Uganda

Saturday, April 30, 2005

Uganda : De markt in Kampala

Vlak achter ons luxe hotel ligt de markt van Kampala. Al op de eerste middag lopen we er even langs om een heerlijk verse ananas te eten. Simiyu Thomas, die zich voorstelt als 'Claus' begroet ons met een grote glimach. Thomas is geboren en getogen op deze markt. Zijn ouders hadden er een fruitkraam en nu heeft hij de zaak overgenomen.Hij is echt kind aan huis hier. Iedereen groet hem hartelijk. Hij biedt ons aan met hem een rondleiding over de markt te maken. We staan eigenlijk niet eens zo hard te trappelen maar doen het toch. Andere markten hier in Oost Afrika maar vooral ook in West Afrika, hoe chaotisch en druk dan ook hebben we toch ook zelf alleen bezocht.

Markten in Afrika zijn echt altijd iets speciaals. Soms georganiseerd in verschillende afdelingen, soms totale chaos waar zelfs het vinden van de uitgang benauwend lang duurt, de vele (soms onherkenbare) items, de prachtige kleuren van de groenten, fruit en stoffenkramen, neusprikkelende geuren van de kruidenafdelingen, de grote lappen rauwvlees en de koeiekoppen met zijn honderden vliegen, de enorme vissen, de keurig gestapelde sinasappeltjes. En vaak onbegaanbaar druk. Je moet er wel van houden. Maar voor de liefhebber zijn dit de mooiste hoogtepunten in Afrika. Wat wel heel jammer is, is dat foto's nemen op een markt in Afrika vaak ondoenlijk is. De markt is voor buitenlanders veelal een onneembare vesting en de geborgenheid die dat biedt voor de klanten en aanbieders wordt op ondubbelzinnige wijze in stand gehouden. GEEN FOTOCAMERA'S HIER!. Het is soms wel even slikken als je weer een prachtig plaatje ziet. Maar in de afgelopen tien jaar zijn we er aan gewend geraakt. De vele markten die we bezochten in Accra, Kumasi ,Ouagadougou, Lome, Nairobi, Addis Abeba staan in ons geheugen gegrift. Maar foto's hebben we er niet van.

De rondleiding die we van Thomas krijgen verandert dat volledig. Niemand van de  verkopers of klanten reageert geschokt als we met hem en onze digitale camera de markt binnenlopen. "Neem maar foto's van alles dat je wilt, proef en voel alles dat je wilt"......... en dat laten Detlev en Sandra zich geen twee keer zeggen.

Sandra op de markt in Kampala

Saturday, April 16, 2005

Uganda : Raften op de Nijl

We zijn in Jinja, de stad aan de bron van rivier de Nijl. Vlak bij Afrikaans grootste meer, Lake Victoria! Op een heerlijke camping met ook enkele houten chalets bereiden we ons moreel voor op een zeer enerverende dag. We gaan namelijk raften op de Nijl. We worden voorbereid op moeilijkheidsgradaties, varierend van 3 tot 6, en kunnen ons er nog niet zoveel bij voorstellen. Volgens Adrift, de organisatie waarmee wij de tocht gaan maken, bevat de Nijl een paar van de heftigste 'rapids' ter wereld.

Met 5 anderen en onze vrouwelijke gids beginnen we smorgens om 10 uur aan ons avontuur. De vraag is niet of je omslaat vandaag, maar wanneer..., vertelt de ervaren Jane. Ze geeft ons instructies, die zeer nuttig zijn. Het is hier rustig peddelend in de brede rivier niet voor te stellen dat er zoveel en zulke krachtige stroomversnellingen zijn, maar we komen er snel genoeg achter. 

We hebben een goed team, een Zuid Afrikaan, een Amerikaanse Duitser, een Australier, twee Canadezen, de Amerikaanse gids en dan die 2 kanjers uit Nederland. Het lukt ons ook als enige boot ongeschonden, dus zonder omslaan, de lunch te bereiken. Dit gaat met veel inspanning, geconcentreerd gepeddel en een enorme dosis adrenaline. Geweldig heftige witte schuimmassa's duiken we in, we verdwijnen onder water, maar komen uit de golven weer boven en zitten verbazend genoeg nog in de boot. Gejuich uiteraard!

Op een idyllisch eiland staan we versteld van de voorgeschotelde lunch. Het is werkelijk vier maanden geleden dat we voor het laatst een echte bruine boterham hebben gezien, en hier liggen ze, uitgestald, met een ruime keuze voor beleg: tomaat, komkommer en sla, maar ook kaas en salami!  Het worden rijk gevulde boterhammen, een goede rustpauze.

Na de lunch klimmen we weer in onze boot, het is rustig op het water, de volgende rapid is pas over enkele honderden meters. Hier is het tijd om te relaxen, zegt Jane, en we duiken allemaal het water in. Er wordt in de boot van plaats gewisseld. Detlev en Sandra nemen nu de voorste posities in. De versnellingen komen dan nog krachtiger aan. Onder luide toeschreeuwingen van Jane storten we in het kolkende water. Je voelt nog wel dat je in de boot bent, maar het zicht is volledig weg, ademhalen gaat moeilijk en redelijk gedesorienteerd dender je de volgende versnelling al weer in. Wauw wat gaaf zeg.

De heftigste rapid is de laatste. We krijgen uitgebreid advies hoe we de stroomversnelling ingaan. Jane bereid ons voor dat we zeker omslaan en wat we dan moeten doen, hmm. Vanaf een afstand is het onwerkelijk om te bedenken dat we hierin gaan duiken. Het water stort met een enorme kracht naar beneden, een heftige waterkolk, uitstekende rotsblokken die we dienen te omzeilen. Daar gaan we...........

De eerste 10 seconden gaan nog okee. Jane schreeuwt bevelen toe, wij voeren uit. Down, gilt ze, en we duiken de boot in onszelf vastgrijpend aan het touw aan de zijkant van de boot. We duiken loodrecht met de punt van de boor het gat in en een muur van water slaat ons 2-3 keer over de kop. Sandra houdt als enige nog 1 salto langer vast, maar volgt dan het spoor van de anderen. Detlev is dan al tientallen meter verder onder water, totaal gedesorienteerd, geen tijd om te ademen. Het enige dat je kunt doen is rustig blijven en weten dat je snel weer boven komt. Naar adem happend komen we boven, duiken nog een paar golven in en kijken dan in de ogen van een Ugandees die in een kajak op ons afkomt. 'Are you okay', vraagt hij. Ja, wij zijn okee! Hangend aan de kayak worden we teruggebracht naar onze boot. Jee wat een avontuur, wat een geweldig spectakel.

Saturday, April 16, 2005

Uganda : De verrassingen van Arjan en Vanessa

Thursday, April 14, 2005

Uganda : 65 km trekking door Mount Elgon

De nacht is verschrikkelijk koud, we zitten hier, in Mude cave camp, op 3500 meter en het is slecht weer. Hopen dat het morgen beter is, want we zijn niet uitgerust om in de regen te wandelen. We hebben mazzel, het is droog. Dag twee is de wandeling naar het hoogste punt, een pittige klim, maar zeer goed te doen. Het waait enorm en dat maakt het op deze hoogte erg koud, maar al klimmend hebben we daar niet veel last van. Trots bereiken we ons doel! Terug de berg af is makkelijk, het begint te hagelen, past mooi in het plaatje hier. We hebben strakblauwe lucht gezien, een heldere blik over de bergen en nu wordt het mistig, op onze terugweg, dus dat is goed getimed.

De top is bereikt, maar de wandeling is nog niet ten einde. Dag drie gaan we via een andere route naar beneden. Het wordt de zwaarste wandeling van deze tocht. 25 kilometer in totaal en slopend! Klimmen, dalen, klimmen, dalen. Wel door een prachtige natuur, gisteren naar de top was het een eenzijdig beeld, uitgestrekt grasland en rotsachtig, nu weer prachtige bossen, mooie afdalingen de valleien in en over riviertjes heen stappend, gammele bruggetjes, modderige paden. Een enorme aanslag op ons lichaam, zeker als het aan het eind van de ochtend begint te hosen! Sandra heeft een regenjacky, Detlev krijgt er een van de gids, die nu zelf drijfnat wordt! Alex draagt zijn bagage op zijn hoofd en houdt daarmee de ergste regen tegen. We koelen snel af en moeten snel door lopen naar ons kamp om op te warmen bij het vuur. John, George en Michael zijn gearriveerd en steken het vuur aan, brrr, met zes man kruipen we dicht tegen elkaar aan om zo snel mogelijk op te drogen en warm te worden, we eten wat en dan zegt Alex dat we weer op pad moeten. Hij wil voor de volgende regenbui bij het eindpunt zijn. Onze voeten willen niet meer, we hebben er al vijf uur opzitten, maar eenmaal weer op gang gaat het lekker. De zon breekt weer door en dan ziet alles er een stuk mooier uit. Alex is een geweldige gids, hij weet veel van de flora en fauna in het park en vertelt er graag over. De dragers zijn de enthousiastelingen tijdens de reis, ze babbelen aan een stuk door en hebben erg veel lol.

Na 8 uur lopen bereiken we ons eindpunt van de dag, wat een geweldige verrassing!!! We komen aan bij een grot, Tutum Cave, prachtig gelegen midden in het bos, een gigantische grot achter een waterval. Ons tentje wordt in de grot opgezet en wij gebruiken de hard stromende waterval als ijskoude douche. Wat een genot.

De verhalen bij het kampvuur zijn leerzaam en leuk, veel over het leven hier in Uganda, de culturele verschillen en over eten! John en George zijn de mannen die ons vandaag verwennen met een heerlijke maaltijd. Een mix van Europa en Afrika op ons bord, heel goed.

De laatste dag.... altijd fijn, na drie lange dagen kijken we uit naar het eindpunt. Het lopen is fantastisch maar we voelen het wel. We zijn toe aan het einde en na wederom een mooie boswandeling komen we aan in bewoond gebied. Dan realiseer je je weer hoe verschrikkelijk rustig de natuur is en hoe prachtig. We zijn weer terug bij de dorpelingen, moeten zwaaien naar de kinderen, praatje maken met de mensen en het laatste deel van de tocht over asfalt lopen. Maar het eindpunt is in zicht en dat voelt goed. Alex heeft al afscheid van ons genomen, de dragers brengen ons thuis... Benen omhoog en niets meer doen. We zijn aangekomen in Sipi Falls en vieren de aankomst met een heerlijk biertje!

Thursday, April 14, 2005

Uganda : Prijzen en Aanbevelingen

Prijzen en aanbevelingen Uganda.

Saturday, April 09, 2005

Uganda : Kampala....... terug in de grote stad

Na een drie uur durende rit over een verbazend goede weg: "you can even drink tea in the car", zoals een medepassagier het uitlegt, komen we aan in de hoofdstad Kampala. De Lonely Planet verwijst ons voor hotels naar een buitenwijk. De binnenstad zou te druk zijn en zelfs beangstigend zijn. Ha, dan ken je Sandra en Detlev nog niet. Heerlijk juist weer 'terug' te zijn in de drukte van de hoofdstad. De kriebels komen als we in de file de stad binnenrijden, getoeter, chaos, drukte op het veel te kleine busstation, en overal mensen.

Wij lopen met volle bepakking (de soeveniers beginnen te tellen na 4 maanden) door het stadshart van Kampala, op zoek naar een hotel. Ons geplande hotel is helaas gesloten. We zoeken verder en komen aan bij Astoria, een groot, luxe hotel midden in het centrum. We lopen 6 trappen op en horen daar dat de prijs van een kamer erg boven ons budget ligt, maar als we de kamer bekijken...: tv, koelkast, ruime badkamer met warm stromend water!, zijn we om. We doen het, lekker luxe. We dumpen de tassen, vergapen ons nog een keer aan de douche, maar duiken eerst het centrum in op zoek naar een laundry service, met wasautomaat, want al onze kleren zijn tot op de laatste vezel vies en dat is met handwasjes niet meer schoon te krijgen.

Het meisje achter de balie wil onze hele tas doorspitten. "Nee, is niet nodig hoor", zeggen we. "We weten precies wat er in zit en je hoeft echt niet met je handen door onze vuile ondergoed en zwarte sokken...." Maar het is een deel van haar werk en alles wordt gesorteerd, genoteerd en geteld. Wat een viezigheid.

We gaan verder met onze regelmiddag. Een visum voor Ghana moeten we halen. Achterop de brommer worden we door de files geloodst, maar helaas een ambassade vinden we hier niet. We moeten naar Nairobi voor een visum, wordt ons verteld. Hierbij is ons reisplan bepaald. We reizen over land weer naar Kenia en vliegen van Nairobi dus naar Accra. Okee!

We gaan door naar het reisbureau om te bekijken wat voor vluchtmogelijkheden er zijn naar Accra. Het is goedkoper vliegen vanaf Entebbe via Nairobi dan rechtstreeks van Nairobi. We horen alle opties aan en er blijkt geen mogelijkheid te zijn voor een tussenstop in Kenia. Dan wordt het weer een ander verhaal. Met Ethiopie airlines kunnen we naar Accra via Addis Abeba, tussenstop geen probleem! En zo is er wederom een nieuw reisplan ontstaan. We gaan terug naar Addis, terug naar de Sprees, terug naar de heerlijke macciato, geweldig plan. We boeken!

Moe, vuil en bezweet, maar heel tevreden keren we terug naar ons luxe hotel. Wat een enorme teleurstelling als we daar te horen krijgen dat er geen water is. De geweldige kamer met tv en koelkast is opeens niet meer zo aantrekkelijk. Het enige wat we willen en wat we ook ontzettend nodig hebben is een douche. Helaas er is in heel Kampala een probleem. Een douche gaat vandaag niet lukken. Ze willen wel een emmer voor ons vullen, maar dat is de kamer niet waard. We checken uit, wat wel even voor een kleine discussie zorgt, en gokken erop dat het backpackers hotel aan de rand van de stad geen waterproblemen heeft. Met succes.........

Friday, April 08, 2005

Uganda : Chimpanzees bij Masindi

Op het kneuterige terrasje van ons hotel in Masindi raken we in gesprek met Herbert. Enigszins aangeschoten genietend van zijn vrije dag vertelt hij ons met aanstekelijk enthousiasme over de NGO (non governmental organisation) waar hij werkt.

Echt weer een heerlijk voorbeeld van ons reizigersgeluk. Wij zijn namelijk op zoek naar een betaalbare manier om chimpanzees te bezoeken. Laat Herbert's NGO zich nou bezig houden met chimps!

Op zo'n 8 kilometer van Masindi ligt een klein stukje bos. Het is als een eiland ingeklemd tussen de landbouwgronden van de omliggende dorpjes. Het bos is rijk aan verschillende primaten. Naast een groep van 16 chimpanzees, zijn er grote groepen black and white colubuses, red colubus en heel veel baboons. De NGO probeert het bos te behouden voor toekomstige generaties. Bewoners uit omliggende dorpen wordt voorlichting gegeven, landbouwgronden worden langzaam teruggedrongen voor bos, houtkappen is verboden evenals het jagen op de dieren in het bos. Herbert wil erg graag dat we het werk van zijn NGO en het bos en de chimps komen bekijken. En dat doen we dan ook.

Met een "special hire" rijden we 's morgens vroeg voor zevenen het bos in. Wat een stilte! Alleen de geluiden van het ontwakende bos. Vogels, veel vogels, colobus aapjes en nog heel veel andere geluiden die voor ons stadsmensen lastig thuis te brengen zijn. Richard, de fieldmanager van de NGO is onze gids. Al lopend door het kletsnatte bos laat hij duidelijk merken erg veel verstand te hebben van de flora en fauna hier. Hij wijst ons aan de lopende band op diverse vogels en de verschilende bomen. Ook wijst hij veelvuldig verlaten nesten aan waar chimpanzees hebben geslapen (chimps zijn naast gorilla's de enige apen die een nest maken om de nacht door te brengen, andere primaten hangen of zitten op takken).

Maar we zijn hier voor de chimps en die krijgen we na een zoektocht van anderhalf uur eindelijk te zien. Het zijn er maar twee. Een waakzame rustige moeder met maar 1 voet (de andere is jaren geleden geamputeerd door een val) en een vrolijke onbevangen kind van 5 jaar. Die een tak hoger aan een arm halsbrekende toeren uithaalt om ons te imponeren. Helaas zijn ze te ver weg voor een foto (we zijn verwend door de gorilla's) maar de verrekijker biedt mooi uitkomst.

We wandelen nog twee uur verder door het bos in de hoop een glimp op te vangen van de rest van de groep chimps. Maar helaas. Hier blijft het bij. Wel worden we nog getrakteerd op een grote groep baboons die hoog in een paar bomen ons een prachtige voorstelling geeft van hun atletische vermogens. Wat een leven hebben die beesten zeg.........

Thursday, April 07, 2005

Uganda : Plannen maken in Uganda

Een greep uit de plannen van Detlev en Sandra. Reizen in Uganda na twee intensieve weken Rwanda is even omschakelen. Wat willen we zien, wat gaan we doen. Inmiddels zitten we er weer lekker in. Als er plannen zijn komt het enthousiasme vanzelf en kunnen we op pad. Uganda is moeilijk te bereizen zonder eigen vervoer. Het kost ons veel minibusritten en 'shared' taxi's om op de plaats van bestemming te komen en soms lukt dat niet eens. Uganda Wildlive Authority heeft prachtige folders, mooie uitstapjes voor de toerist, maar hoe je er moet komen.......?

We beginnen met een bezoek aan Queen Elizabeth National Park. Ons doel is een bezoek aan de chimpanzees en een natuurwandeling. Twee dagen in het park maken we wel vol. Bij het kantoor horen we dat een bezoek aan de chimps alleen mogelijk is met een eigen auto. Lastig. We beginnen een lobby. we spreken toeristen met auto aan waar ze naar toe gaan. Helaas, zonder succes. Onze dagen in het park maken we evengoed wel vol. We hebben een prachtwandeling tussen everzwijnen, impala's, maraboes en meer van dat moois. Doen een toeristisch boottochtje langs de oever van de rivier en zien badderende buffels, tientallen nijlpaarden en olifanten, en we eindigen met een safari waarbij we zeer verrast zijn een dorpeling op een fiets voorbij te zien komen als wij op zoek zijn naar een groep leeuwen (?)

Vanaf het park is het een dagonderneming om in de volgende plaats van bestemming te komen. We liften, spreken een goede prijs af, reizen naar het dichtbijzijnde dorp om daar weer hetzelfde te doen. Een dag liften en bussen brengt ons in Fort Portal. Hiervandaan kun je mooie wandelingen maken in het nabijgelegen bosrijke gebied met de vele vulkanische kratermeren. Een dag genieten van de natuur. We lopen zonder gids door de dichtbegroeide bossen, staren naar aapjes, zoals zij naar ons staren en gaan onbedoeld op bezoek bij een jongeman die met zijn hele familie bovenop de heuvel woont en ons advies nodig heeft over briefcontact met Canada. 6 kinderen zitten eromheen en luisteren mee, ongetwijfeld niets van het hele gesprek snappend. Maar wij zijn interessant genoeg en ze blijven erbij zitten.

Op de terugweg naar Fort Portal begint het hard te regenen. Het geluk is met ons. In dit gebied waar 1 auto per uur voorbij komt, stopt er net een taxi. We kunnen mee. San voorin samen met een vrouw en baby op 1 stoel. Det achterin met drie vrouwen en twee kinderen op schoot. We komen droog over!

Tot nu toe blijkt het reizen in Uganda lastig. Weinig openbaar vervoer en zeer weinig mogelijkheid om zonder eigen auto een toeristisch uitstapje te maken. We hebben Murchinson Falls in onze plannenlijst staan, maar als we in het dorp aan de rand van het park zijn, komen we niet verder. Geen vervoer en geen andere toeristen, helaas.

We zitten vast in Masindi, beraden ons. Wat gaan we doen? In ieder geval even een dag niets. Gewoon genieten van de dagelijkse dingen in dit dorp. We gaan naar de markt en kopen verse groenten, maken een heerlijke salade en luieren in ons hotel. Ook heel fijn. Dan raken we in gesprek met Herbert, hij werkt voor een NGO in de buurt van Masindi in een bos waar chimpanzees wonen. We hebben een nieuw plan!

Saturday, April 02, 2005

Uganda : De grens over....

De grensplaats is een droevige aanblik. Er gebeurt hier werkelijk helemaal niets. Er staat 1 auto, wat de taxichauffeur in een makkelijke monopoliepositie plaatst. Wij vinden hem te duur en gaan niet met hem mee. De officiele papierenwinkel moet eerst nog worden afgehandeld, misschien is er daarna meer bedrijvigheid.

Het lage gebouw links van de stoffige weg geeft niet aan waarvoor het bedoeld is. Wel lopen langs en jongens die onder een boom hangen wijzen ons de weg naar een houten barak even verderop. De dame achter een kleine houten tafel noteert onze gegevens in een langwerpig boek en stuurt ons vervolgens terug naar gebouw 1. Daar lacht een  keurig geklede man ons vriendelijk toe. 'Welcome in Uganda', zegt hij en bekijkt ons paspoort. Een visum kost $30,= en is geldig voor 1 maand. Als we vriendelijk glimlachen en vragen of hij er geen twee maanden van kan maken, is dat prima. We hebben nog geen idee hoelang we willen blijven en wat we gaan doen, maar 'just in case'.

Weg uit dit plaatsje is onze eerste zorg. Het aantal taxi's is blijven steken op 1. Maar brommertaxi's staan er wel en dringen zich in grote getale om ons heen voor een goede deal. We kiezen de twee die als eerste bij ons stonden en we kruipen met bagage en al achterop de aftanse brommers. 'Als dat maar goed gaat'. Detlev heeft een enorme tas tussen hem en de chauffeur in, het ziet er gammel uit. Het is een pittige rit over de welbekende rode zandwegen vol hobbels, kuilen en modderplassen, maar na 40 minuten bereiken we veilig het eerste stadje in Uganda, Kisoro. 

Het is vol leven, veel muziek en lachende mensen die graag een praatje met ons willen maken. Wat een welkom. Ons plan is om door te reizen naar het iets grotere Kabale, maar als we geduldig op de voorste stoelen van de minibus wachten, smikkelen van een yoghurt, en voor de derde keer Lucky Dube uit de megaboxen horen trillen, wijzigen we ons plan. Wachten schiet niet op. De bus vult niet en wij hangen maar een beetje. Nee, we gaan de benen strekken hier. We pakken de spullen, lopen naar een guesthouse aan de overkant van de straat en checken in. We kijken uit op de vulkanische gebergte met de herkenbare toppen die nu vanuit Ugandese zijde zichtbaar zijn, een grootse achtergrond voor dit kleine plaatsje. 

Saturday, November 20, 2004

Uganda : reisadvies van BuZa

Sunday, November 07, 2004

Uganda : Kaarten van Uganda