Kenia

Wednesday, February 16, 2005

Kenia : De Kingfish

Om 9 uur ontmoeten we kapitein Swale en onze mede bootreizigers voor de dag. We gaan met een dhow de zee op. Het plan is om een stuk te zeilen, dan te vissen, vervolgens naar het strand van Manda eiland te varen om onze zelfgevangen vis te barbecuen en daar een overheerlijk lunch van te maken.

De zeilen worden gehesen en we varen langs de kade van Lamu town wat een prachtig beeld geeft met de zon op de oude panden van de stad. We komen op open zee en de krachtige wind zorgt voor een mooie zeiltocht. Dit is genieten. Beter dan op het moment dat we stilliggen op de golven van de oceaan en als een gek heen en weer gaan. Focussen op de horizon....

Het is tijd om te vissen. Detlev pakt een houten blok en wikkelt het visdraad er vanaf. Inktvis wordt gebruikt als aas. Hij werpt zijn 'hengel' in zee en heeft binnen 5 minuten beet. Een prachtige geel/ zwarte vis, naam... onbekend. Het is een tropische vis en die wordt netjes teruggegooid in zee. Overigens niet de keus van onze kapitein maar van de toeristen aan boord! De tropische vissen vinden de inktvis verrukkelijk, maar onze lunch blijft natuurlijk wel erg mager zo. Na twee uur vissen en zeilen zetten we koers richting het strand. Met 6 vissen komen we aan op Manda eiland. Terwijl de kapitein en twee bootjongens de vis schoonmaken en onze lunch gaan bereiden, pakken wij de snorkels en gaan de omgeving onderwater verkennen. Fantastisch wat je hier al kunt zien.

We drogen onszelf in de zon, starend over de zee. In het lage water spartelt een vis. San kijkt er met verbazing naar. Niemand ziet het verder en San probeert de aandacht van een van de bootjongens te trekken. Ze wijst op de vis en John zet een sprint in naar het water en grijpt de joekel vast. Een jongetje van een jaar of 12 rent vanaf een andere kant ook op de vis af, maar is net te laat. Hij kijkt teleurgesteld. John straalt met deze vangst. Ongelovelijk wat een vis, wel een meter lang en tien kilo zwaar. Wat jammer voor deze Kingfish, maar onze lunch is zojuist aangespoeld.

De lunch is fantastisch, op typisch Swahili wijze is de vis bereid en het smaakt heerlijk. Ook de kleine jongen die te laat was bij de vis mag ervan meegenieten. Hij krijgt zeker een derde van de vis mee voor thuis en hij straalt.  

Saturday, February 12, 2005

Kenia : Lamu Old town

Lamu stad is geweldig. Het is het leukste dorp (stad klinkt namelijk heel groot en dat is het zeker niet) wat we tot nu toe hebben bezocht. Het schattige havenplaatsje heeft de ezel als belangrijkste vervoermiddel, auto's rijden er niet. Om er te komen kun je de bus nemen tot aan een kust van Kenia en vanaf daar een dhow (vissersboot) naar Lamu... of je kunt het vliegtuig nemen naar Manda-eiland, aankomen op een petieterig vliegveld, 2 minuten lopen naar de steiger en daar in een dhow stappen die je in 10 minuten naar het eiland brengt. Wij hebben voor het laatste gekozen vanwege de 'bandietendreiging' op de busroute, en uiteraard ook voor de ervaring van het vliegen in Kenia (...heel bijzonder).

Lamu is een historisch plaatsje met aan elkaar gebouwde hoge witte huizen uit de 18e eeuw, die dicht op opeen staan. De voordeuren bevinden zich tegenover elkaar op een meter afstand gescheiden door een smalle steeg. Langs de zijkant van de steeg loopt een goot met rioolwater. Deze wirwar van steegjes vormen samen een doolhof. Midden in dat doolhof staat ons knusse hotelletje met een dakterras vanwaar we een prachtig uitzicht hebben over Lamu en de zee. Na een dag dwalen door de steegjes kennen we de mensen hier. Ze groeten ons vriendelijk en Mariam, onze buurvrouw, nodigt ons uit om bij haar thuis te komen eten. Een leuke verrassing. We zitten bij haar aan tafel en ze vertelt over haar wens naar Amerika te gaan om als kok te gaan werken. We praten met haar en haar gehandicapte zoontje totdat de elctriciteit uitvalt. Dan is het stikdonker in het hoge stenen huis, waar nauwelijks ramen zijn.

We lopen naar de hoofdstraat, deze opvallende straat met de vele winkels is een meter breder dan de andere straatjes en vol leven. Zeker na 7 uur 's avonds als de eetstalletjes worden opgezet en de olielampjes de hapjes mooi verlichten. We zijn gefascineerd door Lamu, het moslimeiland, bekend om de zwart gesluierde vrouwen die alleen een streepje zichtbaar laten bij de ogen. Ogen die je vervolgens nieuwsgierig aankijken, lachend, vriendelijk. De zwarte sluier wordt op veel verschillende manieren gedragen. Gezicht bedekt of niet, als sierlijke flinterdunne japon over een hippe spijkerbroek, het haar bedekt, maar verder loswapperend om het lichaam zodat de blote schouders  zichtbaar zijn. Alles kan zonder afkeuring, toch is het wel zo netjes om er niet al te bloot bij te lopen als reiziger. Helaas begrijpt niet iedere toerist dat...

Saturday, February 12, 2005

Kenia : Verdwalen op Lamu eiland

Hitte, enorme hitte hier op het tropische eiland aan de noordoost kust van Kenia. We lopen onder de brandende zon, een beetje beschermt door onze petjes, door de duinen op zoek naar het kustplaatsje Shela. Achter de duinen hier geen zee, maar nog meer duin, zand en palmbomen. We zijn alleen met de natuur, niets en niemand te vinden, eenzaam, stil en heel warm. We volgen electriciteitsdraden (die leiden vast naar de bewoonde wereld, is onze gedachte), en stuiten na anderhalf uur lopen op een groot afgezet terrein. Verboden toegang lezen we op het bordje. Geen bewoonde wereld, maar de watervoorzieningsinstallatie van Lamu.

Teleurgesteld willen we verder lopen als we ineens kinderstemmen horen. Toch bewoond? We zien een jongetje van een jaar of zeven enthousiast op en neer huppelen als hij ons ziet. Zijn moeder ligt in de schaduw van een boom haar dochtertje te voeden. Vader komt nieuwsgierig om de hoek kijken. "Jambo", groeten we hem en hij loopt op ons af. Zosi is 47 jaar, vader van 9 kinderen en hij heeft 2 vrouwen. Hij woont hier met zijn gezin op dit terrein en is verantwoordelijk voor het goed functioneren van de watertoevoer naar de consument. Hij is blij met ons bezoek en nodigt ons uit voor een kop thee. Zosi vertelt openhartig over zijn komst naar dit eiland, waar hij niet geboren is, en over de ontmoeting met zijn beide vrouwen. Hij vertelt over de armoede, het leed van het verlies van zijn drie kinderen en over zijn visie op de toekomst voor hem en zijn kinderen hier op Lamu.

Twee uur later staan we met behulp van Zosi eindelijk op het strand. "Vanaf hier 30 minuten naar het zuiden lopen en dan kom je in Shela", zegt hij, en we nemen afscheid. Daar staan we dan..... met z'n tweetjes op een verlaten strand, de duinen achter ons en de inmens grote Indische Oceaan uitgestrekt voor ons. Wat een leven.....

Saturday, February 12, 2005

Kenia : Prijzen en aanbevelingen

Aanbevelingen:

Lamu: Mariam's "secret restaurant". vanaf hotel Lulu  (lopent richting kust) eerste steeg rechts, eerste steeg links, dan eerste winkeltje aan de rechter hand. Mariam kookt absoluut het beste Swahilivoedsel van de hele kust. En het wordt opgediend in een heerlijke huisleijke sfeer. Want het is geen echt restaurant.

English Summary: Recommendations for traveling in Kenya

Kenya, Nairobi, What: Nawas Hotel; Where: corner Latema road and River Road (opposite New Kenya Lodge). Save hotel on the rim of the so called un save area. Very recommended, reception and all rooms higher than 2nd storey level and behind an automatic door, gives a save and good feeling, best hot shower we had in 6 month East Africa, they are willing to store luggage for a couple of days, convenient close to kamba office (for regional busses).
600 Ksh for a double 700 for a double with breakfast.

Kenya, Nairobi, What: Game Trekkers safari Company. Might be a bit more expensive then the others but it was definitely worth while. We went on a 4 day trip to the Masaai Mara. Large tents with beds on a campsite just 5 minutes outside the Reserve. They had well informed, good english speaking guides and cooks. And a terrific 6 seater car which was able and needy) to pull a lot of others out of the mud with their 'safari matatu's'. Delicate meals three times a day. Costs: 55 dollar per person a day. And except for the leopard we seen them all.

Kenya, Lamu, What: Lamu's answer to the somewhat expensive Ali Hippie; Name: Mariam Bwanakweli. She prepared us really the nicest meal we ate in 6 month traveling. we have to admit we are fond of Swahili food but this was really good: prawns in coconut sauce, coconut rice, vegetable stew all from a great level! Mariam is also a very hospital and nice lady. Where: coming from Lulu's guesthouse  (which is quite wrongly placed on your map in the East Africa 6th edition) going to the see shore it is a 1 minute walk. Take the first to the right and than the first to the left. Her shop is the first one at your right hand side (you already passed here home by now).
we paid here 300 Ksh for the meal and 100 for hospitality but it is in your own hands what you pay. She will not ask a specific price.

Sunday, February 06, 2005

Kenia : Een dagje Mombassa.

Sunday, February 06, 2005

Kenia : Safari door de Maasai Mara

In een luxe 9-persoonsjeep rijden we Nairobi uit, op weg naar Narok, waar we de rest van ons safarigezelschap zullen ontmoeten. Drie Duitsers, Sol uit Singapore, Ian en Rebecca, een Brits/Australisch stel , Minouk, de Amsterdamse en wij twee. Onze gids is Tom, zijn kennis van Maasai Mara, de verschillende dieren in het park (inclusief de vogelsoorten, en van de Maasai mensen is groot. Dan hebben we nog een kok, James, die de meest geweldige gerechten voor ons bereidt.

De rit vanaf Narok is mooi. Het is al een groot natuurgebied en we staan allen op de stoelen van de jeep met ons bovenlichaam uit het dak om zoveel mogelijk te kunnen zien. De parkentree is nog ver weg, maar de dieren houden zich niet aan de parkregels en zo kunnen we al grote groepen zebra's zien en een aantal nieuwgierige giraffen. We zien ook de smerigheid van de gieren, die zich vermaken met het uitlepelen van een dode zebra. We rijden langs Maasaidorpjes. De rode typische Maasaidoeken die ze dragen zijn een geweldig decor in het landschap.

Eenmaal in het park zien we de uitgestrektheid van de savanne. Grote zandgele vlakten vol gazelles, toppies en de warthogs, die zich angstig omdraaien bij het geluid van de jeep. Met de staart omhoog wuiven ze met hun grappige wiebelkonten. Die beesten zijn toch lelijk zeg! Op weg naar onze camping zien we cheetah's luieren in de schaduw en als topattractie van de dag zien we een hele leeuwenfamilie. Twee leeuwen liggen tevreden aan een buffelkop te sabbelen, een prooi die ze twee dagen eerder hebben gevangen. Dit te zien vanaf een afstand van nog geen 5 meter is bizar.

De volgende dagen vullen zich met het rijden door het park. We zien olifanten die traag voor ons uitlopen, prachtige beesten, hyena's die schichtig wegschieten het hoge gras in en ons daar veilig van een afstandje aankijken. We zien de jakhals met zijn spitse kop en valse ogen, we maken een filmpje van giraffen die een boompje aan het kaalpukken zijn en we rijden naar de bekende Mararivier waar jaarlijks de migratie van wildebeesten plaatsvindt. Daar liggen hippo's te luieren en te snuiven in het water en even verderop liggen de krokodillen aan de oever te niksen.

De acaciaboom siert de horizon, een echt Afrikaans plaatje, maar in plaats van een strak blauwe hemel en een felle zon, zien we dreigende onweerswolken, het wordt donker en het is koud in het park. Regenbuien hebben we hier al meerdere malen gehad en dat maakt de trip boeiend. De paden zijn slecht begaanbaar en wij genieten van onze goede jeep. Onder het oog van impala's, gazellen, warthogs, en een verdwaalde wildebeest (met de migratie niet meegegaan naar Serengeti), trekken we een vastgelopen matatubus uit de modder. Ondanks dat we verkleumd in de jeep zitten genieten we van de omgeving.

We gaan op visite bij de Maasai. De 'chief' van Manjetta heet ons welkom en een jonge gids leidt ons rond. Er wordt een dans uitgevoerd die ons doet denken aan de reclame 'happen naar Peijnenburg'. Vrouwen zijn traditioneel gekleed met de vele kleurrijke kettingen. Kinderen komen nieuwsgierig naar ons toe voor een praatje. Terug naar ons kamp, even rusten onder de boom en brutale Baboons bekijken die in de buurt van onze tenten rondscharrelen. De vier dagen vliegen voorbij en we krijgen er geen genoeg van. Het blijft leuk om uren door de wereld van de dieren te rijden, buffels te zien grazen, veraf of dichtbij, even boeiend, maar het meest spectaculaire is toch wel de leeuwinnenvreugde met haar welpjes, de 'cubs', die vrolijk voor onze auto aan het spelen zijn. Een prachtfilmpje maken we met de digitale camera.

Monday, January 31, 2005

Kenia : Nairobi

De matatu (minibus) draait soepel tussen de verkeerschaos van Nairobi door. grote vrolijk
gekleurde bussen en kleine wit-gele matatu's beheersen het verkeer. Het is druk in dit
deel van de hoofdstad en middenin deze drukte stapen we uit. Getoeter, geschreeuw, druk
heen en weer gewandel van mensen en mensen die enthousiast naar ons roepen: jambo, karibu
(hallo, welkom).

Handelaren staan op straat met horloges, sokken, ondergoed, ringen, cd's en mobiele
telefoons. Ritmisch klnkt hun geschreeuw om aandacht. Wij lopen met onze bagage de
winkelstraat in en zien meteen tal van hotelletjes. Keuze genoeg hier. Het wordt Nawas
hotel. De recetie bevindt zich op de tweede verdieping en om daar te komen moeten we
eerst door een beveiligd stalen hek. We staan voor de met tralies afgesloten receptie
waar de dame ons met een lieve glimlach verwelkomt.

Een drukke buurt is goed. In Nairobi moeten we op onze hoede zijn is het sadvies en dan
begeven we ons liever op plekken waar veel mensen zijn. Dat lukt hier aardit. Tot diep in
de nacht zijn de geluiden van de straat en de muziek van de nabijgelegen nachtclub
hoorbaar.

Sandra weet zich vrij snel te orienteren in deze stad. Herkenning van 6 jaar geleden
misschien? Wat ons opvalt is de relaxtheid van de mensen. Het stikt hier wederom van de reisbureautjes die ons allemaal een safari willen aanbieden. Als we uitleggen dat we al
geboekt hebben, zijn ze oprecht geinteresseerd. 'Bij wie?', vragen ze, en als we antwoord
geven zijn ze erg lovend. Geen opdringerig gehassle, maar 'hakuna matata' (geen
probleem). We spreken Josphine, de marketing manager van Spirit of Africatours en hebben
een leuk contact. Zij gaat voor ons uitzoeken voor welke prijs we in april naar Kameroen
en / of Ghana kunnen vliegen.

Nairobi is groot, maar toch ook weer klein blijkt. In deze miljoenenstad waar het krioelt
van de mensen en waar op iedere hoek van de straat een internetcafe te vinden is,
ontmoeten we opnieuw het Franse stel Remy en Juliette. Zij weten ons exact te vertellen
wat voor safari we gaan doen, waar we verblijven en in welk internetcafe we zitten. Ze
hebben zojuist gesproken met Josphine die het over 'the Dutchies' had. Zij gaan morgen op
weg naar Uganda, wij gaan naar de kust en vervolgens naar Tanzania. We zullen ervaringen
per email uitwisselen.

We vinden leuke plekken in Nairobi, waar we heerlijk koffie kunnen drinken (dat is best
uitzonderlijk in Kenia), goed vis kunnen eten en plakken vanwaar we de stad kunnen
observeren, de levendigheid, de drukte, de chaos....

Sandra heeft het visitekaartje van James nog. James was de buurman van het hotel waar ze
6 jaar geleden heeft gelogeerd. Hij heeft haar Nairobi laten zien en ze zijn meerdere
malen op stap geweest. We zoeken het kantoor op waar hij toen werkte en we hebben geluk.
Hij werkt er nog! Het toeval wil dat hij al buiten bij de ingang staat samen met drie
collega's. Wij lopen niet oplettend naar binnen en vragen de receptionist naar James.
'Tsss', doet de man naar buiten, 'James, I think these are your visitors'. We kijken in
het stralende gezicht van James die duidelijk een blijk van herkenning geeft. De grote
glimlach de kuilen in zijn wangen, ja het is hem zeker. Er zijn wat kilo's bij, maar
verder is hij niet veranderd. Voor Detlev ook erg grappig deze bijzondere ontmoeting. Hij
kent James niet, maar wordt met dezelfde hartelijkheid welkom geheten. We gaan naar zijn
kantoor en daar praten we ruim een uur over Nairobi, Kenia, Amsterdam, Nederland, werk en
politiek. Er is nog al wat veranderd in de afgelopen 6 jaar.

Na werktijd haalt James ons op met zijn auto. We rijden het centrum uit naar een goed
uitziend restaurant waar gezellige Afrikaanse muziek klinkt. Het wordt een leuke avond
waarna James ons weer keurig afzet voor ons hotel. Net als 6 jaar terug toont hij zijn
liefde voor muziek. Macy Gray schalmt door de boxen van zijn auto....

Sunday, January 30, 2005

Kenia : Weetje van de week

Speciaal voor de maandag eetclub.

Hoe slaapt een giraf?

Friday, January 28, 2005

Kenia : Beklimming van Mount Kenya

Nanyuki, een schattig klein plaatsje, vlak bij de evenaar, aan de voet van Mount
Kenia. Vooral dat laatste is interessant. De hoogste berg van Kenia schijnt toch
wel een spektakel te zijn als we de verhalen uit de reisgids mogen geloven. De
moeite waard om de reisorganisaties eens binnen te lopen.

Het is verbazend hoeveel er geregeld moet worden voor zo'n trip. Het is niet zo
dat je even een dagje kunt wandelen op de berg. Neeeee, je moet echt een auto
huren, een gids, een kok, een chauffeur en eigenlijk zou je ook nog een jas,
handschoenen, goede stappers erbij moeten nemen. De mooiste tocht is die van 5
dagen. Je wandelt dan naar Point Lenana, de derde hoogste punt van de berg en
de enige die zonder speciale bepakking te bereiken is. Deze tocht is goed te
doen, maar dan heb je een tent, slaapzak en extra kleren nodig.

Tja wat willen we. Het hele circus eromheen maakt het voor nu minder
aantrekkelijk. We hebben de tocht door de Simien Mountains nog in gedachten en
dat was super, maar ook best zwaar. We zijn nu eenmaal niet echte klimmers. Wij
zijn op zoek naar een leuke, mooie natuurwandeling met uiteraard een klim erin
(toch even de extra activiteit) en een glimp van de toppen van Mount Kenia. We
besluiten uiteindelijk een dagtocht te maken....

Alles is mogelijk bij Montana Tracks, dus dat ook. Minouk, een Amsterdamse sluit
zich bij ons aan en zo zitten we de volgende ochtend in de hele speciale
beloofde 4WD, oftewel een afgeschreven matatu (mini Toyotabus), die enorm veel
moeite heeft de steile tocht door het bos over de onverharde wegen naar het
eerste kamp af te leggen. We hebben John mee, onze gids met zijn enthousiaste
wandeltred, Ali, de kok, die speciaal voor ons bereid is de maaltijd op een
viewpoint te komen brengen zodat we onze lunch halverwege de wandeling kunnen
nuttigen en Peter, een vriend van de gids, die ook gezellig meewandelt.
Door het bos rijden is al prachtig. Het dichtbegroeide bos ziet er aantrekkelijk
uit en we kunnen ons voorstellen dat het ook mooi is hier te wandelen. Wij
hebben een andere keus gemaakt en stuiteren met ontzettend veel lawaai door de
serene rust van de natuur. De beesten die we hier eventueel zouden kunnen
tegenkomen, olifanten en apen, zijn op 20 kilometer afstand gewaarschuwd voor
onze komst.

Old Moses Camp is ons startpunt van de wandeling, op 3300 meter hoogte zitten we
dan. Ali blijft hier om het eten te bereiden, wij lopen met vijf man de heuvel
op richting de punt van Mount Kenia. Een tocht tussen struiken waar veel felle
bloemen het zicht kleuren, dan klimmen tegen een lichtgele heuvel op, dan een
afdaling naar een beek om vervolgens een steil stuk omhoog te gaan en in de
verte Nanyuki te zien liggen. Bovenaan deze berg op 4050 meter worden we
beloond. De drie punten van Mount Kenia zijn zichtbaar en schitteren prachtig
tegen de blauwe achtergrond. Dit beeld moeten we goed bewaren want vanaf nu
wordt het bewolkt. De pieken verdwijnen en zullen zich alleen nog omhuld in de
mist laten zien. Onze tocht gaat verder. De activiteit die we wilden, krijgen
we voor de volle honderd procent. Een pittige dagtocht, prima, wat u wilt, en
de gids loopt met een grote glimlach voor ons uit om het pad te bepalen. Niet
alleen op de normale paden, nee, hij kiest voor een shortcut. Hm, ecotoerisme
is aan hem niet besteed. We volgen hem door de mossige, sompige velden en
terwijl we oplettend naar beneden kijken waar we onze voeten neer moeten
zetten, klimmen we langzaam tegen de bergwand omhoog. Vermoeid, maar zeer
tevreden komen we boven. Nu kunnen we even genieten van het uitzicht, van de
klim die we zojuist hebben gedaan, van de vele vreemdsoortige bomen en struiken
waar we doorheen zijn gekomen en van de mistige pieken van Mount Kenia.

Het is koud hierboven en we zijn heel erg blij dat we de fleecetruien en sjaal
hebben meegenomen. Uitrusten maakt ons erg koud, dus we moeten door. De
wandeling duurt nu al zo'n 5 uur en We krijgen het Simien gevoel. Wat een
eind... We hebben voldoende water mee, maar geen voedsel, want de lunch zou
klaar staan. Er is een klein communicatieprobleempje tussen de kok en de gids,
de lunch is niet op de afgesproken plek. De energie van het eten kunnen we goed
gebruiken, maarja hier blijven wachten is gezien de kou zeker geen optie dus we
lopen door. Afdalen, weer klimmen naar 4000 meter en dan is het alleen nog maar
langzaam naar beneden lopen langs de heuvel. Daar op dat punt komen we Ali tegen
met een enorme glimlach. Deze lach krijgt hij driedubbel breed van ons terug.
Wat zijn we blij om hem te zien. Lunch! Met verkleumde handen pakken we het
koude bord kip met rijst en doperwten aan.

Het laatste stuk is dan niets meer dan een prettig stuk lopen. De pieken zijn
niet meer zichtbaar, de lucht wordt warmer, we zijn aan het dalen. De sjaal kan
weer af, de handen worden weer warm. We genieten van het uitzicht en aangekomen
bij Old Moses Camp kijken we meteen terug op een geweldige wandeling. Lekker
actief, beetje afzien, maar goh wat een prachtige natuur hier! Dit realiseren
we ons als we het park weer uitrijden zo tegen de schemer. De vele lichten van
de huisjes, de tegemoetkomende fietsers en de vele auto's op de doorgaande weg.
We zijn weer in Nanyuki.

Friday, January 28, 2005

Kenia : Dida Galgula woestijn

Met volle bepakking lopen we de twee grensposten over. Alle formaliteiten hebben we gisteren al doorlopen en dat scheelt aanzienlijk. We hebben bustickets voor de rit van Moyale naar Marsabit, een tocht van 250 kilometer dwars door de Dida Galgula woestijn. Er wordt gezegd dat de weg zeer slecht is. De meeste voertuigen redden het niet met maar 1 reservewiel. Onderweg wat water en eten kopen is ook niet erg waarschijnlijk. Sommige reizigers zeggen het in 6 uur geklaard te hebben, anderen spreken over 12 uur afzien. We gaan maar uit van het gemiddelde. Om 10.00 uur zitten we echter nog niet eens in de bus. Sterker nog, er is nog geen bus. Wel een hoop Kenianen die ook wachten en een Brits/ Nieuw-Zeelands stel. Rond half 11 komt er met Tour de France achtige claxon, dan eindelijk een bus aan. Sandra vecht zich een weg in de bus, waar we op de een na achterste plek plaatsnemen en Detlev zorgt ervoor dat de grote reistas boven op het dak wordt vastgebonden. We doen nog snel wat inkopen; samosa en water, en wachten op vertrek. Dat vertrek komt pas dik 2 uur later. De rechter achterband blijkt in zeer slechte staat. Er zitten gaten in die provisorisch genaaid zijn met lappen van een andere band en de chauffeur is naar Ethiopie om een nieuw wiel te halen. Veel reizigers eisen hun geld terug. De bus zou volgens hen sowieso niet klaar zijn om deze bizarre tocht te maken. Rond 13.15 uur ligt er eindelijk een reservewiel op de bus en stuift de chauffeur weg. Hij rijdt als een dwaas en we vermoeden dat de bus het niet lang gaat uithouden.

Na een uurtje rijden, in een van alles verlaten stuk vlak land stopt de bus en gaat de chauffeur met wat andere mannen onder de bus aan de slag. De bus wordt opgekrikt, wat nog niet gemakkelijk is op deze ondergrond, en met staven en mokers wordt er op het onderstel gebeukt. Er schijnt iets loos te zijn met de schokbrekers. Dat hadden we al gemerkt. Om de haverklap schieten we namelijk zo'n 30 centimeter van onze stoelen. Met ijzerdraad! wordt op een zeer twijfelachtige wijze het euvel in anderhalf uur verholpen. We denderen weer verder en tegen de schemering, rond 7 uur, rijden we een dorpje binnen, dat zo'n 50 kilometer van de vertrekplaats ligt. Wederom wordt er langdurig aan het onderstel van de bus gerotzooid.

Dit wordt nog een hele lange rit zo. Om kort te gaan, 23 uur na reporting time komen we volledig gesloopt aan in donker en net ontwakend Marsabit. De bus heeft dan talloze malen stilgestaan, midden in de stikdonkere woestijn. Die overigens wel een schitterende sterrenhemel bood, waar we alle tijd voor hadden om van te genieten.

We blijven 2 dagen in dit noordelijke dorpje om bij te komen voordat we afreizen richting Nairobi. De dagen vullen zich met een fietstocht naar een krater en een bezoekje aan de "singing wells". Vijf sterke jongemannen vormen een keten waarbij ze boven elkaar emmers water doorgeven. Op die manier "pompen" ze water uit een diepe put omhoog en de bovenste man leegt die achteloos in een groot reservoir. Dat alles op het ritme van hun eigen gezang. De honderden koeien en geiten staan in een lange rij te genieten van het water.Voor het vervolg van onze rit naar het zuiden zijn we op het ergste voorbereid. Wederom 250 kilometer door verlaten terrein over slechte wegen. We proberen eerst een lift te krijgen van een biertruckchauffeur, maar die wil ons niet meenemen. Gelukkig maar want binnen twee uur krijgen we een lift van een keurige meneer in een landrover.  Met 9 man achterin gepropt rijden we in 6 uur naar Nanyuki, een dorp middenin het land aan de voet van Mount Kenia. Onderweg schieten meerdere malen manshoge struisvogels voor de auto langs. We rijden dan ook dwars door een van de vele natuurreservaten van Kenia. We passeren prachtige Samburu mensen, die zich kenmerken door rode kleding, veel gekleurde kralenkettingen en speren. De omgeving is nog steeds voornamelijk geel en dor met af en toe een bos van struiken en heel veel droge rivierbeddingen en zo nu en dan een bergje. Dorpen passeren we nauwelijks, wel Samburu mannen en jongetjes die proberen hun kuddes bij elkaar te houden. Zo'n 40 kilometer voor Nanyuki verandert het landschap. Het wordt een heel stuk groener en we rijden zelfs over een stromende rivier. We komen weer in de bewoonde wereld. De grootschalige landbouw typeert hier de omgeving.

We sluiten de aangename rit af met een gezellig avondje op uitnodiging van onze chauffeur. Hij staat erop alle drankjes te betalen. "Jambo in Kenia", zegt hij met een grote glimlach.

Tuesday, November 23, 2004

Kenia : Toerisme

Kenia is het bekendste land in de regio voor toeristen. Massaal komen ze hier naartoe voor een tocht door de Masai Mara. De toerist wordt getrakteerd op het meest diverse aanbod van wilde dieren en kan ook nog op de thee bij de oorspronkelijke bewoners van het gebied, de Masai.

De safarimogelijkheden zijn eindeloos en afhankelijk van tijd en geld kun je op maat je wensen laten vervullen. Het meest besproken 'wildlife' park in Kenia is de Masai Mara. Dit Nationale Park bevindt zich aan de grens met Tanzania en is het meest noordelijke deel van het grootste Oost-Afrikaanse park Serengeti. Een van de trekpleisters van het park is de jaarlijkse trek van de Wildebeest. Miljoenen hiervan trekken naar het Noorden van de Serengeti in juli en augustus op zoek naar mals gras en keren terug naar het Zuiden in oktober (helaas, dit zullen wij niet mee maken).

De wereld van de dieren, dat is het werkelijk als je in een jeep door het park rijdt en in de verte de nek van een giraf voorbij ziet schuiven. Je kunt een uur lang rondrijden en niets tegenkomen. Dan nog is het gevoel sterk aanwezig dat jij de gelukkige bent om in hun park te mogen zijn. Een prachtige ervaring. Dit heeft Sandra al meegemaakt tijdens een eerder bezoek aan Kenia/ Tanzania in 1998. Nu kunnen we dit samen gaan ondervinden en nog intenser beleven, met overnachting in het park of zelfs zwevend boven het park in een luchtballon.

Naast prachtige safari heeft Kenia ook een mooie kuststrook. Een plek waar we kunnen relaxen, snorkelen en oude handelsstadjes bezichtigen.  

Tuesday, November 23, 2004

Kenia : Jambo Kenia

Het reisplan is om via de A2 in Ethiopië het noorden van Kenia binnen te komen. Kenia, dat samen met Uganda en Tanzania Oost-Afrika vormt. Een drie eenheid met ieder een geheel eigen ontwikkeling na de onafhankelijkheid. Wat de landen vooral bindt is de gemeenschappelijke taal: het Swahili. Aangezien we alle drie de landen gaan bezoeken, zullen we ook proberen ons de taal een beetje eigen te maken. Het is geen lastige taal, dus wie weet lukt het.

Habari? Nzuri

Unatoka wapi? Mimi ninatoka Amsterdam.

Nairobi

De hoofdstad van Kenia, levendig, groots en zakelijk. De wolkenkrabbers in het centrum zijn een groot contrast met de sloppenwijken nabij het treinstation. Nairobi is een interessante stad. In 1998 was het voor Sandra al een boeiend bezoek. Er waren toen kleine ongeregeldheden tussen christenen en moslims en terwijl ik daar onbedoeld in de menigte terecht kwam werd ik door een vriendelijke winkelier opgesloten in zijn winkel en loodste hij me via een kleine achteruitgang de binnenstad uit.

Soeveniers kopen werd even uitgesteld. In het zakelijke centrum is het stil in de avonduren en zijn het de bewakers die het straatbeeld sieren. Het uitgaanscentrum ligt aan de andere kant. Daar bruist het. Een vaste bewoner van het hotel waar Sandra toen verbleef, werd mijn gids door de stad. James Mwenda, werkzaam op het ministerie en verzot op de meegenomen bandjes van Mathilde Santing. We gaan hem opzoeken en kijken of hij de bandjes nog steeds draait.

Saturday, November 20, 2004

Kenia : Big Five; Wist u dat?

Zouden we ze inderdaad alle vijf te zien krijgen?

Saturday, November 20, 2004

Kenia : Reisadvies van BuZa

Sunday, November 07, 2004

Kenia : Kaarten van Kenia

Kaart van Nairobi. De hoofdstad van Kenia. En een kaartje van Mombasa