juli 2005

Wednesday, July 13, 2005

Voorbereiding / Einde : Foto galerij

Tijdens onze Reis Door Afrika hebben we heel wat mooie foto's gemaakt. Hieronder zijn per categorie aantal van die foto's te zien.

 Accommodation in Africa. Een foto reportage van Sandra Mos en Detlev Vreeken van de verschillende woonvormen in EthopiŽ, Kenia, Zanzibar, Tanzania, Rwanda, Burundi, Uganda en Kenia.  Animals in Africa. Een foto reportage van Sandra Mos en Detlev Vreeken van de vele (wilde) dieren in EthiopiŽ, Kenia, Uganda en Ghana.  Genocide in Rwanda. Een foto reportage van Sandra Mos en Detlev Vreeken van de overblijfselen van de genocide in 1994 in Rwanda.
 huisvesting  (wilde) dieren  genocide in rwanda
 Gorillas in Rwanda. Een foto reportage van Sandra Mos en Detlev Vreeken  van de berggorilla's in  Rwanda.  Children in Africa. Een foto reportage van Sandra Mos en Detlev Vreeken van kinderen uit EthopiŽ, Kenia, Zanzibar, Tanzania, Rwanda, Burundi, Uganda en Kenia.  Landscapes in Africa. Een foto reportage van Sandra Mos en Detlev Vreeken van de vele fraaie vergezichten in EthopiŽ, Kenia, Zanzibar, Tanzania, Rwanda, Burundi, Uganda en Kenia
 gorilla's in rwanda  kinderen  vergezichten
 Markets and Spices in Africa. Een foto reportage van Sandra Mos en Detlev Vreeken van markten en kruiden in EthopiŽ, Kenia, Zanzibar, Tanzania, Rwanda, Burundi, Uganda en Kenia.  Portrets from Africa. Een foto reportage van Sandra Mos en Detlev Vreeken van mensen in EthopiŽ, Kenia, Zanzibar, Tanzania, Rwanda, Burundi, Uganda en Kenia.  Sandra and Detlev and Friends in Africa. Een foto reportage van Sandra Mos en Detlev Vreeken in EthopiŽ, Kenia, Zanzibar, Tanzania, Rwanda, Burundi, Uganda en Kenia.
 markten en kruiden  portretten  san & det en vrienden
 Architecture from Africa. Een foto reportage van Sandra Mos en Detlev Vreeken van kastelen, kerken, huizen, moskeen en forten in EthopiŽ, Kenia, Zanzibar, Tanzania, Rwanda, Burundi, Uganda en Kenia.  Chrismas in Africa. Een foto reportage van Sandra Mos en Detlev Vreeken van kersmis (6 januari 2005!) in Lalibela,  EthopiŽ.  Cities and villages Africa. Een foto reportage van Sandra Mos en Detlev Vreeken van verschillende steden en dorpjes in EthopiŽ, Ghana, Kenia, Zanzibar, Tanzania, Rwanda, Burundi, Uganda en Kenia.
 architectuur  kerst in lalibella  steden en dorpjes
 Doors and windows in Africa. Een foto reportage van Sandra Mos en Detlev Vreeken van verschillende deuren en ramen in EthopiŽ, Ghana, Kenia, Zanzibar, Tanzania, Rwanda, Burundi, Uganda en Kenia.  Flora in Africa. Een foto reportage van Sandra Mos en Detlev Vreeken van verschillendekleurige plantjes en bloemetjes in EthopiŽ, Ghana, Kenia, Zanzibar, Tanzania, Rwanda, Burundi, Uganda en Kenia.  Signboards in Africa. Een foto reportage van Sandra Mos en Detlev Vreeken van wegwijzers, aanplabiljetten en andere bordjes in EthopiŽ, Ghana, Kenia, Zanzibar, Tanzania, Rwanda, Burundi, Uganda en Kenia.
 deuren en ramen  flora  bordjes
 Food in Africa. Een foto reportage van Sandra Mos en Detlev Vreeken van eten en drinken in EthopiŽ, Ghana, Kenia, Zanzibar, Tanzania, Rwanda, Burundi, Uganda en Kenia.  Water in Africa. Een foto reportage van Sandra Mos en Detlev Vreeken van stranden, meren, havens, oceanen en rivieren in EthopiŽ, Ghana, Kenia, Zanzibar, Tanzania, Rwanda, Burundi, Uganda en Kenia  Transport in Africa. Een foto reportage van Sandra Mos en Detlev Vreeken van de vele transportmogelijkheden en onmogelijkheden in EthopiŽ, Ghana, Kenia, Zanzibar, Tanzania, Rwanda, Burundi, Uganda en Kenia
 eten en drinken  nattigheid  Transport_in_Africa
 Doors in Africa. Een foto reportage van Sandra Mos en Detlev Vreeken van deuren in EthopiŽ, Ghana, Kenia, Zanzibar, Tanzania, Rwanda, Burundi, Uganda en Kenia.  Tribes in Africa. Een foto reportage van Sandra Mos en Detlev Vreeken van stammen in EthopiŽ, Ghana, Kenia, Zanzibar, Tanzania, Rwanda, Burundi, Uganda en Kenia  Waterfalls in Africa. Een foto reportage van Sandra Mos en Detlev Vreeken van een paar (vervallen?) watervallen in EthopiŽ, Ghana, Kenia, Zanzibar, Tanzania, Rwanda, Burundi, Uganda en Kenia
 deuren   stammen  watervallen
 Specs look in Africa. Een foto reportage van Sandra Mos en Detlev Vreeken van Peter-Paul, Alice, Keith, Sebastian, Ida, Rebecca, Melvin, Sandra en Detlev met zonnebril in Ghana.    blijf kijkenÖ..
 zonnebril    

laat een berichtje achter voor San en Det | 11:41:00 PM

Friday, June 24, 2005

Voorbereiding / Einde : Het verhaal in foto's

In Nederland zijn we snel weer in het oude ritme. Niet negatief, integendeel, het is wel prettig zo makkelijk weer aan te sluiten bij hetgeen zich hier afspeelt. Het is vooral gezelllig om thuis te zijn en iedereen weer te zien. We hebben een prachtreis gemaakt en fantastische ervaringen opgedaan. Het was meer dan geslaagd. Het is nu al leuk om terug te lezen wat we allemaal hebben gezien en gedaan, maar als we de foto's zien...... dan gaat het echt leven. De verzameling foto's is enorm groot en een deel ervan zal zeer binnenkort te zien zijn op deze site.

laat een berichtje achter voor San en Det | 8:47:06 AM

Tuesday, June 7, 2005

Ghana : Kwame Donyinah

Op zaterdag 4 juni is Kwame Donyinah overleden.

Kwame in mei 2005 in Bamboi


Wij kenden Kwame al sinds ons eerste bezoek aan Ghana in 1996.
Hij regelde samen met Hans de Bekker ons eerste huisje in Dansoman.
Kwame werd een echte vriend, we bezochten hem de jaren daarna nog vaak in Bamboi op zo'n 10 uur reizen van Accra.

Afgelopen mei bezochten wij hem, zijn vrouw en 5 kinderen in Bamboi ook. Kwame was ziek maar we hadden er geen idee van dat dit allemaal zo snel kon gaan.
Kwame zou na een jarenlange papieren procedure bij de Nederlandse ambassade in augustus 2005 eindelijk naar Nederland komen voor zijn lang gedroomde bezoek. Na terugkomst in Ghana zou hij officieel geinstalleerd worden als chief van Branam, een dorp in de buurt van Bamboi.

We zijn erg bedroefd door dit vreselijke nieuws en wensen Janet, de kinderen en Hans veel sterkte bij het grote verlies.

laat een berichtje achter voor San en Det | 8:51:45 AM

Tuesday, May 31, 2005

Voorbereiding / Einde : Aankomst op Schiphol

Wat een stralende familie en vrienden op Schiphol. En dat terwijl het toch (voor Nederlandse begrippen) erg vroeg is. Lucienne, Annemieke, Ed, Jeremy, Pim, Renske, Ingmar, Arjan, Vanessa, Leo, Anne, Renate, Martin, Thecla en Phuntsok hebben allemaal de wekker gezet om ons hier te verwelkomen na onze reis door Afrika.

Ingmar, mama en papa zijn blij met de terugkomst van Sandra en Detlev. Detlev is blij verrast met het grote ontvangstcomitť.

Sandra is gelukkig met haar superneef Jeremy. Pim ziet dat het goed is. 

Geweldig om iedereen weer te zien en we hebben geluk: het is lekker weer in Nederland! Het is raar om ineens weer op Schiphol te staan. Goh, wat een mensen, wat een drukte, wat een gezelligheid. Even een kop koffie op het panoramaterras om bij te komen en dan naar de Bijlmer. Eens kijken hoe ons huis erbij ligt.

Vanessa en Arjan informeren alvast naar de volgende eetafspraak.... Gek hoor.... 4 weken geleden waren we nog met elkaar in Ethiopie.

Wat een verrassing ook daar! Enthousiaste winkeliers die naar buiten komen om ons welkom te heten. Een opgeruimd huis, een volle eettafel waar Nederlandse hapjes en drankjes voor ons klaarstaan, welkomstbrieven, gevulde DE-blikken waarin we de eerste ontwikkelde vakantiefoto's vinden ťn een map vol keurig gesorteerde post. De bloemetjes worden in een vaas gezet en de plantenbakken op het balkon gevuld. We hoeven niets meer te doen. Wat een thuiskomst!

Met dank aan paparazzi Martin Bruinsma voor de foto's.

laat een berichtje achter voor San en Det | 7:44:57 PM

Monday, May 30, 2005

Ghana : Afscheid van Ghana

De laatste week in Ghana.... Irene, Detlev en Sandra zoeken dan de drukte van Accra op, maar er is ook tijd voor luieren op het strand. Op een half uur rijden van Accra ligt Kokrobite, hťt strand van Ghana, tenminste voor ons wel. Bij Big Milly's backyard is het een oase van rust. De leuke ronde hutjes zijn zeer aantrekkelijk om in te overnachten en de bar midden op het terrein zorgt voor de koele drankjes die we in de schaduw van de palmbomen kunnen opdrinken. Er is op vrijdag en zaterdagavond life muziek, maar vanwege de ban on drums maken wij dat niet mee.

Laatste dagje van 6 maanden reizen in Ghana, eventjes naar het strand in Accra.

Van een relaxed strandbezoek terug in de hoofdstad. Hier hebben we het op een of andere manier altijd druk. We spreken Kofi Detlev nog, die voor de gelegenheid even uit de klas wordt gehaald. We halen de drieling op van school, werken de site bij, zeggen gedag bij CAS, en kopen soeveniers. We hebben een afscheidsfeestje van Cindy, zij heeft zich ruim twee jaar ingezet voor aidspatienten met haar NGO Aandacht voor Aids. Detlev heeft voetbalverplichtingen met Melvin en Rebecca en vindt tijd om een lang gesprek te voeren met Richard Owusu, een voormalig straatkind die zijn sponsorship heeft afgerond. Sandra bezoekt samen met Irene een afdeling van CAS, Hopeland Farms, om met Margaretha Ubels te praten over haar nieuwe project, de 'special needs children'. 

De tijd vliegt. Irene is al terug in Nederland, Detlev en Sandra hebben nog twee dagen om te genieten van Ghana en van onze lange reis door Afrika. En genieten dat doen we! We genieten van het Ghanese leven, van de drieling Keith, Ida en Sebastian, van Alice en Peter-Paul, van de warmte, van het heerlijke eten dat Wonder en Alice bereiden, en van het hier aanwezig zijn. Ghana blijft toch wel ons tweede land.

Dan is het woensdag 25 mei. We moeten gaan, op weg naar Kotoka airport. De hele familie gaat mee en ook Melvin en Rebecca staan er om ons uit te zwaaien. Afscheid met een koud Starretje bij Aerostar, met de finale Liverpool-AC Milan op de wereldontvanger, de uitslag horen we donderdagochtend pas als we aankomen op Schiphol. Het is tijd voor afscheid van Ghana en tijd voor een welkom in Amsterdam.

laat een berichtje achter voor San en Det | 10:22:54 AM

Sunday, May 29, 2005

Ghana : Buduburam vluchtelingenkamp

Een boeiende en vermoeiende dag op het vluchtelingenkamp. Na anderhalf jaar brengen we weer een bezoekje aan het Liberiaanse vluchtelingenkamp. Er is veel veranderd en er gaat de komende tijd nog veel meer veranderen. Om te beginnen gaat Liesbeth Glas, ons contactpersoon van de SMA, per 1 juli 2005 naar Monrovia, de hoofdstad van Liberia, om daar haar werk voor de Liberianen voort te zetten. Haar werk in Buduburam wordt overgenomen door Joke van Rossum.

Buduburam logo op de muur

 

Liesbeth is nu nog aanwezig in het kamp en neemt alle tijd om ons er rond te leiden. De Day Break Compound  ligt er verlaten bij, het is vakantie, de diploma-uitreiking is vorige week geweest. Het is nu de tijd om nieuwe studenten te werven en wij zijn erbij om te ervaren hoe ze dat hier in Buduburam aanpakken. Liesbeth vertelt over de uitbreiding van de lessen. Technisch tekenen is een belangrijke aanvulling geworden, omdat bij vakopleidingen als timmerman of electricien er wel een bouwtekening moet kunnen worden gelezen. De achterkant van de leslokalen bestaan uit workshopruimtes. Het dak van de timmermanswerkplek is totaal verwoest. Het ingezamelde geld van Arjan en Vanessa kan hier goed voor gebruikt worden.

 

We treffen Joke op de compound. Er is een probleem, zegt ze, een student (en medewerker voor de nieuwe wervingscampagne) heeft een vreselijke nacht achter de rug. Zijn huis is afgebrand en al zijn spullen zijn weg. Alles, dus ook zijn papieren! Als er iets belangrijk is voor een vluchteling zijn het zijn papieren. Zonder documenten kan hij niet terug naar Liberia en kan hij geen asiel aanvragen in Ghana. De arme jongen is helemaal van slag. Joke vangt hem op en weet hem te overtuigen in ieder geval vandaag mee te doen met de studentenwerving om zo zijn gedachten even op iets anders te richten.

Joke haar werkdag is hectisch begonnen. Ze helpt mee met het studenteninitiatief voor de werving en is aanspreekpunt voor veel studenten die een probleem hebben. Zo is er vanochtend ook al iemand langs geweest die niet meer kon lopen van de pijn nadat hij giftig vloeibaar spul over zijn voeten had gekregen. Het is er helemaal ingebrand en hij vergaat van de pijn. Geld voor injecties heeft hij niet. Joke gaat mee naar de kliniek om uit te zoeken wat de kosten zijn. Voor medische noodhulp probeert Joke een geldpotje te creeren. We krijgen een goede indruk van een werkdag op het kamp.

We gaan mee naar de wervingscampagne. Zes studenten staan zenuwachtig naast het podium van de school. Zij gaan zo een toneelstuk opvoeren voor ruim 200 laatstejaars van het voortgezet onderwijs. Heel effectief. Toneel leeft in Afrika en jongeren kun je op deze manier goed bereiken. Het is een grappig toneelspel wat wordt opgevoerd. De grootste hit blijft het nagemaakte telefoongeluid dat een van de studenten herhaaldelijk produceert. We feliciteren de studenten na afloop en ze stralen. Ze kunnen niet wachten om het toneelstuk nog een keer op te voeren op een andere school.

In Liberiaans vluchtelingenkamp Buduburam kijken scholieren naar voorstelling van afgestudeerden. In Liberiaans vluchtelingenkamp Buduburam geven studenten een voorstelling over hun toekomst na de opleiding.

Wij lopen verder over het kamp en komen bij de kliniek. Een Frans SMA koppel runt de kliniek. De vrouw is arts, de man doet de organisatie administratie. In de kliniek is nu 1 dokter en zijn er drie medisch assistenten. Het is druk, erg druk. De UNHCR heeft een belangrijke bijdrage geleverd aan de verbetering van de gezondheidssituatie op het kamp. De kliniek is uitgebreid en er is nu opname mogelijkheid voor spoedgevallen. Een goede zet.

Er is ook veel kritiek op het optreden van de UNHCR op het kamp. Er schijnt slechte controle te zijn op het lokale handelen van de UNHCR medewerkers. Ze zijn bezig met de repatriering van Liberianen terug naar eigen land, maar paspoorten raken zoek. Ze zeggen in 2007 de kamphulp stop te zetten, maar bouwen nog wel een nieuwe school voor heel veel geld. Ze zijn niet in overleg met de bewoners, maar bepalen wat er gebeurt. Dit wordt niet enthousiast ontvangen.

Terugkeren is wat heel veel Liberianen willen. Maar er heerst ook nog wel angst. Wat is er nog over van hun dorp, wat kunnen ze doen in hun eigen land. Veel Liberianen zijn al terug gegaan en zijn gestart met de wederopbouw. Over een maand vertrekken er ook 5 docenten van de Daybreak Compound. Ze gaan een technische school oprichten in Monrovia. Voordat de docenten terugkeren naar hun geboortedorpen willen ze eerst starten met wat ze in Buduburam hebben gedaan. Met de eigen NGO, People Empowerment Programm proberen ze fondsen te werven om een Daybreak Compound in Monrovia neer te zetten. Uit vooronderzoek is wel gebleken dat er een grote interesse voor is. De ingepakte dozen in de lege lokalen van de school laat merken dat ze er helemaal klaar voor zijn. Ook Richard, de directeur van de school, gaat mee. Hij zit in zijn kantoor achter de computer, een Hogeschool INHOLLAND computer die onlangs is aangekomen. Hij glundert als hij praat over Liberia. 'Ja', zegt hij, 'ik ben er klaar voor, ik kan gaan'.

laat een berichtje achter voor San en Det | 6:58:05 PM

Ghana : Prijzen en aanbevelingen

Prijzen en aanbevelingen in Ghana.

See under the price table for a English summary of our recommendations for traveling in Ghana.

 1 euro = 11200 Cedi

 Cedi         

 Dollar  
 Bier  7000 - 15.000   nu in 0.65 cl flessen
 Rijst  13.000    Baal van 25 kilo
 Taxi  7000 - 25.000    In Accra
 Hotelovernachting  25.000 - 161.000    gem 88.000
 Internet gebruik  100 - 200    per minuut
 Koffie  18000    lux bakkie (Max Mart Accra)
 Maaltijd  30.000 - 45.000    In restaurant
 Maaltijd  2000 - 5000    Straatvoedsel
 CD rom branden  15.000    incl CD rom
 OV  1300    Binnen Accra trotro busje
 Park entree  40.000 + 2000    Mole: p/p + foto's nemen
 Park entree  2000 + 90.000    Kakum: p/p entree + canopywalk
 Museum / bezienswaardigheid  25.000 / 45.000 + 5000    Elmina / Cape Coast Castle + foto's
 Thee / Milo  2000 - 4000    Straatvoedsel
 Visum

 

 50  per persoon; 2 maanden
 Water  6000 - 7000 / 250 - 300    1,5liter fles / 0.3 l zakje

 Aanbevelingen:

Sammo Guesthouse, Cape Coast; goed verzorgd hotel in rustige wijk (bij Townhouse) op loopafstand van centrum en castle. Restaurant en ontbijt op dakterras met prachtig uitzicht.


English Summary: Recommendations for traveling in Ghana:

laat een berichtje achter voor San en Det | 6:57:21 PM

Ghana : Forten en kastelen

De kust van Ghana heeft een lange Nederlandse geschiedenis. We gaan op bezoek in Cape Coast en Elmina en laten ons rondleiden door de forten en kastelen van deze steden. Een historische wandeling die ons de gruwelen van de slaventijd laten zien als we even plaats nemen in de dungeons achter de tralies, in een donkere krappe ruimte waar de vele slaven op elkaar gepakt zaten te wachten op hun vertrek via de 'door of no return'.

kanonnen op Cape Coast castle Sandra en Irene in Elmina castle

Elmina castle heeft een prachtige lokatie. Vanaf het restaurantterras, wat zich op het kasteel bevindt, hebben we een prachtig uitzicht over Fort St. Jago, het fort dat door de Nederlanders in 1660 is afgebouwd. Op deze plek op de heuvel was een kerk, gebouwd door de Portugezen. De heuvel werd in 1637 door de Nederlanders gebruikt om de Portugezen uit Elmina Castle te verjagen. Met succes. Het fort is de oudste militaire architectuur van de goudkust en daarmee uniek. Op dit moment wordt de laatste hand gelegd aan de het inrichten van de kamers. Het fort zal in de toekomst worden gebruikt als guesthouse.

Vanaf Elmina castle kijken we ook uit op de drukke haven pal naast de castle. Bootjes varen af en aan, de visnetten liggen verspreid over de smalle bootjes en de mannen zijn druk aan het werk. Achter de haven is de markt. Daar staan de vrouwen. Zij verkopen het vis.

Fort St. Jago op de heuvel gezien vanaf Elmina castle De haven van Elmina  Elmina castle vanaf Fort St. Jago

Elmina is echt een vissersdorpje met leuke smalle straatjes die de boeiende namen dragen als 'Buiten Rust' en 'Old Dutch Cemeterystreet'. Daar moeten we even doorheen lopen. Op weg naar de begraafplaats staat een dame achter een kleine barbecue mais te grillen. Dat ziet er heerlijk uit. Op het bankje voor de begraafplaats eten we de lekkernij, onderwijl door de spijlen van het hek glurend. De Old Dutch Cemetery ligt er treurig bij. Het gras is hoog en de stenen zijn vuilzwart. We kunnen nog net wat namen lezen.

Zicht op de straat Buitenrust in Elmina de Old Dutch Cemetery in Elmina

laat een berichtje achter voor San en Det | 6:56:55 PM

Sunday, May 22, 2005

Ghana : Terug in Bamboi

Altijd leuk om bekenden te zien, en nog leuker om Detlev weer te zien. Na een week met Irene door het Noorden te hebben gereisd, gaan we nu de reis met z'n drietjes voortzetten. Samen met Kwame, zitten Irene en Sandra aan de kant van de altijd drukke zandweg van Bamboi om Detlev te verwelkomen. Een blanke arm steekt uit een bus. JA! daar zul je hem hebben. He gezellig.....

Kwame is blij om ons allen hier weer te zien en we worden vanaf het eerste moment volledig verwend. Het eten wordt bereid op de compound waar Kwame woont met Janet en hun 5 kinderen.

De tweeling Josef en Josefien (hoe verzin je het), die ook op de compound wonen, komen ons enthousiast begroeten. We praten een jaar bij en horen van Kwame dat zijn visum voor Nederland zo goed als rond is. In de zomer zal hij drie maanden op bezoek komen. We zien David en zijn nieuwste aanwinst, een hummeltje van nog geen maand oud, Esther.

Het is een bliksembezoek en dat vinden we ergens wel spijtig, maar ja, we zijn dit keer echt op reis en hebben nog een programma af te werken. Van Bamboi, het echte dorpsleven, vertrekken Irene, Detlev en Sandra naar de kust, om daar een heel ander Ghana te leren kennen. 

laat een berichtje achter voor San en Det | 10:00:44 PM

Ghana : Paleis in verval

De reden van een stop in het plaatsje Wa is een bezoek aan de Wana, de koning, die in het prachtige paleis woont. Wa is een kleine vriendelijke stad. Irene en Sandra lopen door de straatjes  op weg naar ons hotel. Anders dan in het zuiden zie je hier heel veel brommers en fietsers. Dan is als voetganger wel even wennen, het verkeer komt aan alle kanten voorbij en de brommers scheuren door de smalle straatjes. Wij lopen netjes aan de zijkant af en toe de berm in springend om een fietser of brommer te ontwijken, maar de veelvuldig aanwezige schapen zijn minder oplettend. Een arme schaap pal voor ons moet het dan ook ontzien. Onoplettend loopt het de straat over. De bromfietser kan het beest niet meer ontwijken en knalt er tegenaan. Ai, dit willen we liever niet zien, maar helaas het is hier ook realiteit. De aanstichter rijdt door, anders moet die betalen voor de schade. De schaap wordt onmiddelijk afgemaakt en gaat hoogst waarschijnlijk dezelfde avond nog de pan in.

De trekpleister van dit stadje, het paleis. Als de zon er mooi op staat lopen wij erlangs. "Wat is er gebeurd?" Het paleis......., dit is de naam niet meer waardig. De pleister is van de muren, de daken zijn ingestort, de toegangsdeur is rot. We lopen naar binnen en kijken vol ongeloof naar de puinhoop binnen het paleis. De plek waar Detlev en Sandra 8 jaar geleden op audientie zijn geweest is een gruisbende, de kamers rotten weg, wat een teleurstelling.  Aan de achterzijde van het paleis is een binnenplaats, we lopen brutaal naarbinnen en spreken een oude man aan. Een jonge vrouw vertaalt voor ons. Hij laat ons weten dat de koning 8 jaar geleden is overleden, in het jaar dat Detlev en Sandra op bezoek zijn geweest. Sindsdien is er geen opvolger geweest. Er is een strijd tussen 2 families over de troonopvolging. Half juni is er een rechterlijke uitspraak, daarna zal het paleis worden gerenoveerd. Dat is dus nog even afwachten....

laat een berichtje achter voor San en Det | 9:48:53 PM

Friday, May 20, 2005

Ghana : op visite in Mole en Larabanga

De wandelsafari in Mole is totaal anders dan de safari die Detlev en Sandra in Oost Afrika hebben gedaan. Het is geweldig om door de natuur te lopen. We starten om 7 uur 's ochtends en dan is het temperatuurtje nog aangenaam. Het begin van de tocht start wat teleurstellend voor ons. We gaan eerst naar een 'community village', hier wonen de medewerkers van het park met hun gezin. Het is een chaos daar, lawaai van potten en pannen, muziek en geschreeuw. We zien overal plastic zakjes liggen en papier. Treurig beeld in een natuurpark.

We gaan de natuur in, het echte parkleven bezichtigen. Al snel worden we getrakteerd op de bekende antilopen: waterbuck, bushbuck, kob. Ze zijn schichtig. We zien ze van een afstand, maar dat maakt het niet minder mooi. Het is fantastisch om hier te kunnen lopen en te weten dat er overal om je heen wilde dieren zijn, waaronder dus ook de olifanten. Daar gaan we voor en we worden niet teleurgesteld. Aan het eind van de wandeling, ruim twee uur later, als het al flink zweten is op de open stukken in het park, zien we bij de waterplas een groep van 16 olifanten. Ze zien ons ook en 1 houdt duidelijk de wacht. Er zijn twee kleintjes bij dus ze zijn beschermend. Het is een machtig gezicht en we zitten er nog geen 20 meter vanaf. We blijven zeker een half uur genieten en zijn dan verzadigd. Wat een wandeling.

Terug bij het hotel krijgen we bezoek van Abdul Kony, een jongen die we in de bus hebben ontmoet. Hij nodigt ons uit voor een ontbijt bij zijn zus in het parkdorp. Dit kunnen we niet afslaan.De yam staat klaar en wordt geserveerd met een kom pindasoep waarin we kunnen dopen. Stevig ontbijt! Verrassend is altijd dat we degene die het voedsel bereidt niet spreken. Ze brengt het eten binnen en verdwijnt. Irene en Sandra zitten met vier mannen rondom een kleine lage tafel en peuzelen het op. We worden tijdens onze aanwezigheid vermaakt met een Nigeriaanse film, zoetsappig, een soort assepoester maar dan met een moraal gericht aan de conservatieve moslimgemeenschap. Niet uithuwelijken lijkt de boodschap te zijn die op geheel eigen wijze wordt duidelijk gemaakt.

Een vriend van Abdul, Sadik, blijft in de buurt. We lopen met ons vieren het dorpje uit en stuitten ineens op een olifant. Niet het eerste wat je verwacht als je de deur uitloopt. Waanzinnig wat een beest. Hij struint hier vaker rond op zoek naar voedsel en schijnt de aanwezigheid van alle mensen niet storend te vinden. Abdul en Sadik zijn onze reisbegeleiders door het schattige dorpje Larabanga. Een dorp met 4000 inwoners waar Abdul zijn hele familie woont. Wij hoeven niet naar een hotel. Er is een slaapplaats geregeld op de familiecompound. De binnenplaats is vol met mensen, voornamelijk kinderen die ons bere interessant vinden. Een oude man zit op een zeil in het midden van de plaats met een enorme berg doppinda's om zich heen. Hier is hij de hele dag druk mee. Het is de vader van Abdul, een sterke man met een karakteristieke kop. Hij heeft alle kinderen om zich heen verzameld en straalt. De moeder van Abdul is er ook. Zij is bezig met fufu stampen, ons avondeten wordt bereid.

Een prachtkans om zo een dorp te bezichtigen. Abdul stelt ons aan iedereen voor en maakt onze wandeling door Larabanga heel speciaal. De bekende moskee wordt uiteraard niet overgeslagen. Aan het begin van het dorpje in de T-splitsing, waar de rode wegen samenkomen, is een klein barretje. Hier worden softdrinks geschonken. In het moslimdorp is bier niet aanwezig. Voor ons is het een uitvalbasis. Na iedere wandeling komen we hier terug en ontmoeten we vrienden van Abdul en Sadik. We worden al snel bekenden.

Na anderhalve dag is het tijd om te vertrekken. Om half 8 s ochtends gaat er een bus naar Wa, onze volgende bestemming. Helaas, deze is overvol en neemt ons niet mee. Dan begint het lange wachten. Elk vervoersmiddel wat voorbij komt is vol of gaat naar een andere plek. In restaurant Rising Sun worden twee megaboxen binnengedragen. Het is vandaag 11 mei en de sterfdag van Bob Marley. Dit moet gevierd worden. Vijf minuten later stuiteren we de tent uit van de herrie. Het hele dorp kan meegenieten met de overbekende Marley songs. Wij nemen plaats naast het restaurant en wachten op vervoer. Het hele dorp weet dat we naar Wa moeten en zodra er een bus, auto of vrachtwagen aankomt, springt iedereen op: Wa wa wa, schreeuwen ze in koor, geweldig lachwekkend en wij hoeven zelf niets te doen. Uiteindelijk na 4 uur hebben we geluk. Een zware truck gevuld met zakken cement gaat onze richting op. Wij klimmen achterop en nemen plaats op de zakken. Twee uur later komen er twee gebakken blondines van de truck af, wat een hitte. Maar.. we zijn weg uit het dorp.

laat een berichtje achter voor San en Det | 3:44:39 PM

Ghana : Voetballen in Cantonment

We zijn al een flinke tijd niet echt sportief geweest. Natuurlijk lopen we veel en vaak zelfs in de brandende zon. En ook de trekkings in the Simien Mountains (Eth) en Mount Elgon (Ugd) waren natuurijk geen kattenpis. Maar echt sporten zoals Sandra's squash en volleybal en Detlev's voetbal missen we wel een beetje. In Rwanda hebben we een keertje getennist en in Tanzania zelfs een keer gesquashed. Maar dat was het wel wat betreft de wedtrijdsport.

Melvin (NL) en Rebecca (GH) van der Pouw Kraan houden ook van sporten en van voetbal in het bijzonder. Met hen kijken we de twee jammerlijk verlopen Europese halve finales van AZ en PSV. Maar hier in Accra is er ook eindelijk de kans om zelf te voetballen. Op donderdagavond en zondagmiddag worden op het gravelveldje van de Ghana International School in Cantonment wedstrijden gespeeld.

Donderdagavond is het "Dutch evening". Een aantal Nederlandse expats speelt hier maar zoekt nog naar tegenstanders. Nou hebben Melvin, Rebecca en Detlev wel zin in. Gelukkig komen er ook nog 2 andere Ghanese jongens zodat het een lekkere wedstrijd 4 tegen 4 wordt. De wedstrijd start om half acht en dan is het al een tijdje donker hier maar de veldverlichting wordt speciaal voor ons aan gedaan.

Ondanks het tijdsstip is het toch nog steeds bijna 30 graden en is de luchtvochtigheid rond de 70%. Mijn net op Kantamanto "Obroni Wawu" aangeschafte Arsenal shirt is binnen 5 minuten volledig doorweekt. Het gravel plakt tot op kniehoogte aan de vochtige benen en ook de spiertjes werken nog niet helemaal mee. Het veld is slecht verlicht, op sommige plekken echt te donker en her en der zitten verradelijke kuiltjes en slingeren wat plastic zakjes. Eigenlijk is het geen doen maar al die heerlijk fufu moet er ook weer eens uit. Daarbij dragen de laatste e-mails uit NL over de Guus Niemeijer Cup (zie ook Uw8e over Guus) bij WVHEDW ook behoorljik bij aan de drang om zelf te voetballen. De wedstrjiden van bijna anderhalf uur zijn een behoorljike aanslag op je energie. Een litertje of twee gaat er op zijn minst wel in tijdens en na de wedstrijd.

Gelukkig zijn de wedstrijden op zondag wat minder heftig. Met 6 tegen 6 wordt het dan meer een soort multicultizomeravondmixvoetbal met deelname van een Ghanese en Zambiaanse vrouw, een Rwandees (in Cameroon shirt), twee Duitsers, een Engelsman, twee Nederlanders en 4 Ghanese mannen (tussen de 18 en 40). Eind uitslag blijkt 24 - 25 te zijn. Dat iemand dat nog bij had gehouden zeg. Detlev had er de puf in ieder geval niet voor. En voor Sandra was de wedstrijdspanning ook niet echt hoog genoeg om de hele wedstrijd geconcentreerd uit te kijken. Redelijk kapot en na een 'French Shower' drinken we lekker een Star biertje in Liquid om de wedstrijd na te bespreken.

laat een berichtje achter voor San en Det | 3:31:39 PM

Monday, May 16, 2005

Ghana : Met Irene naar het noorden van Ghana

5 dagen na het uitzwaaien van Arjan en Vanessa in Ethiopie, staan we nu op het vliegveld van Accra om Irene welkom te heten. Geweldig leuk dat bezoek uit Nederland. We hebben een leuk programma samengesteld voor de komende drie weken, maar zoals dat gaat met reisplannen.... er kan altijd van worden afgeweken.

De eerste twee dagen in de hoofdstad zijn nodig om te acclimatiseren en om een beetje wegwijs te worden in de chaos van Accra. Heerlijk rondslenteren, praatjes maken, markten bezoeken (en deze zijn goed druk in de stad!) en gewoon de ogen uitkijken. Ook voor Detlev en Sandra weer leuk om er met andere ogen naar te kijken. De tocht naar het noorden van Ghana mag pas starten als we thuis de overheerlijke fufu van Alice en Wonder hebben gegeten. Om half 6 in de ochtend worden Irene en Sandra uitgezwaaid door Peter-paul, Alice en Detlev. We zijn op weg, dwars door het land, 800 kilometer naar het noorden om daar een totaal ander Ghana te verkennen.

In Kumasi, de tweede stad van het land, hebben we een tussenstop die we goed gebruiken om de grootste en drukste markt van Ghana af te struinen. Niet voor lang helaas. Het begint te regenen en dat is niet zomaar een buitje. We schuilen in een 'drink spot', een houten terras overdekt met een golfplatendak waar we een drankje nemen. Het komt met emmers naar beneden en het lawaai is oorverdovend. De smalle steeg voor het terras verandert snel in een flinke modderstroom. Hoe komen we hier weg? Na een uur is het droog en wagen we het erop. Over rotsblokken balancerend lopen we  naar de overkant van het spoor, in de richting van ons hotel. Het is een bende hier en veel mensen maken geluiden die duidelijk maken dat ze er niet blij mee zijn. Tja, in je nette werkkleding is het waarschijnlijk ook nog net even lastiger.

De volgende ochtend nemen we vroeg de bus naar Tamale, de hoofdstad van het noorden van Ghana. Acht jaar geleden waren Detlev en Sandra hier en toen bestond heel Tamale uit rode, stoffige zandwegen. Niets meer van dat! Alle hoofdwegen zijn geasfalteerd en het is niet meer te herkennen. Het is druk, maar vergeleken met Accra of Kumasi, meer georganiseerd. We lopen, op zoek naar Fawzi hotel. Altijd handig een Bradt gids, maar als de informatie niet klopt is het onbedoeld zweten onder de hete zon. De plattegrond komt niet overeen dus het wordt een zoektocht. Uiteindelijk vinden we het schattige hotelletje en zijn we blij dat we hiernaartoe zijn gekomen. Het hotel kent een soort huiskamer, wat er knus uitziet. We kunnen gebruik maken van de keuken en het geeft zo een huiselijk gevoel.

Tamale heeft een 'leather factory', wat wel de moeite van een bezoekje waard is. In het noorden wordt er heel veel leer verkocht, leren sandalen, tassen, mappen en meer. Hoe het wordt gemaakt, staan we eigenlijk nooit zo bij stil. We krijgen een leuke rondleiding door de fabriek. Dit is geen fabriek zoals wij dat in Nederland kennen, maar een buitenplaats tussen verschillende huizen, onder een grote boom. Tientallen lappen geitenleer liggen uitgestrekt te drogen in de zon. Onder de boom zitten de ouderen, verantwoordelijk voor het bedrijf. We groeten ze en een jongeman vertelt het proces. Er staan overal potten, kruiken met water. Elke kruik is voor een andere behandeling. Het is boeiend om te zien. Een jonge jongen is druk bezig met het geitenhaar van de huid te verwijderen, hij verbaast zich over onze interesse. Tevreden met deze rondleiding lopen we terug het centrum in. Van Tamale vervolgt onze reis naar Mole National Park...... Irene en Sandra gaan op safari, een wandelsafari.
laat een berichtje achter voor San en Det | 5:29:38 PM

Tuesday, May 10, 2005

Wat eten en drinken we hier? : Ghana: De keuken van Alice en Wonder

Tijdens ons verblijf in Accra slapen we niet in een hotel. De laatste 8 jaar verblijven we in het appartement van Alice en Peter Paul in de buitenwijk Mamprobi. Ook wonen hier hun drieling Keith, Ida en Sebastian en de moeder van Alice: Wonder.

Alice en Wonder zijn grootheden in de keuken (en niet alleen daar hoor!). Hoewel het al erg vertrouwd is om 's-morgens om 07.00u geroosterd (licht-) bruin brood (van Hope for Life) met oude kaas te krijgen, zijn het vooral de traditionele maaltijden die Alice en Wonder bereiden die ons doen watertanden.

In onze eerste week eten we hier al Banku met Red Snapper en peper-tomaat-ui-saus, Fufu in pindasoep met eend, Konkonte in pindasoep met tilapia, Kenkey (v/d straat) met heerlijke tomaat-ui-peper-saus en tilapia, Waakye (spreek uit: waatsjie) met vis en tomaat-peper saus, Jollof rijst en Rijstballen met soep en tilapia. De yamballen met groentensaus zijn zelfs voor Detlev en Sandra na 9 jaar weer iets nieuws. Maar ook dit is weer goddelijk lekker bereid. Wat een ontvangst toch iedere keer weer.

Voor de niet kenners hier een kleine uitleg wat wat is.

  • Banku: gekookt mais- en casavedeeg geroerd tot grote ballen die je met saus of soep eet.
  • Fufu: gekookte en gestampte casave en coco-yam (of gekookte bakbanaan) die je eet vanuit een grote kom soep.
  • Kenkey: urenlang in maisbladeren gekookt maisdeeg. Te eten met hete tomaat saus en vis.
  • Konkonte (face the wall): gekookt en geroosterde casavepoeder, ligt net als de fufu in de soep.
  • Yamballen: gekookte yam (soort hele grote aardappel), tot ballen gerold met ui, knoflook , boter en ei. Daarna gefrituurd. Kan je eten met een saus.
  • Waakye: gekookte bruine boontjes met rijst. Ook met tomaat-ui-saus met vis (Tilapia?).
  • Jollof rijst: In tomaat-peper soep gekookte rijst met groenten.
  • Rijstballen: ballen (zo groot als tennisballen) van ietwat doorgekookte rijst. Liggen ook weer in de soep.

Echte maaltijden hoeven we op deze manier niet buiten de deur te eten in Accra. Toch vermeldenswaardig zijn de kebabs van "Liquid" bij "Busy Internet" en de gebarbecuede worsten van "the Coca Cola spot" aan ring road east, Accra.

Westerse snacks eet Detlev op de jaarlijkse bazar van op de Ghana International School waar ook dit jaar het straatkinderen project CAS weer vertegenwoordigd is. Bij de Nederlandse stand is er broodje rookworst! En ook de Libaneze stand staat er niet voor niets met hun shoarma en kebab. Wel allemaal tegen behoorlijke (Ghanese) prijzen.

Dat geldt niet voor het koninginnedagfeestje op de residentie van de Nederlandse ambassadeur. Daar hebben we toch al heel wat feestjes gehad de laatste jaren, maar de stukjes Leidsche kaas, bitterballen, saucijzenbroodjes, haring, paling en zalm kwamen dit keer wel heel vaak voorbij.

laat een berichtje achter voor San en Det | 12:17:52 PM

Ghana : Terug na anderhalf jaar!

Heerlijk om weer terug te zijn in Accra. Sandra en Detlev zien dit toch echt een beetje als thuiskomen. Hoewel het hier toch echt in niets lijkt op Nederland is het toch een prima manier om alvast 'terug te acclimatiseren' naar Nederland. Peter Paul, Keith en Melvin staan 's-morgens vroeg op Kotoka Airport om ons af te halen. In een oude Toyota taxi met de bekende oranje flanken scheuren we door druk Accra richting Mamprobi. Heerlijk die herkenning!

Wat is er toch zo leuk aan Ghana? Deze vraag krijgen we vaak te horen. Tja......, wat moeten we daar nou op antwoorden? Voor ons is het alles, de mensen, de cultuur, de warmte, de vriendelijkheid, het lekkere eten en ..... Ghana. Vergeleken met de andere landen die we hebben bezocht is het zo anders reizen hier. We merken dat we ontzettend bekend zijn met het leven in Ghana. We kennen de gebruiken, we weten hoe de mensen reageren en hoe wij daarop moeten reageren. We spreken een heel klein beetje de taal, dat maakt het al erg leuk om in contact te komen.

In alle bezochte landen in Afrika willen mensen  contact, dat heb je als blanke al snel. Dit kan uiteraard weleens vermoeiend zijn, maar hier in Ghana is dat minder omdat de gesprekjes op een bepaalde manier bekend zijn. Een gesprek over dat de mensen naar Nederland willen, of wij ze kunnen helpen... Ja, dat hoor je vaak, maar we gaan er op een bepaalde manier mee om en zo krijgen we echt een leuk gesprek. Terwijl we dit in een ander land sneller afwimpelen. We kennen de Ghanezen beter, dat moet het zijn, denken we, of....? Vinden we dat leuk aan Ghana? Ja, dat denken we wel... Het is al duidelijk, we komen er niet uit. Voor ons is Ghana 'thuiskomen' en we vinden het prettig. We kunnen alleen maar zeggen, kom kijken en ervaar het zelf.
laat een berichtje achter voor San en Det | 12:16:53 PM

Saturday, April 30, 2005

EthiopiŽ : Een wandeling door Harar

De warme rondwandeling door de oude ommuurde binnenstad van Harar met Arjan en Vanessa is binnenkort te lezen hier...........

laat een berichtje achter voor San en Det | 12:20:05 PM

EthiopiŽ : Met de gari door Dire Dawa

In het stadje Dire Dawa, in het oosten van Ethiopie, zie je meer paardenkarren dan auto's. Een mooi straatbeeld. Wat ook erg mooi is, is een tocht door het stadje in deze paardenkar, oftewel de gari. Arjan en Vanessa gaan voorop, Detlev en Sandra volgen. We gaan de markten van Dire Dawa bezoeken. We starten in het rijkere nieuwe gedeelte van de stad en komen langzaam in het drukke chaotische marktleven. Wat een kleuren! Andere karren passeren ons, vriendelijk groetend. We zwaaien naar de mensen en kijken onze ogen uit op de markt. Het is fantastisch om het vanuit de wagen te zien. We rijden langs de kruidenmarkt, het prikkelt in de neus. We zien kamelen luieren in de schaduw, we zien huisjes van lappen stof aan de rand van de markt. Een tocht weer vol indrukken. 

Dire Dawa vanuit de gari (1)

De tocht duurt ongeveer anderhalf uur. We hebben op deze manier een super mogelijkheid om foto's te maken en de mensen die ons dat zien doen, hebben er ook geen moeite mee. Het verschil tussen het oude deel van Dire Dawa en het nieuwe deel is groot. Het nieuwe deel doet een beetje mediterraans aan. De ruime straten, een nette stoep. Verder is het rustig, geen drukte op straat, geen verkoop, geen schreeuwende mensen, geen vuilnis, geen chaos. Wat een verschil met de oude stad. Na een rit in de gari over de markt genieten we nu van de rust hier. We drinken koffie op een terras van een Frans ogend restaurantje.

 kamelen in Dire Dawa

Marktvrouw verkoopt "chat".

laat een berichtje achter voor San en Det | 12:18:58 PM

EthiopiŽ : Terug in Ethiopie

Verrassend, terug naar Ethiopie. Dat hadden we vooraf aan onze reis niet verwacht. Maar we vinden het geweldig dat onze vlucht via Addis Abeba gaat en dat we nog twee weken in Ethiopie kunnen doorbrengen. Heerlijk weer macciato drinken, eindelijk weer echte lekkere koffie. Maar wat uiteraard nog veel leuker is, is dat Arjan en Vanessa hebben besloten om hier langs te komen. We staan met onze vriend Ayalew, de taxichauffeur, om 9 uur op het vliegveld. De eerste KLM'ers komen al door de poort..... Daar zul je ze hebben, gezellig!!!!

Arjan, Vanessa, Sandra en Detlev in Addis Abeba!

Het bezoek van Arjan en Vanessa zorgt er ook voor dat Detlev en Sandra weer met andere ogen naar de dagelijkse dingen gaan kijken. Ja, het is inderdaad bizar hoeveel wij eigenlijk al normaal vinden. Voor Vanessa zijn de eerste drie dagen zo vol van indrukken, dat ze echt even tijd nodig heeft om het te bevatten. Arjan is na het drinken van de lokale lekkernij Taj midden in het Afrikaanse leven en ligt een dag ziek op bed. Maar na twee dagen hoofdstad, kunnen we vertrekken voor onze geplande safari naar het Oosten. We hebben weer bij Sami Ethio Tours geboekt. Daar was onze vorige safari met Alice en Bjorn namelijk prima geregeld. Vol vertrouwen stappen we bij in bij Lemelemu Mekonen, onze chauffeur.  Op weg naar Dire Dawa, Harar, Awash en Debre Zeit. 

laat een berichtje achter voor San en Det | 12:18:11 PM

Uganda : De markt in Kampala

Vlak achter ons luxe hotel ligt de markt van Kampala. Al op de eerste middag lopen we er even langs om een heerlijk verse ananas te eten. Simiyu Thomas, die zich voorstelt als 'Claus' begroet ons met een grote glimach. Thomas is geboren en getogen op deze markt. Zijn ouders hadden er een fruitkraam en nu heeft hij de zaak overgenomen.Hij is echt kind aan huis hier. Iedereen groet hem hartelijk. Hij biedt ons aan met hem een rondleiding over de markt te maken. We staan eigenlijk niet eens zo hard te trappelen maar doen het toch. Andere markten hier in Oost Afrika maar vooral ook in West Afrika, hoe chaotisch en druk dan ook hebben we toch ook zelf alleen bezocht.

kampala gids op de groentenmarkt

Markten in Afrika zijn echt altijd iets speciaals. Soms georganiseerd in verschillende afdelingen, soms totale chaos waar zelfs het vinden van de uitgang benauwend lang duurt, de vele (soms onherkenbare) items, de prachtige kleuren van de groenten, fruit en stoffenkramen, neusprikkelende geuren van de kruidenafdelingen, de grote lappen rauwvlees en de koeiekoppen met zijn honderden vliegen, de enorme vissen, de keurig gestapelde sinasappeltjes. En vaak onbegaanbaar druk. Je moet er wel van houden. Maar voor de liefhebber zijn dit de mooiste hoogtepunten in Afrika. Wat wel heel jammer is, is dat foto's nemen op een markt in Afrika vaak ondoenlijk is. De markt is voor buitenlanders veelal een onneembare vesting en de geborgenheid die dat biedt voor de klanten en aanbieders wordt op ondubbelzinnige wijze in stand gehouden. GEEN FOTOCAMERA'S HIER!. Het is soms wel even slikken als je weer een prachtig plaatje ziet. Maar in de afgelopen tien jaar zijn we er aan gewend geraakt. De vele markten die we bezochten in Accra, Kumasi ,Ouagadougou, Lome, Nairobi, Addis Abeba staan in ons geheugen gegrift. Maar foto's hebben we er niet van.

De rondleiding die we van Thomas krijgen verandert dat volledig. Niemand van de  verkopers of klanten reageert geschokt als we met hem en onze digitale camera de markt binnenlopen. "Neem maar foto's van alles dat je wilt, proef en voel alles dat je wilt"......... en dat laten Detlev en Sandra zich geen twee keer zeggen.

kampala groenten op de markt

kampala kruiden markt

Sandra op de markt in Kampala

laat een berichtje achter voor San en Det | 12:05:17 PM

Saturday, April 16, 2005

Uganda : Raften op de Nijl

We zijn in Jinja, de stad aan de bron van rivier de Nijl. Vlak bij Afrikaans grootste meer, Lake Victoria! Op een heerlijke camping met ook enkele houten chalets bereiden we ons moreel voor op een zeer enerverende dag. We gaan namelijk raften op de Nijl. We worden voorbereid op moeilijkheidsgradaties, varierend van 3 tot 6, en kunnen ons er nog niet zoveel bij voorstellen. Volgens Adrift, de organisatie waarmee wij de tocht gaan maken, bevat de Nijl een paar van de heftigste 'rapids' ter wereld.

Met 5 anderen en onze vrouwelijke gids beginnen we smorgens om 10 uur aan ons avontuur. De vraag is niet of je omslaat vandaag, maar wanneer..., vertelt de ervaren Jane. Ze geeft ons instructies, die zeer nuttig zijn. Het is hier rustig peddelend in de brede rivier niet voor te stellen dat er zoveel en zulke krachtige stroomversnellingen zijn, maar we komen er snel genoeg achter. 

We hebben een goed team, een Zuid Afrikaan, een Amerikaanse Duitser, een Australier, twee Canadezen, de Amerikaanse gids en dan die 2 kanjers uit Nederland. Het lukt ons ook als enige boot ongeschonden, dus zonder omslaan, de lunch te bereiken. Dit gaat met veel inspanning, geconcentreerd gepeddel en een enorme dosis adrenaline. Geweldig heftige witte schuimmassa's duiken we in, we verdwijnen onder water, maar komen uit de golven weer boven en zitten verbazend genoeg nog in de boot. Gejuich uiteraard!

Op een idyllisch eiland staan we versteld van de voorgeschotelde lunch. Het is werkelijk vier maanden geleden dat we voor het laatst een echte bruine boterham hebben gezien, en hier liggen ze, uitgestald, met een ruime keuze voor beleg: tomaat, komkommer en sla, maar ook kaas en salami!  Het worden rijk gevulde boterhammen, een goede rustpauze.

Na de lunch klimmen we weer in onze boot, het is rustig op het water, de volgende rapid is pas over enkele honderden meters. Hier is het tijd om te relaxen, zegt Jane, en we duiken allemaal het water in. Er wordt in de boot van plaats gewisseld. Detlev en Sandra nemen nu de voorste posities in. De versnellingen komen dan nog krachtiger aan. Onder luide toeschreeuwingen van Jane storten we in het kolkende water. Je voelt nog wel dat je in de boot bent, maar het zicht is volledig weg, ademhalen gaat moeilijk en redelijk gedesorienteerd dender je de volgende versnelling al weer in. Wauw wat gaaf zeg.

De heftigste rapid is de laatste. We krijgen uitgebreid advies hoe we de stroomversnelling ingaan. Jane bereid ons voor dat we zeker omslaan en wat we dan moeten doen, hmm. Vanaf een afstand is het onwerkelijk om te bedenken dat we hierin gaan duiken. Het water stort met een enorme kracht naar beneden, een heftige waterkolk, uitstekende rotsblokken die we dienen te omzeilen. Daar gaan we...........

De eerste 10 seconden gaan nog okee. Jane schreeuwt bevelen toe, wij voeren uit. Down, gilt ze, en we duiken de boot in onszelf vastgrijpend aan het touw aan de zijkant van de boot. We duiken loodrecht met de punt van de boor het gat in en een muur van water slaat ons 2-3 keer over de kop. Sandra houdt als enige nog 1 salto langer vast, maar volgt dan het spoor van de anderen. Detlev is dan al tientallen meter verder onder water, totaal gedesorienteerd, geen tijd om te ademen. Het enige dat je kunt doen is rustig blijven en weten dat je snel weer boven komt. Naar adem happend komen we boven, duiken nog een paar golven in en kijken dan in de ogen van een Ugandees die in een kajak op ons afkomt. 'Are you okay', vraagt hij. Ja, wij zijn okee! Hangend aan de kayak worden we teruggebracht naar onze boot. Jee wat een avontuur, wat een geweldig spectakel.

laat een berichtje achter voor San en Det | 7:23:13 PM

Uganda : De verrassingen van Arjan en Vanessa

Na terugkomst uit de bergen krijgen we een leuke verrassing per sms: Vanessa en Arjan komen ons opzoeken in Ethiopie! De tweede verrassing die ze voor ons hebben. Een aantal weken geleden verraste ze ons namelijk al door te vertellen dat ze gaan trouwen binnenkort. Wat een leuke berichten!
laat een berichtje achter voor San en Det | 11:06:34 AM

Thursday, April 14, 2005

Uganda : 65 km trekking door Mount Elgon

Het is alweer ruim drie maanden geleden dat we in een loodzware trekking de eindeloze bergen van de Ethiopische Simien Mountains hebben bedwongen. Inmiddels zijn we voldoende uitgerust van die missie en kijken we uit naar een nieuwe bergervaring.

Het wordt een tocht van 65 kilometer, vier dagen wandelen door Mount Elgon. Een enorm gebergte met kliffen, grotten, gorges en watervallen. De berg ligt op de grens van Uganda en Kenia, het hoogste punt ligt in Uganda op 4321 meter, de Wagagai peak! Dat is ons doel, daar gaan we naartoe.

Uganda Wildlife Authority kan een boel voor ons regelen deze trekking en daar maken we volop gebruik van. Aan de voet van de berg, in Budadiri, worden we voorbereid op onze wandeling. We huren een tent, matrasjes, slaapzakken en kookgerei voor de komende dagen en maken kennis met ons team: John, George (en Detlev denkt, nu Paul en Ringo nog..), Michael en Alex heten de mannen die ons door de bergen gaan leiden. Alex is de gids, een 38_jarige vader van 7 kinderen, die dit werk al 10 jaar doet. De andere drie zijn onze dragers, wij hebben niets om mee te sjouwen, alleen de fles water die we drinken.

Om half 7 in de ochtend vertrekken we, eerst met de auto naar 1250 meter, het dorpje Bumasolo is ons startpunt. We wandelen vandaag 15 kilometer, alleen bergopwaarts. Het eerste deel over de kleine akkertjes van de bewoners. We ontmoeten hier nog veel mensen die ons toeschreeuwen en driftig naar ons zwaaien. Dan verdwijnen we het park in, een inmens groot dicht begroeid bos is waar we ons de komende drie uur in bevinden. We zijn met zes man, verder is er niemand. Het geluid komt van vogels, krakende takken onder onze voeten en een hijgende Detlev en Sandra. We bereiken het eerste kamp, Sana River, waar we een lunch nemen. Dan vervolgt de weg in een een doolhof van bamboebomen, geweldig! Het is alleen maar klimmen en we zijn blij als we rond 17 uur ons kamp bereiken, waar onze mannen de tent voor ons opzetten en een kop thee voor ons maken. We zijn zelf verantwoordelijk voor ons eten. Lekker weer eens zelf koken!

eerst een stukje door het prachtige maar natte regenwoud...

De nacht is verschrikkelijk koud, we zitten hier, in Mude cave camp, op 3500 meter en het is slecht weer. Hopen dat het morgen beter is, want we zijn niet uitgerust om in de regen te wandelen. We hebben mazzel, het is droog. Dag twee is de wandeling naar het hoogste punt, een pittige klim, maar zeer goed te doen. Het waait enorm en dat maakt het op deze hoogte erg koud, maar al klimmend hebben we daar niet veel last van. Trots bereiken we ons doel! Terug de berg af is makkelijk, het begint te hagelen, past mooi in het plaatje hier. We hebben strakblauwe lucht gezien, een heldere blik over de bergen en nu wordt het mistig, op onze terugweg, dus dat is goed getimed.

Zoekplaatje: hier onze cabin waar we onze eerste en tweede koude nacht in hadden. We waren hier op de mooie datum 03/04/05.  Onze namen staan er ook op.

redelijk dik bepakt gaan we op weg naar de top. Op de achtergrond onze "gouwe" gids Alex

Kijk ons eens staan op de 4321 hoge Wagagai top van Mount Elgon in Uganda


De top is bereikt, maar de wandeling is nog niet ten einde. Dag drie gaan we via een andere route naar beneden. Het wordt de zwaarste wandeling van deze tocht. 25 kilometer in totaal en slopend! Klimmen, dalen, klimmen, dalen. Wel door een prachtige natuur, gisteren naar de top was het een eenzijdig beeld, uitgestrekt grasland en rotsachtig, nu weer prachtige bossen, mooie afdalingen de valleien in en over riviertjes heen stappend, gammele bruggetjes, modderige paden. Een enorme aanslag op ons lichaam, zeker als het aan het eind van de ochtend begint te hosen! Sandra heeft een regenjacky, Detlev krijgt er een van de gids, die nu zelf drijfnat wordt! Alex draagt zijn bagage op zijn hoofd en houdt daarmee de ergste regen tegen. We koelen snel af en moeten snel door lopen naar ons kamp om op te warmen bij het vuur. John, George en Michael zijn gearriveerd en steken het vuur aan, brrr, met zes man kruipen we dicht tegen elkaar aan om zo snel mogelijk op te drogen en warm te worden, we eten wat en dan zegt Alex dat we weer op pad moeten. Hij wil voor de volgende regenbui bij het eindpunt zijn. Onze voeten willen niet meer, we hebben er al vijf uur opzitten, maar eenmaal weer op gang gaat het lekker. De zon breekt weer door en dan ziet alles er een stuk mooier uit. Alex is een geweldige gids, hij weet veel van de flora en fauna in het park en vertelt er graag over. De dragers zijn de enthousiastelingen tijdens de reis, ze babbelen aan een stuk door en hebben erg veel lol.

Na 8 uur lopen bereiken we ons eindpunt van de dag, wat een geweldige verrassing!!! We komen aan bij een grot, Tutum Cave, prachtig gelegen midden in het bos, een gigantische grot achter een waterval. Ons tentje wordt in de grot opgezet en wij gebruiken de hard stromende waterval als ijskoude douche. Wat een genot.

En dan lopenw e toch in eens in de regen. Rete zware 25 km dag

Belonging voor een dag hard werken. Tutum cave. Camp site met waterval in een enorme grot.

De verhalen bij het kampvuur zijn leerzaam en leuk, veel over het leven hier in Uganda, de culturele verschillen en over eten! John en George zijn de mannen die ons vandaag verwennen met een heerlijke maaltijd. Een mix van Europa en Afrika op ons bord, heel goed.

De laatste dag.... altijd fijn, na drie lange dagen kijken we uit naar het eindpunt. Het lopen is fantastisch maar we voelen het wel. We zijn toe aan het einde en na wederom een mooie boswandeling komen we aan in bewoond gebied. Dan realiseer je je weer hoe verschrikkelijk rustig de natuur is en hoe prachtig. We zijn weer terug bij de dorpelingen, moeten zwaaien naar de kinderen, praatje maken met de mensen en het laatste deel van de tocht over asfalt lopen. Maar het eindpunt is in zicht en dat voelt goed. Alex heeft al afscheid van ons genomen, de dragers brengen ons thuis... Benen omhoog en niets meer doen. We zijn aangekomen in Sipi Falls en vieren de aankomst met een heerlijk biertje!

laat een berichtje achter voor San en Det | 2:19:04 PM

Wat eten en drinken we hier? : Uganda: Matoke, mieren, sprinkhanen en krokodil?!

We hebben een beetje het gevoel dat de reis ten einde loopt. Daar worden we wat eten betreft lui van. En dan wilen we lekker en bekend eten heben. Laat dat nou geen probleem zijn in Uganda. We eten daardoor wel wat duurder dan voorheen. En het echte straatvoedsel laten we al sinds Tanzania voor wat het is. Een beetje 'safety first' idee.

Ook in Uganda eten we nog wel eens het buffet zoals in Rwanda. Ugandees toevoeging is dan de Matoke, een puree van gekookte bakbananen en Gonja, gestoomde bananen. We eten ook weer veel chapaties, vooral tijdens onze trekking door Mount Elgon. Chapaties hebben we sinds Rwanda en Burundi niet meer gezien. Op een korte busstop op weg naar Masindi eten we bruine bonen, met gekookte zoete aardappel en tween stukjes rundvlees.het kan wel goedkoop: dit kostje koste 1000 U shilling


Maar voornamelijk eten we iets 'westers' in behoorlijke restaurants. Soms aardappelpuree, wat vaker patat of Irish potato (gekookte aardappel). En in Kampala zelf een paar keer een heel behoorlijke pepersteak. Al is de peper niet altijd de bekende wester groene of zwarte korrel maar ook wel eens een vurige rode!

Tijdens ons bezoek aan de markt in Kampala proeft Detlev nog zongedroogde mieren en gefrituurde sprinkhanen. Niet echt een maagvullende maaltijd maar als exotisch tussendoortje niet gek.

kampala mieren op de markt

kampala gefrituurde sprinkhanen

Op onze laatste avond in Uganda trakteren we ons zelf op een avondje 'Carnivore' bij 'Half London'. 'Carnivore' is een mondiaal top 25 restaurant in Nairobi, Kenia en heeft sinds drie jaar een eenvoudige tweede vestiging geopend in Kampala. We verwachten er veel van. Wijntje (SA), voorgerechtje(s) en daarna... Sandra aan de vis en Detlev aan het game meat: krokodil en antilope. Maar wat een domper zeg. Een groot, van de hitte sissende en spetterende schaal met zo'n 15 brokjes bot, pees en spieren en miniscule stukjes vlees.

De serveerster probeert nog te redden wat er te redden valt: "Ja, normaal serveren we echte biefstukken maar dit keer heeft de leverancier dit gebracht. De volgende keer is het zeker beter....."
Gelukkig smaakt de wijn zeer goed en bedingen we een aardige korting (zeer creatief gaat er geen bedrag van de vleesmaaltijd af maar verschijnen 3! voorgerechten NIET op de rekening).
Ook dit is Afrika.... en na bijna 5 maanden Oost Afrika kunnen we ook van zoiets genieten en er een fijne avond van maken.

laat een berichtje achter voor San en Det | 2:14:57 PM

Uganda : Prijzen en Aanbevelingen

Prijzen en aanbevelingen Uganda.

 1 euro =  2300 Ush

 Ush         

 Dollar  
 Bier  1600 - 3000     halve liter flessen
 Brommertaxi  1000 - 1500    in Kampala
 Frisdrank  400 - 800    
 Hotelovernachting  6000 - 30.000    gemiddeld 23.000
 Internet gebruik 25 - 100    per minuut
 CD branden  2500 + 1500    branden + CD zelf
 Koffie  500 / 1500 - 3500    gewone koffie / lekker bakkie!
 Maaltijd  2500 - 7000    geen straat-eten genomen
 Raften    85  Bij "Adrift" exlusief 5%Credit Card kosten
 Raften DVD van de dag    45  Bij "Adrift" exlusief 5%Credit Card kosten
 Park entree    35  p/p 48 uur (Queen Elisabeth National Park)
 Naturewalk/ boottocht    5 / 10  p/p (Queen Elisabeth National Park)
 Thee  500    
 Taxi in stad  1000-1500    
 Taxi interregionaal  3000 - 5000    1 1/2  a 2 uur
 Trekking    30  p/p p/d
 Trekking Porter  8000    per porter per dag
 Trekking materiaal  2000 + 2000 + 10.000    matje p/p p/d + slaapzak p/p p/d + tent p/d
 Vliegticket    660   Entebbe - Accra (via Addis Abeba) p/p
 Visum

 

 30  per persoon; 2 maanden
 Water  500 - 1000    1 1/2 liter

 

laat een berichtje achter voor San en Det | 2:13:03 PM

Saturday, April 9, 2005

Uganda : Kampala....... terug in de grote stad

Na een drie uur durende rit over een verbazend goede weg: "you can even drink tea in the car", zoals een medepassagier het uitlegt, komen we aan in de hoofdstad Kampala. De Lonely Planet verwijst ons voor hotels naar een buitenwijk. De binnenstad zou te druk zijn en zelfs beangstigend zijn. Ha, dan ken je Sandra en Detlev nog niet. Heerlijk juist weer 'terug' te zijn in de drukte van de hoofdstad. De kriebels komen als we in de file de stad binnenrijden, getoeter, chaos, drukte op het veel te kleine busstation, en overal mensen.

Wij lopen met volle bepakking (de soeveniers beginnen te tellen na 4 maanden) door het stadshart van Kampala, op zoek naar een hotel. Ons geplande hotel is helaas gesloten. We zoeken verder en komen aan bij Astoria, een groot, luxe hotel midden in het centrum. We lopen 6 trappen op en horen daar dat de prijs van een kamer erg boven ons budget ligt, maar als we de kamer bekijken...: tv, koelkast, ruime badkamer met warm stromend water!, zijn we om. We doen het, lekker luxe. We dumpen de tassen, vergapen ons nog een keer aan de douche, maar duiken eerst het centrum in op zoek naar een laundry service, met wasautomaat, want al onze kleren zijn tot op de laatste vezel vies en dat is met handwasjes niet meer schoon te krijgen.

Het meisje achter de balie wil onze hele tas doorspitten. "Nee, is niet nodig hoor", zeggen we. "We weten precies wat er in zit en je hoeft echt niet met je handen door onze vuile ondergoed en zwarte sokken...." Maar het is een deel van haar werk en alles wordt gesorteerd, genoteerd en geteld. Wat een viezigheid.

We gaan verder met onze regelmiddag. Een visum voor Ghana moeten we halen. Achterop de brommer worden we door de files geloodst, maar helaas een ambassade vinden we hier niet. We moeten naar Nairobi voor een visum, wordt ons verteld. Hierbij is ons reisplan bepaald. We reizen over land weer naar Kenia en vliegen van Nairobi dus naar Accra. Okee!

We gaan door naar het reisbureau om te bekijken wat voor vluchtmogelijkheden er zijn naar Accra. Het is goedkoper vliegen vanaf Entebbe via Nairobi dan rechtstreeks van Nairobi. We horen alle opties aan en er blijkt geen mogelijkheid te zijn voor een tussenstop in Kenia. Dan wordt het weer een ander verhaal. Met Ethiopie airlines kunnen we naar Accra via Addis Abeba, tussenstop geen probleem! En zo is er wederom een nieuw reisplan ontstaan. We gaan terug naar Addis, terug naar de Sprees, terug naar de heerlijke macciato, geweldig plan. We boeken!

Moe, vuil en bezweet, maar heel tevreden keren we terug naar ons luxe hotel. Wat een enorme teleurstelling als we daar te horen krijgen dat er geen water is. De geweldige kamer met tv en koelkast is opeens niet meer zo aantrekkelijk. Het enige wat we willen en wat we ook ontzettend nodig hebben is een douche. Helaas er is in heel Kampala een probleem. Een douche gaat vandaag niet lukken. Ze willen wel een emmer voor ons vullen, maar dat is de kamer niet waard. We checken uit, wat wel even voor een kleine discussie zorgt, en gokken erop dat het backpackers hotel aan de rand van de stad geen waterproblemen heeft. Met succes.........

kampala taxi park by night

Het door Ingmar en tamara gestuurde geboortekaartje van Emma en Tobias komt "heel gewoon" naa 6 daagjes aan in Kampala, General post Office poste restante. Dat verwacht je toch niet?

laat een berichtje achter voor San en Det | 3:54:31 PM

Friday, April 8, 2005

Uganda : Chimpanzees bij Masindi

Op het kneuterige terrasje van ons hotel in Masindi raken we in gesprek met Herbert. Enigszins aangeschoten genietend van zijn vrije dag vertelt hij ons met aanstekelijk enthousiasme over de NGO (non governmental organisation) waar hij werkt.

Echt weer een heerlijk voorbeeld van ons reizigersgeluk. Wij zijn namelijk op zoek naar een betaalbare manier om chimpanzees te bezoeken. Laat Herbert's NGO zich nou bezig houden met chimps!

Op zo'n 8 kilometer van Masindi ligt een klein stukje bos. Het is als een eiland ingeklemd tussen de landbouwgronden van de omliggende dorpjes. Het bos is rijk aan verschillende primaten. Naast een groep van 16 chimpanzees, zijn er grote groepen black and white colubuses, red colubus en heel veel baboons. De NGO probeert het bos te behouden voor toekomstige generaties. Bewoners uit omliggende dorpen wordt voorlichting gegeven, landbouwgronden worden langzaam teruggedrongen voor bos, houtkappen is verboden evenals het jagen op de dieren in het bos. Herbert wil erg graag dat we het werk van zijn NGO en het bos en de chimps komen bekijken. En dat doen we dan ook.

geen aap te zien op de foto maar dit ter bevestiging dat we er wel waren

Met een "special hire" rijden we 's morgens vroeg voor zevenen het bos in. Wat een stilte! Alleen de geluiden van het ontwakende bos. Vogels, veel vogels, colobus aapjes en nog heel veel andere geluiden die voor ons stadsmensen lastig thuis te brengen zijn. Richard, de fieldmanager van de NGO is onze gids. Al lopend door het kletsnatte bos laat hij duidelijk merken erg veel verstand te hebben van de flora en fauna hier. Hij wijst ons aan de lopende band op diverse vogels en de verschilende bomen. Ook wijst hij veelvuldig verlaten nesten aan waar chimpanzees hebben geslapen (chimps zijn naast gorilla's de enige apen die een nest maken om de nacht door te brengen, andere primaten hangen of zitten op takken).

Maar we zijn hier voor de chimps en die krijgen we na een zoektocht van anderhalf uur eindelijk te zien. Het zijn er maar twee. Een waakzame rustige moeder met maar 1 voet (de andere is jaren geleden geamputeerd door een val) en een vrolijke onbevangen kind van 5 jaar. Die een tak hoger aan een arm halsbrekende toeren uithaalt om ons te imponeren. Helaas zijn ze te ver weg voor een foto (we zijn verwend door de gorilla's) maar de verrekijker biedt mooi uitkomst.

We wandelen nog twee uur verder door het bos in de hoop een glimp op te vangen van de rest van de groep chimps. Maar helaas. Hier blijft het bij. Wel worden we nog getrakteerd op een grote groep baboons die hoog in een paar bomen ons een prachtige voorstelling geeft van hun atletische vermogens. Wat een leven hebben die beesten zeg.........

laat een berichtje achter voor San en Det | 11:24:33 AM

Thursday, April 7, 2005

Uganda : Plannen maken in Uganda

Een greep uit de plannen van Detlev en Sandra. Reizen in Uganda na twee intensieve weken Rwanda is even omschakelen. Wat willen we zien, wat gaan we doen. Inmiddels zitten we er weer lekker in. Als er plannen zijn komt het enthousiasme vanzelf en kunnen we op pad. Uganda is moeilijk te bereizen zonder eigen vervoer. Het kost ons veel minibusritten en 'shared' taxi's om op de plaats van bestemming te komen en soms lukt dat niet eens. Uganda Wildlive Authority heeft prachtige folders, mooie uitstapjes voor de toerist, maar hoe je er moet komen.......?

We beginnen met een bezoek aan Queen Elizabeth National Park. Ons doel is een bezoek aan de chimpanzees en een natuurwandeling. Twee dagen in het park maken we wel vol. Bij het kantoor horen we dat een bezoek aan de chimps alleen mogelijk is met een eigen auto. Lastig. We beginnen een lobby. we spreken toeristen met auto aan waar ze naar toe gaan. Helaas, zonder succes. Onze dagen in het park maken we evengoed wel vol. We hebben een prachtwandeling tussen everzwijnen, impala's, maraboes en meer van dat moois. Doen een toeristisch boottochtje langs de oever van de rivier en zien badderende buffels, tientallen nijlpaarden en olifanten, en we eindigen met een safari waarbij we zeer verrast zijn een dorpeling op een fiets voorbij te zien komen als wij op zoek zijn naar een groep leeuwen (?)

de allerlelijkste beesten die we ooit gezien hebben. Maar in tegen stelling tot de Maasai Mara nu eens niet alleen de konten.......

Ontbijt op een prachtige plek, maar San wordt hier wel ff aangevalen door enkele hongerige mongooses

Vanaf het park is het een dagonderneming om in de volgende plaats van bestemming te komen. We liften, spreken een goede prijs af, reizen naar het dichtbijzijnde dorp om daar weer hetzelfde te doen. Een dag liften en bussen brengt ons in Fort Portal. Hiervandaan kun je mooie wandelingen maken in het nabijgelegen bosrijke gebied met de vele vulkanische kratermeren. Een dag genieten van de natuur. We lopen zonder gids door de dichtbegroeide bossen, staren naar aapjes, zoals zij naar ons staren en gaan onbedoeld op bezoek bij een jongeman die met zijn hele familie bovenop de heuvel woont en ons advies nodig heeft over briefcontact met Canada. 6 kinderen zitten eromheen en luisteren mee, ongetwijfeld niets van het hele gesprek snappend. Maar wij zijn interessant genoeg en ze blijven erbij zitten.

Op de terugweg naar Fort Portal begint het hard te regenen. Het geluk is met ons. In dit gebied waar 1 auto per uur voorbij komt, stopt er net een taxi. We kunnen mee. San voorin samen met een vrouw en baby op 1 stoel. Det achterin met drie vrouwen en twee kinderen op schoot. We komen droog over!

Tot nu toe blijkt het reizen in Uganda lastig. Weinig openbaar vervoer en zeer weinig mogelijkheid om zonder eigen auto een toeristisch uitstapje te maken. We hebben Murchinson Falls in onze plannenlijst staan, maar als we in het dorp aan de rand van het park zijn, komen we niet verder. Geen vervoer en geen andere toeristen, helaas.

We zitten vast in Masindi, beraden ons. Wat gaan we doen? In ieder geval even een dag niets. Gewoon genieten van de dagelijkse dingen in dit dorp. We gaan naar de markt en kopen verse groenten, maken een heerlijke salade en luieren in ons hotel. Ook heel fijn. Dan raken we in gesprek met Herbert, hij werkt voor een NGO in de buurt van Masindi in een bos waar chimpanzees wonen. We hebben een nieuw plan!

laat een berichtje achter voor San en Det | 1:53:49 PM

Saturday, April 2, 2005

Uganda : De grens over....

De grensplaats is een droevige aanblik. Er gebeurt hier werkelijk helemaal niets. Er staat 1 auto, wat de taxichauffeur in een makkelijke monopoliepositie plaatst. Wij vinden hem te duur en gaan niet met hem mee. De officiele papierenwinkel moet eerst nog worden afgehandeld, misschien is er daarna meer bedrijvigheid.

Het lage gebouw links van de stoffige weg geeft niet aan waarvoor het bedoeld is. Wel lopen langs en jongens die onder een boom hangen wijzen ons de weg naar een houten barak even verderop. De dame achter een kleine houten tafel noteert onze gegevens in een langwerpig boek en stuurt ons vervolgens terug naar gebouw 1. Daar lacht een  keurig geklede man ons vriendelijk toe. 'Welcome in Uganda', zegt hij en bekijkt ons paspoort. Een visum kost $30,= en is geldig voor 1 maand. Als we vriendelijk glimlachen en vragen of hij er geen twee maanden van kan maken, is dat prima. We hebben nog geen idee hoelang we willen blijven en wat we gaan doen, maar 'just in case'.

Weg uit dit plaatsje is onze eerste zorg. Het aantal taxi's is blijven steken op 1. Maar brommertaxi's staan er wel en dringen zich in grote getale om ons heen voor een goede deal. We kiezen de twee die als eerste bij ons stonden en we kruipen met bagage en al achterop de aftanse brommers. 'Als dat maar goed gaat'. Detlev heeft een enorme tas tussen hem en de chauffeur in, het ziet er gammel uit. Het is een pittige rit over de welbekende rode zandwegen vol hobbels, kuilen en modderplassen, maar na 40 minuten bereiken we veilig het eerste stadje in Uganda, Kisoro. 

Het is vol leven, veel muziek en lachende mensen die graag een praatje met ons willen maken. Wat een welkom. Ons plan is om door te reizen naar het iets grotere Kabale, maar als we geduldig op de voorste stoelen van de minibus wachten, smikkelen van een yoghurt, en voor de derde keer Lucky Dube uit de megaboxen horen trillen, wijzigen we ons plan. Wachten schiet niet op. De bus vult niet en wij hangen maar een beetje. Nee, we gaan de benen strekken hier. We pakken de spullen, lopen naar een guesthouse aan de overkant van de straat en checken in. We kijken uit op de vulkanische gebergte met de herkenbare toppen die nu vanuit Ugandese zijde zichtbaar zijn, een grootse achtergrond voor dit kleine plaatsje. 

klein stadje....grote berg... 

laat een berichtje achter voor San en Det | 10:54:01 AM

Rwanda : Terugkijkend op Rwanda

We zijn in Gisenyi en we kijken uit op de imposante Nyiragongo vulkaan, die begin 2002 zijn laatste uitbarsting heeft gehad en daarbij half Goma (Congo) heeft opgeslokt. We slenteren door dit kleine dorp, wandelen de heuvel op en kijken uit op de gevangenis. De binnenplaats is gevuld met mannen in rose overhemden, een bekend beeld in Rwanda. Deze verdachten van de genocide zullen worden berecht door de Gagaca.

We pakken de verrekijker en turen naar Congo, tot groot vermaak van de vele mannen en vrouwen die hier op en af lopen met hun zware last op hoofd en rug. Ze zijn op weg naar de markt om hun spullen te verkopen, maar hebben wel even tijd om door onze verrekijker te gluren. Het is onze laatste stop in Rwanda en we gebruiken de tijd in dit dorp om bij te komen van alle indrukken.

Alles is mooi, alles is geweldig. Rwanda is een fantastisch land, en een land waar toerisme nog heel erg in opkomst is. Dit zorgt voor geweldig leuke reacties, maar ook voor vermoeiende discussies en totale onbegrip.

We moeten in ieder land weer even wennen aan de manier van reageren, aan het openbaar vervoer en aan het contact met mensen. Zo ook in Rwanda. Onze aankomst in Kigali, een stad wat zich met recht een hoofdstad mag noemen, maakt een gezellige indruk. Lekker druk, redelijk georganiseerd en volop in ontwikkeling. Het beste vervoermiddel is de motortaxi, dan sta je niet in de file, kun je overal lekker makkelijk snel tussendoor. We moeten naar het toeristencentrum, echt redelijk bekend zou je denken, maar nee, helaas, voor de Kigalese taxichauffeurs onbekend terrein. Ze nemen ons uiteraard wel mee, zeggen exact te weten waar ze naar toe moeten. Zo krijgen we een onbedoelde goedkope citytour door Kigali achter op de brommer.

Dat toerisme nog in de kinderschoenen staat, wordt op meerdere momenten tijdens onze reis duidelijk. Een bezoek aan de mountaingorilla's, daar staat Rwanda om bekend. In de hoofdstad regel je het, maar hoe je vervolgens naar het park moet komen is onze eigen zorg. 'Geen eigen vervoer?' vraagt de dame achter de balie ons verbaasd. 'Dan heb je een probleem'. We wagen het erop. Gaan met OV naar het dorp van waaruit de trekking plaatsvindt en vragen daar verder. Niemand die iets weet. Heel relaxed hoor het reizen, maar we lopen hier om 7 uur 's ochtends redelijk gestresst rond met een formuliertje waarop staat dat wij die dag een trekking gaan doen, wat een flinke hap uit ons budget is, maar hoe we op de plaats van bestemming moeten komen is volstrekt onduidelijk.

Uiteindelijk komt altijd alles wel weer goed gelukkig, maar het levert op die spannende momenten de nodige frustratie op. We krijgen de neiging aanbevelingen te doen in de toeristensector, 'leuke nieuwe baan wellicht?' Een georganiseerd pendelbusje kan al heel wat klamme handen schelen.

We hebben tijdens onze twee weken Rwanda erg veel van het land geleerd, het is super bijzonder om hier te zijn en een ongelovelijke rijke ervaring van dit half jaar. Het lastige reizen wordt een onderdeel van de dagelijkse charme. 'We kunnen vandaag niet weg, okee, gaan we morgen.' 'Het duurt 6 uur? okee, dan wachten we.' De wegen zijn over het algemeen goed, maar de busjes traag. Minibusjes stoppen bij ieder huis, een rit van 92 kilometer kan dan al gauw 5 uur duren. Dorpskinderen vinden het geweldig. Ze staan in een grote groep naast het open raam en staren ons ongegeneerd aan. Als San haar hand naar buiten steekt, doet de groep geschrokken een stap terug, totdat de eerste stoere dame het aandurft om een hand te geven. Gegil van de rest van de groep. Geweldig natuurlijk, maar het is heerlijk om dan aan het eind van de dag even onderuit gezakt op een terras te gaan zitten en je af te sluiten van de buitenwereld, rust.

De omgeving is helemaal het einde. Rwanda wordt het land van de duizend heuvels genoemd en dat is terecht. We hebben vele afstanden afgelegd en elke rit was weer even fascinerend. De natuur is hier prachtig. Nu is het tijd om afscheid te nemen van Rwanda. We moeten opladen voor een nieuw avontuur. Wat gaan we in Uganda doen? Wat willen we daar zien? Ach, zoals het gaat met reizen: we zien het allemaal wel.

laat een berichtje achter voor San en Det | 10:52:56 AM

Sunday, March 27, 2005

Rwanda : Theeplantages aan de grens met Congo

We zitten op een terras aan de rivier die Lake Kivu verbindt met Lake Tanganyika. Aan de overzijde van deze 30 meter brede rivier de heuvels van het machtige Congo. Bovenop de heuvels staan militairen om de grens te bewaken. We kunnen een visum kopen, de brug overlopen en een kop koffie drinken in Bukavu, maar doen het niet...

We hebben andere plannen. We zijn in dit grensplaatsje en willen de omgeving verkennen. We nemen een minibus naar Shagasha, een theeplantage. Het is druilerig weer, maar nu nog droog. De uitgestrekte groene velden vol thee vullen de heuvels. We komen aan bij de ingang van de plantage en het begint te hosen. In een soort bushokje overdekt met golfplaten daken schuilen we voor de regen. De mannen en vrouwen uit het veld doen hetzelfde. 'Hihi, er staan blanken in het hok'. Wij zijn ongetwijfeld de 'talk of town'.

We lopen naar het kantoor. Ze willen ons graag een rondleiding geven, maar helaas er is vandaag niets te zien. Op maandag worden de machines schoongemaakt. Evengoed een leuk bezoek, alleen al door het wandelen door de theevelden, de mensen die ons aanstaren en het prachtige zicht op de heuvels. We moeten weer schuilen voor een lange tijd, de mist ontneemt al het zicht en het stortregent buiten. Na ruim een uur vervolgen we onze weg, over de verregende paden door de velden. Het pad is veranderd in een grote blubberbende, vrouwen lachen als ze ons zien, mannen staan te niksen bij een huis. Allen starend en lachend als ze ons zien ploeteren over het drassige zandpad. We blijven met moeite in balans op de vele afdalingen en vinden uiteindelijk de juiste weg terug naar het plaatsje Cyangugu. Wel met reusachtige modderplakkaten aan onze schoenen als ongewenst souvenier.

laat een berichtje achter voor San en Det | 4:10:37 PM

Wat eten en drinken we hier? : Rwanda: Lopend buffet

Pate (spreek uit pat) is een van de weinige Rwandese specialiteiten die we zo af en toe eten. Meer omdat we het idee hebben "te moeten proeven" van de "lokale lekkernijen" dan omdat het nou zo bijzonder lekker is. Pate lijkt een beetje op het Ghanese "face the wall", ofwel Kokonte. Maar die vergelijking zal voor het gros van de lezers wel een brug te ver zijn. Het is in ieder geval een goed doorgekookte, gestampte bal van casave waarvan je met de vingers van je rechterhand een balletje rolt en in een tomaat-/ pepersoep doopt. Best te eten en behoorlijk machtig.

Maar eerlijkheid gebied te zeggen dat we in Rwanda voornamelijk aan het buffet zitten. Van twaalf tot twee hebben de meeste eettentjes, cafeetjes en hotels een buffet opgesteld staan. Prijs, kwaliteit en variateit verschillen nogal. Een ding hebben ze wel gemeen: Je mag maar een keer opscheppen. Vlak bij het ook van de film Hotel Rwanda bekende Hotel des Milles Collines, in restaurant Karibu (Swahili voor Welkom) worden we voor het eerst verrast op zo'n buffet. Meteen de duurste en meest Westerse; wel 20 verschillende bakken met warm en heerlijke koud (salades) staan klaar om aangevallen te worden.

In de dagen erna komen we er pas achter dat werkelijk ieder eettentje dit soort buffetten aanbiedt. Vaak bevat het rijst, kool-wortelsalade, gekookte en gebakken banaan, green leaves (zie vorige eetblogs) bruine bonen en altijd (vette) friet . En als laatste, dicht bij degene die de rekening opmaakt: vlees. 1 stukje wel te verstaan, want anders loopt de standaardprijs alsnog op!

De "hawkers" langs de kant van de weg verkopen verrassend koude yoghurt/karnemelk in halve liter pakken. Heerlijk na een gezoute gebarbecuede maiskolf. Verder hebben we twee keer de mogelijkheid van een broodje kaas te smullen (gek genoeg is zowel in francofoon Burundi als Rwanda geen echt stokbrood te krijgen).

Een keer, in het universtiteitsstadje Butare, verwennen we ons zelf met een heus Frans getint twee-gangen-diner met een lekker (maar te warme) fles rode wijn. De eerste in 4 maanden! Na 14 februari (Stonetown, Zanzibar) onze tweede "luxe maaltijd"; wat zijn we toch verwend in Nederland zeg!
'S avonds staat voor Detlev (te) vaak de vleesspies met patat op het menu. Sandra doet het met rijst, vis of groenten. En vooral dat laatste is nog niet gemakkelijk te bestellen in een Rwandees restaurant.

Wellicht komt het door het seizoen maar zowel in Burundi als Rwanda komen we veel te weinig fruit tegen. Toch vaak iets waar andere Afrikaanse landen een grote verscheidenheid aan hebben.

De "African tea" is niet meer zo heerlijk kruidig als in Tanzania of Kenia maar bevat nog wel heel veel melk. En het komt altijd in van die schattige kleine "flasks", thermosflesjes. Die kopen we dan ook zeker als souvenier.

laat een berichtje achter voor San en Det | 4:03:39 PM

Saturday, March 26, 2005

Rwanda : Prijzen en aanbevelingen

Prijzen en aanbevelingen Rwanda

 1 euro =  735 Rfr

 Rfr          

 Dollar  
 Bier  600     weer in de vertrouwde 66cl flessen
 Brommer/ Motor  200    
 Frisdrank      
 Hotelovernachting      
 Internet gebruik  500 - 600    per half uur
 Gorilla bezoek    375  p/p voor 1 uur max. excl $20 TC kosten
 Koffie    
 Maaltijd  1000 - 2000    geen straat-eten genomen
 Museum/ bezienswaardigheid      
 OV bus    
     
 Thee      straat / restaurant
 Taxi in stad  1000-1500    
 Tennissen      materiaal en baanhuur
 Visum

 

 60  per persoon; 15 dagen
 Water      

 

laat een berichtje achter voor San en Det | 6:24:16 PM

Sunday, March 20, 2005

Rwanda : De logica van de Rwandese chauffeur

We zitten in een minibus, een soort bestelbusje waar 18 passagiers in kunnen. Twee voorin naast de chauffeur en 16 achterin tegen elkaar geperst, verspreidt over 4 smalle bankjes. Het schommelt behoorlijk over de slechte weg en het kabaal van de klapperende ramen maakt het onmogelijk om met elkaar te praten. Een passagier stapt uit, de schuifdeur gaat open. Vanuit de bestuurderspositie probeert de chauffeur met 1 hand achterover de deur dicht te trekken. Helaas de deur sluit niet. Hij probeert het niet 1 keer, maar 12 pogingen worden er gedaan voordat hij accepteert dat het echt niet lukt op deze onhandige manier. 'Stap uit!' denken wij, maar nee dat is niet de logica hier.

Een passagier die naast ons achterin zit stapt uit en ramt met het nodige geweld de deur dicht. Het werkt, de deur valt in het slot. Maar ja.... nu staat de passagier buiten en hij wil wel graag mee. Hij opent de deur en stapt weer in om vervolgens van binnenuit hetzelfde te ondernemen. Helaas, de deur sluit niet. De chauffeur doet weer de achterover met een hand poging maar ook dit keer faalt het. Hij besluit dan toch uit te stappen. De bijrijder wordt verzocht zijn voet op het rempedaal te houden om te voorkomen dat we de heuvel af rollen. Er wordt gewrikt en geslagen, net zolang tot de deur hard in het slot valt. Zo nu is het dicht.

Het volgende probleem wordt duidelijk: de deur gaat niet meer open. Dan kunnen we natuurlijk niet verder rijden. De chauffeur blijft net zolang trekken en duwen tot hij de hele schuifdeur in zijn handen heeft. Gelach in de bus. Hij plaats de deur netjes terug in de rails en geeft er een hengst aan. Jawel hoor... de deur is gerepareerd. We kunnen weer verder.

laat een berichtje achter voor San en Det | 10:57:10 AM

Saturday, March 19, 2005

Rwanda : Oog in oog met de gorilla's

de silverback, de leider van groep.

 gorilla met kleine

Het begin van de wandeling is dwars door de akkers van de dorpsbewoners op 2000 meter hoogte. Een bedreiging voor de gorilla's, steeds meer land wordt gecultiveerd. We lopen door drassige aarde en door hoog gras. Na een uur komen we aan de rand van het park. Onze gids, Francis, legt uit dat we een groep van 15 gorilla's gaan bezoeken. Er is 1 silverback, de leider, en er is een kleine baby van nog geen 5 dagen oud.

We staan aan het begin van het woud. Grasland wordt vervangen door bospaden, de tocht is fascinerend. Het is regentijd in Rwanda en dat is ook hier weer goed te merken. We hebben het geluk dat het vandaag droog is, maar de paden waarop we lopen zijn nauwelijks begaanbaar. Glibberen, glijden, goed kijken waar je je voeten neerzet en je heel goed vasthouden aan de sterke bamboetakken zodat je net langst de ergste blubber heen kunt stappen. Soms gaat het mis.... SLURP.... en weg is de voet, verdwenen in een dikke laag slijmrige modder. Zo gaat de wandeling anderhalf uur door. We hebben het te doen met Theo, de Rwandees, die met zijn lichte ribbroek en witte gympen door de modder ploetert en halverwege wegglijdt. Flats, onderuit, jakkes! Het is een onderdeel van de fun, vinden wij, maar daar zijn de meningen over verdeelt. We lopen onder laaghangende bomen, door struiken en tussen de bamboebomen door omhoog, de berg op. Daar ontmoeten we de 'rangers'. Zij gaan ons voor, nu over varens, paden zijn er niet, we volgen in stilte, geconcentreerd, onszelf aan elkaar vasthoudens om niet tussen in de natheid weg te glijden en staan ineens oog in oog met de Silverback. Hij staat anderhalve meter boven ons en kijkt ons aan. JEZUS, wat gaaf! Wat een machtig mooi beest. We staan versteend, ongelovelijk wat bizar. Terwijl we hem bewonderen, komen er twee jonge gorilla's aan. Ze springen in de boom en bekijken ons vanaf de tak pal boven ons, nieuwsgierig en uitdagend. Ze tuimelen even later over elkaar heen naar beneden. Wat een schouwspel.

De gids vertelt ons dat we te dichtbij staan, we kiezen een andere positie en staan vervolgens achter de groep gorilla's naar de familie te turen. Ze luieren, vlooien, knuffelen en spelen, heerlijk om naar te kijken. De jonge gorilla's houden ons bezig, ze komen dichterbij en laten met borstkloppen zien dat ze er zijn. Heel grappig. De borstklopper doet stoer, wil nog dichterbij, wij moeten naar achteren, contact mag niet. Ze gaat voor ons zitten en kijkt ons aan, San leunt met haar hoofd op haar hand, kijkt terug en geniet. De jonge gorilla neemt dezelfde pose aan, geweldig, ze doet ons na.

Het uur zit erop. We hebben genoten, wat een fantastisch geweldig verschijnsel, echt een 'once in a lifetime experience', helemaal goed.

meernog meer, en nog meer, en nog meer, en nog onze modderschoenen

laat een berichtje achter voor San en Det | 7:05:44 PM

Friday, March 18, 2005

Rwanda : Een hele speciale dag

18 maart 2005: Terwijl Sandra en Detlev de berggorillas in Park National des Volcans bezoeken worden in Amsterdam Emma en Tobias Vreeken geboren.

Ingmar, Tamara en Sarah enorm gefeliciteerd met julie kerngezonde tweeling!

wat een kanjers

Opa's en oma's, Pim & Renske Vreeken en Joyce & Peter en Martijn Poldervaart natuurlijk ook van harte gefeliciteerd met de tweede en derde! 

 

laat een berichtje achter voor San en Det | 7:03:42 PM

Monday, March 14, 2005

Rwanda : De verschrikkelijke waarheid van een prachtig land

Rwanda het land van de duizend heuvels. Maar bij velen vooral bekend van de genocide van 1994.
Het is bijna 11 jaar geleden dat in drie maanden tijd bijna een miljoen mensen zijn uitgemoord in Rwanda. Hoe de razernij zoveel gewone burgers er toe heeft kunnen aanzetten vaak op een beestachtige wijze onbekenden, buren, vrienden en zelfs familie af te slachten zal wellicht altijd een raadsel blijven. De genocide die zich hier in dit land heeft afgespeeld in 1994 gaat werkelijk ieder menselijk vermogen te boven.massagraf in Nyamata

Op heel veel plaatsen in Rwanda zijn herdenkingsmonumenten opgericht. Altijd met enorme massagraven. De massagraven staan nog open. Nog dagelijks worden lijken gevonden en een laatste rustplaats gegeven. Enkele 'nieuwe' lijken liggen sereen in vuren houten kisten bedekt met paarse doeken. De overige skeletten en overblijfselen liggen anatomisch gerangschikt; een stapel beenderen hier, even verderop een ontelbare hoeveelheid schedels.

Ook de vele kerken waar zich vaak gruwelijke taferelen hebben afgespeeld liggen er desolaat bij (grote groepen mensen die dachten in de kerk een veilig heenkomen te hebben gevonden werden vroeg of laat ook hier massaal en op beestachtige wijze omgebracht). In deze kerken zullen nooit meer kerkdiensten gehouden worden. De kerken zijn een makabere getuige van de wrede genocide. Granaatgaten in de daken en het altaar, skeletten op en tussen de kerkbankjes, bergen kleren bij de ingang naast een enorme stapel plastic zakken vol met beenderen en schedels. Gruwelijk!

nooit meer

We lopen door het Gisozy Memorial Center in Kigali. en bezoeken daar als eerst de 'lost children' expositie. Tranen, snotteren. Dit is zo heftig. Levensgrote afbeeldingen van poepies van kinderen met een lieve onschuldige glimlach. Daaronder teksten, heftige teksten. Hun favoriete eten, hobby, beste vriend en als laatste een regel hoe ze om het leven zijn gekomen. Doodgeschoten, doodgeknuppeld, tegen een muur gesmeten, hoofd afgesneden, granaat ontploffing.....  Man, dit is zo bruut. Dit kan je je je gewoon niet voorstellen. Aan het eind van de rij levensgrote foto's een lange muur waar iedereen zijn of haar foto (vaak de enige die ze bezitten) van hun vermoorde kind kunnen ophangen. We bekijken ze een voor een en hangen de omgewaaide foto's recht...............

 Foto 1, foto 2, foto 3, foto 4, foto 5, foto 6

laat een berichtje achter voor San en Det | 3:41:26 PM

Burundi : Bujumbura en de blauwhelmen

Een kleine hoofdstad, een sfeervol plaatsje. We zijn gearriveerd in Bujumbura en lopen over de brede weg op zoek naar een hotel. De drie blanken over straat trekken de aandacht. We worden vriendelijk welkom geheten. Aan de poort van ons hotel wordt gevraagd of we willen wisselen. Ja dat is wel nodig want we bezitten geen enkele Burundese Frank. De zwarte markt is geopend, het onderhandelingsproces gestart. Er wordt hard gespeeld, we krijgen de koers die we willen.

foto1, foto2, foto3

Voordat we de stad gaan bezichtigen, maken we afspraken. We gaan geen gekke dingen doen, blijven bij elkaar en gaan s avonds niet over straat. We nemen de stad in ons op, zijn blij verrast met de vele gezellige patisserie/ boulangerie tentjes en voelen ons erg op ons gemak hier. Bujumbura is de plaats waar Lake Tanganyika ophoudt. We kijken over het water naar Congo. Goh wat zou het mooi zijn om daar een bezoek te brengen. We spreken twee Zuidafrikanen die hier voor de VN zijn gestationneerd. Zij schetsen een problematisch beeld van Burundi. Buiten de stad is het geen fijne plek om te zijn. De reden om toeristen alleen een doorreisvisum te geven. Het wordt afgeraden om iets te ondernemen buiten Bujumbura.

In de stad wemelt het van de blauwhelmen. VN trucks rijden af en aan door de stad en het is hier een normaal straatbeeld. We krijgen de mogelijkheid een kijkje te nemen op het militaire kamp. Geheimzinnig volgen we de twee mannen. Hun kamp is op het oude terrein van het paleis. De vrachtwagens staan tegenover de graven van de koninklijke leden. We lopen verder en luisteren geboeid naar de verhalen van de militairen.

In de stad is iedereen ontzettend vriendelijk en stellen ze graag vragen. Men gelooft hier niet dat we toeristen zijn. Die komen er immers niet. Elke blanke die hier is, is een medewerker van de VN of van een hulporganisatie. 'Nee, echt waar, we zijn toeristen', proberen we uit te leggen. Zelf de jongen van ons hotel gelooft het niet.

Een hele dag in Bujumbura is snel voorbij. Een ding moeten we zeker doen. De postzegelverzameling van Krijn uitbreiden! Het wordt een mooi pakketje. We bezoeken de lokale markt en zijn onder de indruk van deze georganiseerde overdekte markt. Het ziet er allemaal netjes uit hier. Anders dan andere hoofdsteden die we hebben gezien. Er is nauwelijks straatverkoop, er ligt geen afval op straat en mensen zijn over het algemeen goed gekleed. We willen een krant kopen om deze dag in Bujumbura te herinneren. Helaas, een krant hebben ze niet in Burundi.

laat een berichtje achter voor San en Det | 2:53:26 PM

Saturday, March 12, 2005

Burundi : Prijzen en aanbevelingen

Prijzen en aanbevelingen in Burundi.

See under the price table for a English summary of our recommendations for traveling in Burundi.

 1 euro =1508 Bfr

 Bfr          

 Dollar  
 Bier  1000   nu in 0.72 cl flessen
 Croissant  300    
 Broodje kaas  700 - 800    
 Hotelovernachting  8000    
 Internet gebruik  10 - 15    per minuut
 Koffie  600    
 Maaltijd  1800 - 2400    pilau bijvoorbeeld!
 Frisdrank / Juice  500  
 Yoghurt  700  1/2 liter in restaurant
 Thee  600    in hotel
 Visum

 

 20  per persoon; 72 uur
 Water  1500 - 4000    voor anderhalve liter!

 Aanbevelingen:
Centre Sportif;  200 meter naar rechts vanuit de achteruitgang van hotel La Doyen. Een prachtig zwembad (3000 Bfr) met een te duur maar gezellig restaurant.
Cayor; Een prima, en zeer betaalbaar restaurantje met een uitgebreide kaart voor zowel lunch als diner.

 English Summary: Recommendations for traveling in Burundi:


Burundi, Bujumbura. Black market changing money. We changed 1000 Tsh (Tanzania) to 1100 Bfr (Burundian Francs) You will find these guys everywhere, but in particilair at the market.

Burundi, Bujumbura: There is a great pool just 300 m outside (right) the back gate of hotel "Le Doyen". Their restaurant is rather expensive but swimming costs only 3000 Bfr. There is also a tennis yard and more sports to play.

Burundi, Bujumbura: you can eat cheap at "Le Cayor" in the Chaussee Prince Rwagasore. As well as lunch at dinner time there is a great card and in the meantime you can watch the people of Bujumbura walking by from the nice terras.

Tanzania - Burundi Monyovu, 2,5 hours (matatu) south from Kigoma. We took the opportunity to drive from Kigoma, trough Burundi to Rwanda. We took the matatu from Kigoma to Monyovu. There are 3 very basic guesthouses in this town. In the morning after completing Tanzania "border things" we walked in 25 minutes to the border of Burundi in Mabanda. There is no immigrating here!. We took a Tsh8000 taxi ride of 18 km to Makamba and their the immigration officer issued us a 72 transit visa (a 20 dollar) with a big smile. From there we to a matatu and within 3 hours we were in Bujumbura.

laat een berichtje achter voor San en Det | 10:50:19 AM

Wat eten en drinken we hier? : Burundi: De Franse keuken

Burundi: we zijn in Francofoon Afrika en dat is ook aan de keuken goed te merken. De bezochte eetgelegeheden zijn door de omstandigheden beperkt tot die in de hoofdstad Bujumbura. En dat geeft dus niet echt een goed beeld van de Burundese keuken.

Een heerlijkheid na drie en halve maand reizen door Afrika is het zachte witte bolletje met kaas en de grote glazen yoghurt. Zuivel!!! De lokale patiserie laat ons verder smullen van verse corissants, redelijk lekkere koffie en broodjes ham (van die dikke Franse).

Overdag eet Detlev nog zijn vertrouwde pilau (hoewel al niet meer zo kruidig bereidt als in Tanzania) maar 's avonds genieten we van een rijk gevuld bord met een vleesspies (Detlev), visspies (Sandra), doperwten, friet met mayonaise (Detlev). Voorafgegaan door een redelijk gevulde tonijnsalade.

De koffie en thee in Burundi wordt geserveerd in schattige driekwart liter thermosflesjes. De suiker en melk wordt ook voor ieder apart in schaaltjes; heel apart. De thee met verse citroen en een schaaltje honing doet wonderen tegen de wat verkouden aandoende keel.

laat een berichtje achter voor San en Det | 10:49:14 AM

Wednesday, March 9, 2005

Burundi : De grens over...

We zijn helemaal enthousiast over ons idee naar Burundi te reizen en als blijkt dat we eigenlijk niets meer in Kigoma te zoeken hebben, pakken we de tassen en lopen naar de dala dala (minibus). De chauffeur is een Burundees en we schakelen om van Engels naar Frans, pfff. Monique haar aanwezigheid is, buiten dat het gezellig is, ook erg praktisch want zij spreekt een aardig woordje Swahili. De chauffeur heeft voor ons prima plekken gereserveerd op de voorbanken, waar Monique en Sandra kunnen plaatsnemen. Detlev moet het doen met een opgekropt plekje achterstevoren in de bus.nog maar een paar meters tot de grens

De tocht is over kleine onverharde wegen die door de regen op sommige plekken lastig begaanbaar is. We genieten van het uitzicht en van wat ons te wachten staat. Onze chauffeur regelt een hotel voor ons in het grensplaatsje Monyovu, een heel klein dorp waar we alle aandacht naar ons toe trekken. Hotel is een groot woord, de overnachtignsplaats heeft geen naam, maar het ziet er keurig uit voor de nacht. Als het donker wordt, is het goed donker! Met een zaklamp lopen we door het dorp op zoek naar thee en een hapje eten. Daarna zoeken we de gezelligheid van het dorp op. Er is een ruimte waar een grote televisie staat en waar de mannen samenkomen om voor een kleine bedrag de spannende voetbalwedstrijden te kijken. Wij schuiven aan. 

De volgende ochtend vroeg wandelen we naar de grens, wat ongeveer drie kilometer is. We passeren een kleine bananenmarkt en glimlachen naar de enthousiaste mensen. We zijn blij als we de slagboom zien, de grens van Tanzania. Er is niemand te bekennen. Weinig mensen die hier de grens passeren waarschijnlijk. Een man controleert onze paspoorten en zegt ons door te lopen. Een andere man op een brommer vertelt dat hij de officier even gaat halen, geweldig! Daarna nog een politiecheck en dan kunnen we niemandsland in. Bizar om hier te lopen. De rode kiezelweg dwars door de prachtige groene heuvels van Burundi. Wat gaan we meemaken zeg?

De grens met Burundi is heel bijzonder..... We zijn al in het land en er is niemand bij de grenspost. In het dorpje woren we aangestaard. Men vertelt ons dat we naar het dorp 18 kilometer verderop moeten om een visum te halen. ? verbazing. We zitten in de taxi en bedenken dat we illegaal in het land zijn. We zien het wel. Aangekomen in Makamba worden we begroet door een hele vriendelijke meneer die ons een visum verkoopt. We hebben 72 uur in dit land en dat is ruim voldoende om naar de grens met Rwanda te reizen.

Ademloos zitten we in de minibus naar de hoofdstad Bujumbura. Wat een prachtig land, wat een mooie groene heuvels, wat een belevenis om hier te zijn. Iedereen is even geinteresseerd in ons. Bij politieposten worden we aangestaard, maar problemen zijn er niet. De mensen zijn uiterst vriendelijk en zien ons graag. We bewonderen het landschap, rijden door de heuvels, hebben een fantastisch uitzicht over Lake Tanganyika op Congo en zijn zeer blij met ons besluit deze route te nemen.

laat een berichtje achter voor San en Det | 3:02:37 PM

Burundi : Voorbereiding transit Burundi

Tijdens de flink vertraagde treinreis naar Kigoma, noord Tanzania hebben we alle tijd om goed na te denken over de volgende bestemmingen. In ieder geval staat Rwanda op het programma. We zouden met een grote boog om Burundi naar Rwanda heen kunnen reizen. Maar waarom niet door Burundi zelf? Mmm, nee, dat kan toch niet........of wel?

Burundi is een land dat al sinds de onafhankelijkheid in 1962 laveert tussen stammentwisten en burgeroorlogen tussen Hutu's en Tutsi's. Honderduizenden kwamen om (voornamelijk Hutu's). Tienduizenden vluchtelingen verblijven nog steeds in de aanpalende landen.

Toch staat Burundi op het oorspronkelijke lijstje landen dat we graag willen bezoeken. Het is namelijk een prachtig bergachtig groen klein landje, ingeklemd tussen Rwanda, Tanzania en het machtig grote DR Congo.

In Kigoma gaat Detlev direct op onderzoek uit. Het Burundees consulaat geeft, hoewel ze geen visum kan verstrekken, groen licht. "Geen probleem" volgens de behulpzame medewerker. Aan de grens kunnen we een transitvisum krijgen voor maximaal 72 uur. In het dorp spreken we diverse Tanzanianen die zeer recent in Burundu zijn geweest. Ook zij stellen allen zonder uitzondering dat het geen probleem mag zijn; het is veilig genoeg om een korte tijd door te reizen. We checken Internet; Buitenlandse Zaken is onveranderd negatief in zijn reisadvies. De BBC heeft na de afgelopen verkiezingen in Burundi (28 februari) geen (grote) onlusten gemeld. Uiteraard moeten we wel de bekende veiligheidsmaatregelen in acht nemen. Zoals niet buiten de gegaanbare wegen lopen, niet in het donker reizen of op straat wandelen, etc. We zijn natuurlijk inmiddels ook wel iets gewend. We wikken en wegen lang. Wie kan er nou zeggen ooit in Burundi te zijn geweest.

We doen het! Sandra en Detlev gaan naar Burundi!

Bijkomend groot voordeel is de kortere reistijd die we nodig hebben om Tanzania uit te komen. Ons visum loopt namelijk iets eerder af dan we gedacht hadden. In ons enthousiasme bij het maken van de reisplannen nemen we Monique Staps mee. We reizen dus met zijn drietjes door Burundi.

laat een berichtje achter voor San en Det | 1:23:39 PM

Monday, March 7, 2005

Tanzania : Dr. Livingstone I presume?

Sandra en Detlev zijn in Ujiji aan de oostoever van lake Tanganyika.  De kunstig gemaakte houten vissersboten liggen op het strand. Tientallen vrouwen in kleurrijke panga's staan tot hun enkels in het water. Er wordt veel gelachen en gepraat; de laatste roddels van Ujiji worden uitgewisseld. Intussen doen de vrouwen de was en maken ze vis en groenten schoon. Het meer is een rijk bezit. Meters verderop zwemmen en spelen in het ondiepe water veel kinderen. Voornamelijk jongetjes, want de meisjes helpen hun moeders en tantes.

In de verte zien we DR Congo (Zaire) liggen, het tweede land dat we wel zien tijdens deze reis maar niet zullen vereren met een bezoek (het andere land is Zambia, dat we zien vanuit de Tanzaniaanse grensplaats Tunduma).

Ujiji is een van de vele kleine dorpjes die we tijdens onze reis aandoen. Buiten Ujiji zullen maar weinig mensen deze plaats van  naam kennen. Toch is hier in de negentiende eeuw 1 van 's werelds beroemste uitspraken gedaan.

Missionaris en ontdekkingsreiziger Dr. David Livingstone had al jaren rondgereisd in Oost Afrika voordat hij zich tijdelijk settelde in Ujuji aan deover van Lake Tanganyika. New York Herald Journalist Henry Morton Stanley was door zijn redacteur James Bennet jr. "op pad" gestuurd om hem op te zoeken en om hem te overtuigen terug te keren. Na een lange zoektocht ontmoette hij in november 1871 uiteindelijk Dr. Livingstone, waarbij hij de historische worden "Dr. Livingstone I presume?" uitsprak. David Livingstone was blij met zijn onverwachte bezoek en de meegebrachte rijke donatie aan levensmiddelen. Toch besloot hij te blijven. In 1873 overleed hij. Via Zanzibar werd zijn lichaam overgebracht naar West Mister Abbey.

We bezoeken het Livingstonemonument met Monique Staps uit Groningen/Dar es Salaam. Onder de mangoboom krijgen we van een sympathiek oud mannetje in lastig verstaanbaar Engels een hele geschiedenisles. Uiteraard bezoeken we ook het stoffige museum met voornamelijk recente tekeningen van oude voorstellingen en wat kranteknipsels. Zo wordt het nog een informatief dagje.

laat een berichtje achter voor San en Det | 2:51:42 PM

Sunday, March 6, 2005

Tanzania : Fijn in de Trein

Treinen door Tanzania. We hebben er leuke ritten opzitten. Het is een mooie manier om in contact te komen met de Tanzanianen, zeker in tijden van lange vertagingen....

Met onze bagage op de rug lopen we door het dorp Mpanda. Nog een pittige rit te gaan voordat we het stadje Kigoma bereiken. Ons idee is een vrachtwagen te nemen aangezien er geen bussen rijden. Helaas, na twee uur door het dorp te hebben gewandeld en iedere passant te hebben gevraagd of er transport is, zijn we overtuigd dat dit niet gaat lukken. Ons wordt geadviseerd de trein te nemen. Op de kaart zien we de afstand en we schatten in dat de rit ongeveer 6 uur gaat duren. We kopen 3e klas tickets in het kader van ons budget travelen en sparen daarmee 4 euro pp uit. Belachelijk natuurlijk, maar ten tijde van de aankoop leek het heel logisch. We stappen in de drukke gezellige coupe en wachten voor vertrek. Het is wel een verschil met de trein naar Mbeya zullen we snel genoeg merken. We zitten in een boemeltje en gaan niet harder dan 30 km per uur. De eerste stop is na een uur. We zijn dan in een Burundees vluchtelingenkamp en het is een drukte van jewelste. Als de trein na twee uur weer verder gaat is de coupe overvol. We zitten met een baby op schoot die niet bang is voor de blanke reuzen en sukkelen door het landschap. Midden in de nacht komen we aan in het kleine gehucht Kaliua, geheel in donker gehuld. Electriciteit hebben ze niet, maar twee vriendelijke jongens begeleiden ons naar een guesthouse waar we gebroken in bed ploffen.

Het is een schattig dorp, waar de inwoners bijzonder niewsgierig zijn naar die witte bezoekers. De docent van het plaatselijke schooltje zal er niet blij mee zijn geweest, want de leerlingen zijn ongetwijfeld te laat gekomen. Ons bezoek hier is van korte duur. De trein vanuit Dar es Salaam heeft een vertraging van ruim 24 uur en komt 11 uur hier binnen. Hun pech is ons geluk, anders hadden wij pas morgen de trein gehad. We stappen in en kiezen dit maal voor een slaapcabine, je weet maar nooit hoelang het duurt, is onze gedachte nu.

Sandra deelt haar cabine met drie dames en een kind van anderhalf, Detlev deelt de cabine met zwijgzame mannen. Ja, het is gescheiden slapen hier, maar als alles goed gaat zijn we maar 8 uur onderweg..... Al snel wordt duidelijk dat het ietsje langer gaat duren. We treinen twee uur en staan dan stil. Er is totaal geen informatie, het kan een uur duren, maar ook 5 uur. Wij wachten het wel af. Buiten verzamelen zich steeds meer dorpsbewoners en die zorgen ervoor dat er genoeg hapjes te krijgen zijn. Er schijnen twee treinen op het spoor te staan en we kunnen er niet langs. Om 8 uur s avonds wordt duidelijk dat we de nacht hier zullen doorbrengen.

De soap continues, wat een grap, de trein die 2 dagen later uit Dar is vertrokken, passeert ons zojuist en wordt aan onze trein vastgekoppeld. Dan wachten we gezellig samen. Nog steeds geen idee hoelang het gaat duren, dus we blijven in de buurt van de trein. Het is inmiddels de volgende middag half 3. De mensen uit de beide treinen praten en lachen met elkaar. Naar ons toe worden excuses gemaakt, maar wij hebben ons er redelijk makkelijk bij neergelegd. Af en toe toetert de trein en zien we de mensen als een gek in de trein klimmen, lachwekkend gezicht, maar de trein legt dan 20 meter af en staat weer stil. Wij stappen uit, ontmoeten andere blanken in de trein, waaronder ook een Groningse studente, Monique, die de komende dagen met ons meereist. We hebben lol met een Nieuw Zeelander en een Britse die de pech hebben derde klasse te reizen en we spreken nog een Duitser. Zijn vertraging is zeer jammer want hij mist een belangrijke aansluiting met de boot. Ons samenkomen buiten de trein trekt enorme aandacht van voornamelijk kinderen. In een grote kring staan ze om ons heen, ons ongegeneerd aanstarend. Een onverwachtse beweging van onze kant doet ze uiteenstuiven. Er is volop thee te krijgen en daar zijn we zeer blij mee. Het enige kleine praktische probleem is ons gebrek aan wc papier... Je wordt er wel creatief van, het wedstrijdschema van de volleybaldames biedt uitkomst! 

Uiteindelijk komt de trein dan toch in beweging, gejuich, de dames uit de cabine krijgen de slappe lach, San doet mee. Nog een paar uur dan zijn we er. Dit keer is het waar. Na 36,5 uur bereiken we Kigoma!

laat een berichtje achter voor San en Det | 3:24:42 PM

Tanzania : Rinus Michels en de aggregaat

Wijlen Rinus Michels zou genoten hebben van het fanatisme dat Tanzanianen hebben voor het spelletje voetbal. Heel veel jongens en mannen lopen hier dagelijks in voetbalshirts. Voornamelijk van drie grote Britse clubs Manchester, Arsenal en Chelsea maar ook het shirt van Frank de Boer (nr.  22 van Barca)  komt zojuist voorbij. Er is geen kledingverkoper die geen voetbalshirts verkoopt. Dat niet 1 van die shirts van de originele fabrikant is mag de pret niet drukken.

Het Engelse voetbal wordt hier op de voet gevolgd op TV en in de krant. Bijna ieder dorp heeft een eetttentje met TV-video set. Een enorme schotel en een aggregaat completeert die set. In twee van die dorpjes beleven wij samen met de complete manneljike bevolking een voetbaluitzending (Chelsea-Liverpool bekerfinale en Manchester-Chrystal Palace). Beide wedstrijden gaan gepaard met hevige emoties van het TV kijkende volk. Ieder schot richting doel of overtreding wordt met groot enthousiasme ontvangen. Er is weinig support voor de underdog; the winner takes it all. Mensen staan boos op en lopen minuten lang door het beeld na een gemiste kans of een tegendoelpunt. Oorverdovend gejuich en gedans na een goal in hun voordeel of een nieuwe wissel.

De TV kijkers reageren echter gelaten mompelend als het beeld wegvalt. De aggregaat moet worden bijgevuld. Normaalste zaak van de wereld tijdens de laatste minuten van een bekerfinale ........

laat een berichtje achter voor San en Det | 2:57:46 PM

Wat eten en drinken we hier? : Tanzania: Dadels en pilau

Van het straatvoedsel dat we op Pemba eten vergaten we de Dadels nog te melden. In grote plakkerige klompen liggen ze in de stalletjes langs de wegkant. Zoals zo vaak: je moet er van houden.

Pilau hebben we al genoemd maar omdat Detlev het zo vaak eet, hier ook nu ook een receptje: Rijst (basmati?) laten weken en koken. Ondertussen aardappels (ongekookt) en uien bakken in ruim olie. Als beide klaar zijn bij elkaar voegen en doorbakken met kruidnagel, cardamon (wat is dat in nl?), komijn, rietsuiker en kaneelstokjes. Serveren met klein beetje vis (in limoen, rietsuiker, zout en zwarte peper) of vlees.

Biriani eten we ook veel. De lekkerste aten we in Passing show hotel/restaurant in Stonetown. Vis, kip of rundvlees in een heerlijke saus geserveerd met rijst. Wat er allemaal in de saus gaat weten we niet maar we zullen Johannes van Dam eens vragen. Misschien kan hij dan ook een zaterdagartikeltje wijden over het Swahili-eten; wat is dat lekker zeg.

Vanuit de trein naar Kigoma hebben we weinig keus dus eten we alles wat er aangeboden wordt langs het spoor: gekookte of gebarbecuede casave en maiskolven met grote hoeveelheden thee. We houden het wel uit hier.

laat een berichtje achter voor San en Det | 2:56:58 PM

Tanzania : 1500 km dwars door het land.

Na een nachtelijke boottocht komen we aan in Dar es Salaam. Twee dagen brengen we door in deze redelijk rustige hoofdstad. We gebruiken de tijd om ons voor te bereiden op een lange tocht dwars door het land. We kopen treinkaartjes voor de rit naar het hooggelegen Mbeya en hebben daarna voldoende tijd om de stad te leren kennen. Aangezien we zeer bedreven zijn in het verdwalen, doen we ook hier weer een succesvolle poging. Zo komen we op de meest gezellige plekken. De hoofstad brengt altijd wat luxe mee. Op straat staan hoge Coca Cola koelkasten volgestouwd met overheerlijke melkprodukten, een lekkernij weer. We smullen van verse melk en vruchtenyoghurt. De gekleurde fruit en groentenstalletjes ertegenover nodigen ons uit om inkopen te doen voor de reis per trein. Je weet nooit wat je in de trein kunt krijgen dus ons motto is: pakken wat je pakken kan! We regelen verder postzaken, bellen naar Nederland voor een leuk gesprek met Vanessa en Arjan en voor een kus van Jeremy. Dan even de conditie testen. Voor een habbekrats kunnen we squashen hier en dat bevalt goed, ondanks de extreme hitte (37 graden).

De trein vertrekt met twee uur vertraging, dat valt mee. Er stond een wagon in de brand en die moest eerst volledig uitbranden. Eenmaal op weg verbazen we ons over de service. Een supervisor komt ons met een vriendelijke glimlach melden dat er cabinservice beschikbaar is, we zitten in een 6 persoons cabine met ons tweetjes en dekens worden uitgedeeld voor de nacht. Na een hele relaxte 22 uur komen we uitgerust aan in het zuiden van Tanzania. Het is koud en het regent. De dreigende wolken boven de bergen doen het stadje grauw en grijs kleuren. Deze troosteloze aanblik doet ons besluiten meteen met de bus door te reizen naar Sumbawanga, 7 uur naar het noorden.

De route is weer fascinerend. We rijden eerst naar de grens met Zambia, hebben daar een tussenstop van anderhalf uur en rijden dan naar het noorden. Het is regentijd en dan is te merken ook. De weg is een blubberbende en op veel stukken glijden we meer dan we rijden, maar de natuur ziet er wel gaaf uit nu. De bomen staan vol in bloei en zijn felgroen, met de rode weg dwars door het landschap kleurt het fantastisch. De vele glijpartijen zorgen voor een fijne vertraging, maar voor donker bereiken we het levendige en gezellige stadje waar we een leuke avond met de inwoners beleven in de lokale pub.

Reizen door Tanzania is weer even een totaal andere wereld dan twee weken op de eilanden. De kleine dorpen, de nieuwsgierige kinderen, de menging met de lokale bevolking, het is boeiend. Het lange stilzitten op 1 plek heeft ons even de kriebels gegeven en we reizen dus lekker door. De bus brengt ons verder naar het noorden, naar Mpanda. Het is een overvolle bus. Wij hebben gelukkig zitplaatsen, maar er staan rijen dik in het middenpad van de bus. Zonder morren accepteren zij de reis die maarliefst 12 uur gaat duren door de herkenbare problemen. Een lekke band, een kapotte versnelling, het rammen van een hamer klinkt ons bekend in de oren. Vlak voor het park staan we ruim een uur stil. Geen straf want we zitten al heel lang en een beetje beweging kan geen kwaad. We rijden al uren door waanzinnig natuurgebied, bossen, heuvels en met de dreigende lucht spectaculair om te zien. Het is donker als we het National park inrijden. We horen een olifant trompetteren en zijn meteen gefocust op het donkere bos. De koplampen schijnen in de berm en we zien twee leeuzen en een welpje, prachtig. Even later moeten we remmen voor een overstekende olifant. We hebben het allemaal al eerder gezien, maar toch,wauw.... Hier kunnen we geen genoeg van krijgen. 

laat een berichtje achter voor San en Det | 2:54:54 PM

Tanzania : Prijzen en aanbevelingen

Tanzania (vasteland)

see under price table for a English summary of our recommendations for traveling in Tanzania.

 1 euro = 1367 Tsh

 Tsh                 

 Dollar  
 Bier  700 - 900     zoals altijd in de 66cl flessen
 Dala dala (busje)  100 - 150    Dar, Kigoma
 Frisdrank  300 - 350    zelfs in de trein
 Hotelovernachting  2000 - 16000    gemiddeld 6500
 Internet gebruik  500    half uur
 Kapper  500    Detlev weer!
 Koffie  1200 - 1400    luxe koffie, verder geen koffie te vinden
 Maaltijd  800 - 4000    lokaal  restaurant
 Museum/ bezienswaardigheid  2000    Livingstone monument
 OV bus  8000    Sumbawanga naar Mpanda
 Trein  18000  ongeveer 1000 km
 Thee  50 / 100    straat / restaurant
 Taxi in stad  1500 / 3500    Kigoma / Dar es Salaam
 Squashen  4000+3000+400    abon., materiaal; baanhuur!
 Visum

 

 50  per persoon
 Water  50 / 500 - 1000    zakje van 250ml / 1 1/2 liter in Dar es Salaam / Kigoma


Aanbevelingen:

Dar es Salaam, Indiaas restaurant Maharani in de Kisutu Street. Onbeperkt Thali lunch voorTsh 4000. Veel maar voornamelijk erg lekker en pittig.

Dar es Salaam, de melkverkopers buitenaan het eind van de Libya street richting Zanaki Street; de eerste melk sinds 3 december!

Kigoma: Niet echt een aanbeveling als wel een tip. Het is mogelijk een 72 uur transit visum voor Burundi te krijgen aan de grens tussen Tanzania en Burundi. De migratieoffice zit echter wel wat ver weg het land in namelijk in Mabanda. De eerste 20 km reis je dus zonder visum. Maar de officials zijn zeer behulpzaam.


English Summary: Recommendations for traveling in Tanzania

Tanzania, boat from Tanga to Pemba. It is possible but do not expect a boat like Pemba to znz or znz to dsm. This one is as expensive as the other ones (we had to pay 25 dollar p/p) but there is no comfort what so ever. No chairs, no toilet, no food, only vomiting bags and people lying on the floor. We were a bit lucky to sit on the covered steamy hot motor next to the exhaust. But is paid of: we made it. this ride can be made 2 times a week. Tuesday and friday. going from Tanga harbor to Wete or Pemba and it takes about 6 hours. Good luck.

Tanzania, Dar es Salaam, What: Maharadi restaurant. Great value, eat as much as you can,  terrific Thali. 4000Tsh. Only at lunchtime. On Kisitustreet.

Border: Tanzania - Burundi; Monyovu, 2,5 hours (matatu) south from Kigoma. We took the opportunity to drive from Kigoma, trough Burundi to Rwanda. We took the matatu from Kigoma to Monyovu. There are 3 very basic guesthouses in this town. In the morning after completing Tanzania "border things" we walked in 25 minutes to the border of Burundi in Mabanda. There is no immigrating here!. We took a Tsh8000 taxi ride of 18 km to Makamba and their the immigration officer issued us a 72 transit visa (a 20 dollar) with a big smile. From there we to a matatu and within 3 hours we were in Bujumbura.

laat een berichtje achter voor San en Det | 2:54:09 PM

Tanzania : Prijzen en aanbevelingen (ZNZ)

Zanzibar en Pemba

See under for a English summary of Sandra's and  Detlev's recommendations for traveling on Zanzibar and Pemba.

 1 euro = 1367 Tsh

 Tsh                 

 Dollar  
 Bier  1200 - 2500    
 Boot overtocht  22000 / 25000    Tanga-Pemba / Pemba-Zanzibar (p/p)
 Doktersconsult  2000    
 Duikcursus    350  per persoon
 Fietsen huren  5000    per persoon per fiets in Wete
 Frisdrank  500 - 600    
 Hotelovernachting  15000 - 20000    gemiddeld 17000
 Internet gebruik  500   half uur
 Kapper  nvt    
 Koffie  1500 - 2000    luxe koffie in Amore Mio Stonetown
 Maaltijd  500 / 5000 - 20000   zeer lokaal / restaurant
 Museum/ bezienswaardigheid  nvt  
 Park entree  4000    Regenwoud wandeling op Pemba
 Reizen  600 - 1000   dala-dala  +/- 25 km
 Safari    nvt
 Thee  50 / 500    straat / hotel
 Taxi in stad  1500    In Stonetown
 Trekking    nvt
 Visum

 

 nvt  valt onder visa Tanzania
 Water  500 - 1000    1 1/2 liter


Aanbevelingen:Warere Town House Hotel in Stonetown op Zanzibar. Smaakvol ingericht hotel. Grote kamers en bedden, goed schoon, douche (warm water) en toilet bij kamer, balkon, koelkast!!, TV. Ontbijt inbegrepen (op dakterras met uitzicht op zee) en uiterst vriendlijk personeel.


English Summary: Recommendations for traveling in Zanzibar and Pemba

Zanzibar, Warere Town House Hotel. Possibly the best choice for your money in Stonetown. Hot shower, clean, big rooms, big king size beds, balcony (on which you can enjoy your take a way food from (Passing Show, see later), rooms are very nicely decorated with traditional art, breakfast is included and is being served on a beautifully rooftop with view. Rooms have also TV and (filled) refrigerator.

Zanzibar, Stonetown: Passing Show Hotel Restaurant. We did not see any rooms here but the food was of high quality, the price very very reasonable and the portions BIG! For 1700 TSh you get the best Biriany or Pilau you will get in East Africa. Come at lunchtime since at evening the choice is limited. Where: on Malawi street next to ZanAir & Zan Tours.

Zanzibar, Stonetown, There is an Barclays ATM now. Very convenient. Where: follow Malawi road in the direction of Nungwi. It is about 10 minutes from town.

Zanzibar, Stonetown, nameless cookie seller. Really very nice and extraordinary cookies. With all kind of spices: Gloves, ginger, cinnamon. Sweet but also salted cookies available. Where:" opposite International Hotel entree.

Zanzibar, Nungwi, What: East Africa Divers. Already listed but additional we like to tell that you can pay them in TSh without extra costs (which does not count for payments in euro, or traveler checks). Particular convenient and lucrative combined with the ATM in Stonetown.

Zanzibar Archipelago: Pemba, Mkoane. Jondeni Guest House is already listed but not very much visited. Perhaps because their one and only signboard is pointing to the wrong direction. But anyhow if we knew on beforehand that it was as nice as it is we would have planned to stay at least for 2 nights/days. What an lovely place, terras and what an awesome view over the ocean. A real good place to relax.

Tanzania, boat from Tanga to Pemba. It is possible but do not expect a bout like Pemba to ZNZ or ZNZ to Dar es Salaam. This one is as expensive as the other ones (we had to pay 25 dollar p/p) but there is no comfort what so ever. No chairs, no toilet, no food, only vomiting bags and people lying on the floor. We were a bit lucky to sit on the covered steamy hot motor next to the exhaust. But is paid of: we made it. this ride can be made 2 times a week. Tuesday and friday. going from Tanga harbor to Wete on Pemba and it takes about 6 hours. Good luck.

laat een berichtje achter voor San en Det | 2:53:23 PM

Tuesday, February 22, 2005

Tanzania : Zanzibar - Stone Town

kinderen in Stone Town ZanzibarStone Town, een drukke stad met charme. We raken bedreven in het verdwalen. Ook hier heb je, net als in Lamu, kleine smalle straatjes tussen oude hoge huizen door die aan elkaar gelinkt zijn. Linksaf, rechtsaf, we gaan steeds dieper het labyrint in. De straten zijn aan de ene kant gevuld met moslimmeisjes in schooltenue, aan de andere kant is er een overschot aan souveniershops. Uiteindelijk vinden we er onze weg nooit, maar is het leuk om steeds weer op nieuwe plekken terecht te komen. Het authentieke gedeelte is uiteraard het leukst. Daar zien we de charme van de huizen met de vervallen balkonnetjes, de oude mannen met hun moslimhoedjes op, op een stenen bank in de schaduw, kinderen spelen in een kapotte oude blauwe Mini die langs de kant van de weg tegen een muur staat.

We komen altijd ergens aan de kust weer uit bij het ons favoriete cafe Mercury's. Uiteraard vernoemd naar de in 1991 overleden Freddy Mercury die op dit eiland geboren is. Het cafe hangt vol met oude foto's van hem en van Queen. Het is een stranttent waar we kunnen genieten van de ondergaande zon op de oceaan met live muziek op de achtergrond. 

We zijn op het juiste moment in Stone Town. Er is een jaarlijks festival, Sauti Za Busara (voices of wisdom) wat in het oude fort wordt gehouden. Het decor is prachtig. De torens van het fort zijn verlicht en in het midden is een ruime binnenplaats waar mannen en vrouwen in grote getale bij elkaar zitten. Op het podium swingt het. De Oost Afrikaanse bands laten horen en zien wat ze kunnen. Wild springen de danseressen heen en weer, en het onophoudelijke gedreun van de mannen op de trommels maakt het feest compleet.festival Sauti za Busara in Stone Town Zanzibar januari 2005

Buiten het fort zijn talloze kramen met een olielamp verlicht. Grote spiezen met garnalen, kingfish, tonijn liggen opgestapeld voor de barbecue. De geuren van Zanzibar kietelen onze neus. Met de muziek van de band op de achtergrond zijn we even beland op Kwakoe.festival Sauti za Busara in Stone Town Zanzibar januari 2005

De dagen dat we in Stone Town zijn gebruiken we om onszelf te verwennen. We hebben een romantisch valentijnsdiner op een dakterras dat uitkijkt over de Indische oceaan, waar we ons tegoed doen aan een heerlijk voorgerecht van echte krab. We bezoeken een Italiaan die echte capuccino heeft en ook waanzinnig lekker ijs. We smullen van de lekkernijen hier op het eiland en nemen het er even van.

laat een berichtje achter voor San en Det | 3:35:14 PM

Monday, February 21, 2005

Tanzania : Certified PADI Open Water Divers

op weg naar het atol Mnemba voor de eerste echte duik.Afgelopen week hebben we een beetje vakantie gevierd. Dat mag gek klinken. Maar we hebben in het beach resort Nungwi op het eiland Zanzibar echt het idee dat we even uit Afrika zijn. Parelwitte stranden, kraakhelder turkoise zeewater en een heleboel schattige witte hotelletjes en restaurantjes met rieten daken. Allemaal evenvol met blanken. Onze bungalow ligt zo'n 15 meter van het water. 'S morgens dus voor het ontbijt eerst even een duik in de Indische oceaan.

Echt aan het strand liggen is er niet bij. We hebben namelijk heerlijk in de schaduw zitten studeren voor ons PADI Open Water Diver theorie-examen. Daarnaast zijn we vier dagen, twee keer per dag in het water geweest. of beter, onder water. De eerste keren voor hele lastige oefeningen zoals masker vol laten lopen en leegsnuiten en luchttoevoermondstuk uitnemen. Maar ook dat went en al snel gaat het ons prima af.

ja ja daar staan ze dan in hun volle bepakking.

De laatste vier duiken zijn fantastisch. Voor 2 duiken varen we anderhalf uur van Nungwi vandaan naar het atol Mnemba. Dit is waarvoor je de cursus doet. Prachtige koraal riffen, vissen in de meest waanzinnige kleuren en vormen en hoeveelheden, plantenen en enorme schildpadden. Ook ontgaat ons nog veel. En horen we bij terugkeer wat we allemaal voor moois gemist heben. Het blijft een inspannende bezigheid die nog de nodige concentratie vergt. Maar we hebben nu wel onze PADI Open Water Diver Course behaald en daarmee kunnen we in de toekomstnog veel plezier aan beleven.

 

 

 

laat een berichtje achter voor San en Det | 7:30:51 PM

Wednesday, February 16, 2005

Tanzania : Fietsen naar Manta Reef op Pemba

Twee fietsen staan klaar en worden op het dak gelegd van de dala dala, een omgebouwde overdekte pick up waar ongeveer 20 mensen zijwaarts inpassen en waar verder nog 8 mensen aan de achterkant hangen. We vertrekken vanaf het martkpleintje wat gevuld is met allemaal dezelfde groente en fruitkramen, waarachter dames in hun de mooie gekleurde swahilidoeken druk aan het kletsen zijn. We zijn op weg naar het dorpje Konde om vandaaruit te beginnen aan een actieve fietstocht.

De fietsen zijn van goede kwaliteit. We hebben mountainbikes en die blijken we later ook echt zeer nodig te hebben. Het eerste deel van de tocht is door een oase van natuur. Prachtig om de vol in bloeistaande groene bomen op verschillende niveaus bij elkaar te zien staan. Het is heuvelachtig, maar de weg loopt heel geleidelijk af, prettig fietsen zo. We komen aan bij het regenwoud van Pemba en krijgen door een klein deel van het bos een rondleiding. De jonge gids weet ons enorm veel te vertellen over de functies van de verschillende bomen. "This hardwood tree is used to make furniture", legt hij uit. Heel leerzaam! :-) Het bos ruikt naar kruidnagel, dit is waar het eiland beroemd om is. Ze gebruiken het in elk gerecht en zelfs in de koffie en thee, wat een zeer goede smaak geeft.

We fietsen door het bos en Detlev rijdt een aap aan. Een gil en weg is die (de aap). We zien de aap niet meer, maar Det heeft hem goed geraakt. Hopen dat het niet ernstig is. We fietsen verder en de weg wordt zwaarder. We zijn blij met de schaduw van de bomen. Het pad verandert in mul zand en met de fiets is er geen doorkomen meer aan. We moeten wandelen. Dan is de zee (ons uiteindelijke doel) wel erg ver weg. We komen uit het bos en trappen weer verder onder de hete zon. We passeren dorpjes die er stoffig uitzien in de zanderige omgeving. Kleurloze huizen met verroeste golfplaten daken op een rij. De waslijn vol met felgekleurde doeken, steekt er mooi bij af.

Het zweet gutst van onze hoofden en de spieren staan gespannen. Een groep schoolkinderen versperd onbedoeld de weg. Ze juichen naar ons, maar we zijn te moe om erop te reageren. Doortrappen, geconcentreerd, snel naar de zee wat voor afkoeling kan zorgen. Hoe dichter we bij de kust komen, hoe meer paden er in zand veranderen. Nog een klein stukje.. We kunnen aan het eind van het pad de felblauwe zee zien schitteren. We zijn er! ziet er toch verradelijk fraai uit vind je niet?

De teleurstelling is groot als we op het strand aankomen. Het stinkt naar vis en de zeewier ligt in grote zwarte slierten over de hele zandstrook. Bluh! Niet de plek die wij voor ogen hadden. Na een kleine pauze keren we om en slaan een zijweg in die ons naar een ander stuk strand zal brengen. Deze laatste kilometers vallen nog vies tegen. We horen onszelf mopperen: de weg is slecht... dat hadden ze ons wel kunnen vertellen.... het zadel is hard...., mijn billen doen pijn... de zon is vreselijk heet... we verbranden...  De lol van de fietstocht is er een beetje af. We zijn dicht bij de zee, maar het is net als de rijen bij de Efteling.... je bent er bijna en dan moet je weer terug. Zo loopt de weg hier ook. Maar zoals altijd is de beloning bij aankomst groot. Er is een prachtig strand, zo hebben we het nog nooit eerder gezien. Hagelwit zand aan een bosrand. De groene bomen, het witte zand en de blauwe zee maken er een waar kleurenparadijs van. Wat is dit mooi. De zee zorgt even voor de juiste verkoeling EN dan genieten we in de schaduw van de palmbomen van onze eigen meegebrachte lunch. Drie uur zweten, maar dan ben je extra blij met wat je hebt!Kijk! dat is vakantie. Heerlijk strand, lekker water en heerlijke stoelen: uitrusten maar.

Na anderhalf uur rusten hebben we weer voldoende energie voor de terugreis. De billen doen even pijn, maar de tocht was zeker de moeite waard.

laat een berichtje achter voor San en Det | 5:04:16 PM

Tanzania : Ferry naar Pemba

De boottrip van Tanga naar Pemba is er eentje voor gevorderden. Er vaart maar 1 boot naar Pemba en dat ook nog maar twee keer per week. Dus veel keus is er niet. De houten boot is ongeveer 30 meter lang en op die hele 30 meter is niet 1 stoel te vinden. Op het voordek net boven waterniveau liggen boveniop een stel houten flonders een stuk of 60 vrouwen, babies en mannen te slapen. Wijzelf hebben twee 'betere'  plaatsen weten te bemachtigen. We zitten de hele reis op de houten overkapping van de moter. We zien net tussen de reling en de plastick overkapping de horizon heen en weer dobberen. Vlak naast ons de snikhete uitlaadpijp die gelukkig wel zo hoog is dat we weinig last hebben van de uitstoot.
Vlak voor vertrek wordt aan iedereen de spuugzakjes uitgedeeld. En die blijken hard nodig. Het lijkt wel een wedstrijd. Gelukkig niet voor ons, maar een smakelijke aanblik is het niet.Een prachtig filmpje van deze overtocht valt vanuit hier lastig te uploaden. Die houden jullie tegoed.

We komen na 7 uur gelukkig wel veilig aan. En dat is ook wat waard. Uitstappen aan een kade is er ook niet bij. De bagage wordt overboord in kleine gereed liggende bootjes gekieperd en de pasagiers klauteren ook maar naar beneden. Weer een ervaring rijker zullen we maar zeggen.

laat een berichtje achter voor San en Det | 5:02:34 PM

Kenia : De Kingfish

Om 9 uur ontmoeten we kapitein Swale en onze mede bootreizigers voor de dag. We gaan met een dhow de zee op. Het plan is om een stuk te zeilen, dan te vissen, vervolgens naar het strand van Manda eiland te varen om onze zelfgevangen vis te barbecuen en daar een overheerlijk lunch van te maken.

De zeilen worden gehesen en we varen langs de kade van Lamu town wat een prachtig beeld geeft met de zon op de oude panden van de stad. We komen op open zee en de krachtige wind zorgt voor een mooie zeiltocht. Dit is genieten. Beter dan op het moment dat we stilliggen op de golven van de oceaan en als een gek heen en weer gaan. Focussen op de horizon.... volledig zeewaardig?!

Het is tijd om te vissen. Detlev pakt een houten blok en wikkelt het visdraad er vanaf. Inktvis wordt gebruikt als aas. Hij werpt zijn 'hengel' in zee en heeft binnen 5 minuten beet. Een prachtige geel/ zwarte vis, naam... onbekend. Het is een tropische vis en die wordt netjes teruggegooid in zee. Overigens niet de keus van onze kapitein maar van de toeristen aan boord! De tropische vissen vinden de inktvis verrukkelijk, maar onze lunch blijft natuurlijk wel erg mager zo. Na twee uur vissen en zeilen zetten we koers richting het strand. Met 6 vissen komen we aan op Manda eiland. Terwijl de kapitein en twee bootjongens de vis schoonmaken en onze lunch gaan bereiden, pakken wij de snorkels en gaan de omgeving onderwater verkennen. Fantastisch wat je hier al kunt zien.

We drogen onszelf in de zon, starend over de zee. In het lage water spartelt een vis. San kijkt er met verbazing naar. Niemand ziet het verder en San probeert de aandacht van een van de bootjongens te trekken. Ze wijst op de vis en John zet een sprint in naar het water en grijpt de joekel vast. Een jongetje van een jaar of 12 rent vanaf een andere kant ook op de vis af, maar is net te laat. Hij kijkt teleurgesteld. John straalt met deze vangst. Ongelovelijk wat een vis, wel een meter lang en tien kilo zwaar. Wat jammer voor deze Kingfish, maar onze lunch is zojuist aangespoeld.

De lunch is fantastisch, op typisch Swahili wijze is de vis bereid en het smaakt heerlijk. Ook de kleine jongen die te laat was bij de vis mag ervan meegenieten. Hij krijgt zeker een derde van de vis mee voor thuis en hij straalt.  

laat een berichtje achter voor San en Det | 5:00:39 PM

Saturday, February 12, 2005

Kenia : Lamu Old town

Lamu stad is geweldig. Het is het leukste dorp (stad klinkt namelijk heel groot en dat is het zeker niet) wat we tot nu toe hebben bezocht. Het schattige havenplaatsje heeft de ezel als belangrijkste vervoermiddel, auto's rijden er niet. Om er te komen kun je de bus nemen tot aan een kust van Kenia en vanaf daar een dhow (vissersboot) naar Lamu... of je kunt het vliegtuig nemen naar Manda-eiland, aankomen op een petieterig vliegveld, 2 minuten lopen naar de steiger en daar in een dhow stappen die je in 10 minuten naar het eiland brengt. Wij hebben voor het laatste gekozen vanwege de 'bandietendreiging' op de busroute, en uiteraard ook voor de ervaring van het vliegen in Kenia (...heel bijzonder).

Lamu is een historisch plaatsje met aan elkaar gebouwde hoge witte huizen uit de 18e eeuw, die dicht op opeen staan. De voordeuren bevinden zich tegenover elkaar op een meter afstand gescheiden door een smalle steeg. Langs de zijkant van de steeg loopt een goot met rioolwater. Deze wirwar van steegjes vormen samen een doolhof. Midden in dat doolhof staat ons knusse hotelletje met een dakterras vanwaar we een prachtig uitzicht hebben over Lamu en de zee. Na een dag dwalen door de steegjes kennen we de mensen hier. Ze groeten ons vriendelijk en Mariam, onze buurvrouw, nodigt ons uit om bij haar thuis te komen eten. Een leuke verrassing. We zitten bij haar aan tafel en ze vertelt over haar wens naar Amerika te gaan om als kok te gaan werken. We praten met haar en haar gehandicapte zoontje totdat de elctriciteit uitvalt. Dan is het stikdonker in het hoge stenen huis, waar nauwelijks ramen zijn.

We lopen naar de hoofdstraat, deze opvallende straat met de vele winkels is een meter breder dan de andere straatjes en vol leven. Zeker na 7 uur 's avonds als de eetstalletjes worden opgezet en de olielampjes de hapjes mooi verlichten. We zijn gefascineerd door Lamu, het moslimeiland, bekend om de zwart gesluierde vrouwen die alleen een streepje zichtbaar laten bij de ogen. Ogen die je vervolgens nieuwsgierig aankijken, lachend, vriendelijk. De zwarte sluier wordt op veel verschillende manieren gedragen. Gezicht bedekt of niet, als sierlijke flinterdunne japon over een hippe spijkerbroek, het haar bedekt, maar verder loswapperend om het lichaam zodat de blote schouders  zichtbaar zijn. Alles kan zonder afkeuring, toch is het wel zo netjes om er niet al te bloot bij te lopen als reiziger. Helaas begrijpt niet iedere toerist dat...

laat een berichtje achter voor San en Det | 5:52:10 PM

Wat eten en drinken we hier? : Eten aan de Oost-Afrikaanse kust; straatvoedsel en Swahilikeuken.

Het zou kunnen zijn dat niet iedereen bij het lezen van de vorige "voedsel-blog" aan het watertanden sloeg. Het is ook een beschrijving van het eten dat dient om de maag te vullen en niet om eens lekker van te genieten. Het eten aan de Oost Afrikaanse kust is daarentegen echt heel erg de moeite waard.

Uiteraard eten we hier aan de kust veel meer vis en andere "zee-beestjes". Veel Swahili eten wordt bereid met kokosmelk of kokosolie wat het een zachte aparte smaak geeft. Bijvoorbeeld de rijst gekookt in kokosmelk. Een aanrader. We eten hier ook vaak pilau. Dat is rijst gekookt met kruiden als komijn en kruidnagel; heerlijk!

Door de vele Indiaase immigranten is er ook genoeg keus uit curries en vegetarische Thali. Combinaties van bovestaand zijn helemaal niet te vesmaden. Rijst in kokosmelk met een currie van grote garnalen... Niet te geloven zo lekker. Zelfs San eet nu garnalen.

Na de dure Keniaanse weken maken we er nu een sport van om 's-avonds zo goedkoop mogelijk te eten. Nou, dat kan hier goed. Al heb je er wel een beetje geluk en/of een sterke maag voor nodig. Het lukt zo wel om voor nog geen 60 euro cent met ze tweetjes een behoorlijke avondmaaltijd te eten. Twee colaatjes verdubbelen dan vaak nog de rekening.

Een opsomming van de heerlijkheden die we de afgelopen dagen zoal eten; gefrituurde gemalen bonenhapjes, de bekende samosa's, friet met rauwkost van kool en wortel of tomaat en ui, in peper gekookte aardappel in een gefriteerd jasje, kebab, een terplekke gebarbecuede vleesspies (en als Det pech heeft lever), koude gefriteerde vis (red en white snapper), stukjes gefriteerde inktvis en nog wel meer. Dit alles lekker op te peuzelen aan de kant van de weg met brood of chiapati of een bord bruinebonensoep!ff een pattatje met halen in Tanga!

Genoeg keus dus maar vanavond gaan we toch maar weer eens op zoek naar een beef of chicken biriani met pilau.............

laat een berichtje achter voor San en Det | 5:44:17 PM

Kenia : Verdwalen op Lamu eiland

Hitte, enorme hitte hier op het tropische eiland aan de noordoost kust van Kenia. We lopen onder de brandende zon, een beetje beschermt door onze petjes, door de duinen op zoek naar het kustplaatsje Shela. Achter de duinen hier geen zee, maar nog meer duin, zand en palmbomen. We zijn alleen met de natuur, niets en niemand te vinden, eenzaam, stil en heel warm. We volgen electriciteitsdraden (die leiden vast naar de bewoonde wereld, is onze gedachte), en stuiten na anderhalf uur lopen op een groot afgezet terrein. Verboden toegang lezen we op het bordje. Geen bewoonde wereld, maar de watervoorzieningsinstallatie van Lamu.

Teleurgesteld willen we verder lopen als we ineens kinderstemmen horen. Toch bewoond? We zien een jongetje van een jaar of zeven enthousiast op en neer huppelen als hij ons ziet. Zijn moeder ligt in de schaduw van een boom haar dochtertje te voeden. Vader komt nieuwsgierig om de hoek kijken. "Jambo", groeten we hem en hij loopt op ons af. Zosi is 47 jaar, vader van 9 kinderen en hij heeft 2 vrouwen. Hij woont hier met zijn gezin op dit terrein en is verantwoordelijk voor het goed functioneren van de watertoevoer naar de consument. Hij is blij met ons bezoek en nodigt ons uit voor een kop thee. Zosi vertelt openhartig over zijn komst naar dit eiland, waar hij niet geboren is, en over de ontmoeting met zijn beide vrouwen. Hij vertelt over de armoede, het leed van het verlies van zijn drie kinderen en over zijn visie op de toekomst voor hem en zijn kinderen hier op Lamu.

Twee uur later staan we met behulp van Zosi eindelijk op het strand. "Vanaf hier 30 minuten naar het zuiden lopen en dan kom je in Shela", zegt hij, en we nemen afscheid. Daar staan we dan..... met z'n tweetjes op een verlaten strand, de duinen achter ons en de inmens grote Indische Oceaan uitgestrekt voor ons. Wat een leven.....

laat een berichtje achter voor San en Det | 5:42:47 PM

Kenia : Prijzen en aanbevelingen

 Hier weer een prijslijstje om te vergelijken met de andere landen.
 1 euro = 100 Ksh; 1 dollar = 75 Ksh

 Ksh

 Dollar  
 Bier 70 - 105    
 Boottochtje  800 / 100   per persoon voor dagje vissen en bbq-en op eiland / voor overtocht van 10 minuten
 Fietsen huren  50    per uur per fiets
 Frisdrank  30    
 Hotelovernachting 250 -  700    gemiddeld 525 Ksh
 Internet gebruik  1 / 2    per minuut in grote stad / dorpjes
 Kapper  nvt    
 Koffie  30 - 50 / 120    keniaanse melkkoffie / westers bakkie
 Maaltijd  70 - 80 / 180 - 250   zeer lokaal / restaurant
 Museum/ bezienswaardigheid  200    
 Park entree    15 - 30  mt Kenya / Maasai Mara p/p/dag
 Reizen      bus ongeveer 300 Ksh per 100 km
 Safari    55  Maasai Mara per persoon per dag
 Thee  30 - 40    
 Taxi in stad  200    alle ritjes in Nairobi
 Trekking    50  Mt Kenya (incl kok, gids en vervoer) per persoon, 1 volle dag
 Visum

 

 50  per 3 maanden
 Water  50 - 80    1 1/2 liter (5 liter voor 130 Ksh!)


Aanbevelingen:

Lamu: Mariam's "secret restaurant". vanaf hotel Lulu  (lopent richting kust) eerste steeg rechts, eerste steeg links, dan eerste winkeltje aan de rechter hand. Mariam kookt absoluut het beste Swahilivoedsel van de hele kust. En het wordt opgediend in een heerlijke huisleijke sfeer. Want het is geen echt restaurant.

English Summary: Recommendations for traveling in Kenya

Kenya, Nairobi, What: Nawas Hotel; Where: corner Latema road and River Road (opposite New Kenya Lodge). Save hotel on the rim of the so called un save area. Very recommended, reception and all rooms higher than 2nd storey level and behind an automatic door, gives a save and good feeling, best hot shower we had in 6 month East Africa, they are willing to store luggage for a couple of days, convenient close to kamba office (for regional busses).
600 Ksh for a double 700 for a double with breakfast.

Kenya, Nairobi, What: Game Trekkers safari Company. Might be a bit more expensive then the others but it was definitely worth while. We went on a 4 day trip to the Masaai Mara. Large tents with beds on a campsite just 5 minutes outside the Reserve. They had well informed, good english speaking guides and cooks. And a terrific 6 seater car which was able and needy) to pull a lot of others out of the mud with their 'safari matatu's'. Delicate meals three times a day. Costs: 55 dollar per person a day. And except for the leopard we seen them all.

Kenya, Lamu, What: Lamu's answer to the somewhat expensive Ali Hippie; Name: Mariam Bwanakweli. She prepared us really the nicest meal we ate in 6 month traveling. we have to admit we are fond of Swahili food but this was really good: prawns in coconut sauce, coconut rice, vegetable stew all from a great level! Mariam is also a very hospital and nice lady. Where: coming from Lulu's guesthouse  (which is quite wrongly placed on your map in the East Africa 6th edition) going to the see shore it is a 1 minute walk. Take the first to the right and than the first to the left. Her shop is the first one at your right hand side (you already passed here home by now).
we paid here 300 Ksh for the meal and 100 for hospitality but it is in your own hands what you pay. She will not ask a specific price.

laat een berichtje achter voor San en Det | 5:06:45 PM

Sunday, February 6, 2005

Kenia : Een dagje Mombassa.

Glory Bed and Breakfast heet ons hotel en met een beetje afdingen kunnen we voor een goed prijsje in een single room waar een tweepersoonsbed staat en waar we douche en toilet op de kamer hebben. Bij de prijs is het ontbijt
inbegrepen. Twee witte boterhammen, een bleke omelet, jam, boter en een grote mok melk met een theezakje erin.

We lopen richting 'old town Mombasa' de karakteristieke oude gevels met decoratieve houten balkonnetjes zijn hier het toonbeeld van de smalle straten. Vrouwen lopen zwart gesluierd voorbij, ons vriendelijk groetend.
Mannen zitten voor souvenierwinkels en wenken ons binnen te komen. Een oude man loopt met zelf beschilderde doeken op ons af. We bekijken de zwart/wit schilderijen vol bewondering en al kan hij ons niets verkopen, hij straalt van onze complimenten.
Mombasa kruidenmarkt
Er zijn tal van restaurantjes in Mombasa die goed kunnen concurreren met een boven gemiddeld eetcafe uit Amsterdam. We zitten hier aan zee en de viskeuze is rijk en heel erg lekker. Ook zijn de Indiase invloeden hier groot en vinden we in veel restaurants de typische Indiase curry's en linzen (later meer in 'eten aan de kust').

Mombasa old town is fascinerend. We slenteren door de smalle straten en genieten van de mystiek. Christenen en moslims zitten naast elkaar op de bankjes. Korte broeken en lange jurken zien we voorbij komen, een leuke mix
van mensen. We staan even stil bij een kokosnotenverkoper en vragen of hij er een voor ons kan openmaken. Niet gebruikelijk blijkt want hij loopt naar een afgebroken betonnen tegel en ramt daar de kokosnoot op stuk. Bij de
buurvrouw die een groentenkraam heeft, vraagt hij een mes en moeizaam haalt hij de overheerlijke kokos uit de noot.
Mombasa moskee in het donker, beetje experimenteren met de camera
We komen bij een trap die afdaalt naar de binnenwateren van Mombasa. Vanaf de straat een mooi gezicht, maar als we bij het water aankomen zien we de prut van de stad. We staan in het rottende afval en het stikt gigantisch.
Sotan groet ons. Samen met andere jongeren hangen ze hier rond en roken marihuana. Ze praten 'rastafaritaal', "peace man, Mombasa is relaxed, you know" en stoned vertelt Sotan over het prachtige uitzicht hier op de
vuilnisbelt van Mombasa (??). Als de stank te erg wordt (en dat is best snel) vertrekken we weer.

We lopen het prachtige gedeelte van de oude stad uit en komen meteen op een druk verkeerspunt in het centrum. Het verkeer raast aan alle kanten voorbij en het is verwarrend (we zijn nog steeds niet het Engelse rijgedrag gewend). We ontvluchten de drukte en gaan een dakterras opzoeken.

Proost! Dit koude biertje hebben we wel verdiend.
laat een berichtje achter voor San en Det | 11:50:58 AM

Kenia : Safari door de Maasai Mara

In een luxe 9-persoonsjeep rijden we Nairobi uit, op weg naar Narok, waar we de rest van ons safarigezelschap zullen ontmoeten. Drie Duitsers, Sol uit Singapore, Ian en Rebecca, een Brits/Australisch stel , Minouk, de Amsterdamse en wij twee. Onze gids is Tom, zijn kennis van Maasai Mara, de verschillende dieren in het park (inclusief de vogelsoorten, en van de Maasai mensen is groot. Dan hebben we nog een kok, James, die de meest geweldige gerechten voor ons bereidt.

De rit vanaf Narok is mooi. Het is al een groot natuurgebied en we staan allen op de stoelen van de jeep met ons bovenlichaam uit het dak om zoveel mogelijk te kunnen zien. De parkentree is nog ver weg, maar de dieren houden zich niet aan de parkregels en zo kunnen we al grote groepen zebra's zien en een aantal nieuwgierige giraffen. We zien ook de smerigheid van de gieren, die zich vermaken met het uitlepelen van een dode zebra. We rijden langs Maasaidorpjes. De rode typische Maasaidoeken die ze dragen zijn een geweldig decor in het landschap.

Eenmaal in het park zien we de uitgestrektheid van de savanne. Grote zandgele vlakten vol gazelles, toppies en de warthogs, die zich angstig omdraaien bij het geluid van de jeep. Met de staart omhoog wuiven ze met hun grappige wiebelkonten. Die beesten zijn toch lelijk zeg! Op weg naar onze camping zien we cheetah's luieren in de schaduw en als topattractie van de dag zien we een hele leeuwenfamilie. Twee leeuwen liggen tevreden aan een buffelkop te sabbelen, een prooi die ze twee dagen eerder hebben gevangen. Dit te zien vanaf een afstand van nog geen 5 meter is bizar.

De volgende dagen vullen zich met het rijden door het park. We zien olifanten die traag voor ons uitlopen, prachtige beesten, hyena's die schichtig wegschieten het hoge gras in en ons daar veilig van een afstandje aankijken. We zien de jakhals met zijn spitse kop en valse ogen, we maken een filmpje van giraffen die een boompje aan het kaalpukken zijn en we rijden naar de bekende Mararivier waar jaarlijks de migratie van wildebeesten plaatsvindt. Daar liggen hippo's te luieren en te snuiven in het water en even verderop liggen de krokodillen aan de oever te niksen.

Masaai  Mara giraf Maasai Mara leeuw Masaai Mara olifant Masaai kindje

De acaciaboom siert de horizon, een echt Afrikaans plaatje, maar in plaats van een strak blauwe hemel en een felle zon, zien we dreigende onweerswolken, het wordt donker en het is koud in het park. Regenbuien hebben we hier al meerdere malen gehad en dat maakt de trip boeiend. De paden zijn slecht begaanbaar en wij genieten van onze goede jeep. Onder het oog van impala's, gazellen, warthogs, en een verdwaalde wildebeest (met de migratie niet meegegaan naar Serengeti), trekken we een vastgelopen matatubus uit de modder. Ondanks dat we verkleumd in de jeep zitten genieten we van de omgeving.

We gaan op visite bij de Maasai. De 'chief' van Manjetta heet ons welkom en een jonge gids leidt ons rond. Er wordt een dans uitgevoerd die ons doet denken aan de reclame 'happen naar Peijnenburg'. Vrouwen zijn traditioneel gekleed met de vele kleurrijke kettingen. Kinderen komen nieuwsgierig naar ons toe voor een praatje. Terug naar ons kamp, even rusten onder de boom en brutale Baboons bekijken die in de buurt van onze tenten rondscharrelen. De vier dagen vliegen voorbij en we krijgen er geen genoeg van. Het blijft leuk om uren door de wereld van de dieren te rijden, buffels te zien grazen, veraf of dichtbij, even boeiend, maar het meest spectaculaire is toch wel de leeuwinnenvreugde met haar welpjes, de 'cubs', die vrolijk voor onze auto aan het spelen zijn. Een prachtfilmpje maken we met de digitale camera.

Geheel verzadigd en tevreden verlaten we de Maasai Mara. We hebben de big four gezien. De vijfde heeft zich niet vertoond, de luipaard. Dit doet bij ons niets af aan de safari, die vanaf het moment dat we in de jeep stapten op maandag tot het moment dat we in Nairobi proosten met een biertje op de verjaardag van Minouk, geweldig is. Een topsafari met een heel goede gezellige afsluiting in de dansclub Simmers.
laat een berichtje achter voor San en Det | 9:49:15 AM

Wat eten en drinken we hier? : Kenia: Eten in het noorden.

In het noorden van Kenia hebben we onze meest traditionele maaltijden gegeten.
Kinyetti, een soort stamppot van harde bruine bonen, mais, "green leaves" en
aardappels bijvoorbeeld.Bijna alle maaltijden worden geserveerd met rijst,
patat!, greenleaves, chapati of ugali. Chapati is een soort stugge pannekoek
(die het met een beetje suiker ook goed doet als ontbijt). Ugali is een deegbal
van mais en casave. Beide kunnen behoorlijk in kwaliteit varieren maar er zijn heus
erg lekkere varianten bij! :-) Green leaves is een verzamelnaam. De ene keer is
er een verre variant van de ons bekende spinazie in te herkennen, een andere
keer zelfs overduidelijk boerenkool. Het enige dat altijd hetzelfde is.. je
raadt het al: de kleur.

Bovenstaande items zijn echt voorbeelden van voedsel dat door heel Oost Afrika
bekend is en dat we dus wel vaker zullen gaan eten de komende maanden. Wat echt
een Keniaanse specialiteit is is de Nyame Choma. Bij de ingang van de zogenaamde
"roast houses" is vaak ook de slager. je bestelt niet aan je tafeltje maar
wijst bij de slager zelf je lap vlees aan. Dat is vaak geit, soms rund
en als je geluk hebt ligt er ook kip. Na betaling gaat het hele zwikkie op een
rooster boven het houtskool (nog een wonder dat hier sowieso bossen zijn) en na
een minuut of 45 slaan ze het geheel aan je tafel, aan klein hapklare brokken.
Ook weer lekker met ugali of green leaves.

Snacks hebben ze ook hier. Vooral de samosa's zijn erg lekker en overal te
krijgen. Het is een deegflapje met lekker pittig gekruid gehakt. Wel even
oppassen dat ze niet te lang in de ongekoelde vitrines hebben gelegen.... Maar
tot op heden heeft het nog geen problemen opgeleverd.

Aan de kust in het oosten van Kenia is weer een heel andere keuken. Dat komt
door de invloeden van de  vele immigranten de laatste 2 eeuwen. Later dus meer
heerlijks...

laat een berichtje achter voor San en Det | 9:23:20 AM

EthiopiŽ : Prijzen en aanbevelingen

Misschien niet de meest boeiende blog om te lezen op deze site. Maar wel aardig om de  verschillende landen die we aan doen later te kunnen vergelijken. Hieronder een opsomming van prijzen van de meest gekochte/gebruikte artikelen en "uitjes". Ondanks de "harde prijzen" blijft het natuurlijk een subjectief geheel want het verschil  in temperatuur (bier), service (hotel), kwaliteit (hotel en restaurant), snelheid (internet, busreis) laten we gemakshalve maar achterwege. Dus vergelijken moet met de nodige kantekeningen.

See under for a English summary with travel recommendations for Ethiopia:

 1 euro = 11,6 birr; 1 dollar = 8,65 birr

 Birr

 Dollar  
 Bier  5 - 6    
 Boottochtje  250   per boot, onafhankelijk van aantal personen. Max 6 personen.
 Dokter consult  20    
 Fietsen huren  3,5    per uur per fiets
 Frisdrank  2 -2,5    
 Hotelovernachting  15 - 87    gemiddeld 42 birr
 Internet gebruik  0,20 - 0,30    per minuut
 Kapper  5 / 10    Det 5, San 10
 Koffie  1 - 1,5    
 Maaltijd  8 - 12/ 20 -30    traditioneel/ westers
 Massage  60    per persoon hydro- en full olie massage van 45 minuten (in Fulua, Addis Abeba)
 Museum/ bezienswaardigheid  20    
 Park entree  70    p/p/dag
 Reizen      bus ongeveer 120 birr per 100 km
 Safari  

28,75

 Thee  0,5    
 Taxi in stad  10 - 15    
 Trekking      informatie ontbreekt nog
 Visum

 

 20 / 20  initeel / verlenging per maand
 Water  4 - 6    1 1/2 liter
       
       

 


Addis Abeba: Raizel; koffiehuis/ restaurant. Vlak bij Piaza tegenover de Ethiopia Commercial bank. Misschien wel de beste burgers en sandwiches in Oost Afrika. Altijd druk en veel jong hip volk. Razend snelle bediening.

Sami Ethio Tours: Reisbureautje met vier goede (4x4) landcruisers en ervaren rustige chauffeurs/gidsen. Sami was nergens te beroerd voor. Hij haalde kosteloos in de late uurtjes onze vrienden van het vliegveld, deed samen met ons de inkopen en kwam als klap op de vuurpijl savonds de avond voor het vetrek van de 2e safari rond 11 uur in het hotel nadat hij had gehoord dat een van ons een beetje ziekig was. Absoluut bonafide en betrouwbaar. Een aanrader. Sami is ook te bereiken op 251 15 73 74 / 251 9 23 37 15. 

English summary: Recommendations for Ethiopia:

Addis Abeba
Raizel what;the eating/drinking place to be for young trendy students. Very good (ham and cheese) burgers and tuna sandwiches but also pastries. Enormously fast waiters. You think there is no table or chair available?, Just wait 5 seconds and your table is made available. Just in between the good looking ladies.
Where: opposite commercial bank (georgis branch) and 50 meter right from Herman Cafe and Restaurant.

Lalibela.
We experienced that booking a hotel in advance, also during (ethiopian) christmas was not necessary when your are on a tied budget. By telephone, 3 days in advance they (Fekreselam Hotel) told us that every place was occupied but that they could find a place for us but at a very high rate. They charged us 250 birr, which is ridiculous price. When we arrived at the hotel in Lalibela and did not make clear that we were the ones who made the reservations, They were able to offer it for 150 birr. Which was still ridiculous. So we looked for an other place, which we finally found. It wasn't really the best place we have seen but they only charged 35 birr. The place did not really have a name. But it looked very African if you know what I mean.
Where: Lalibela, coming from Blue Nile restaurant, walk to Northern group of churches, It's about 100 meter from Blue Nile Rest On the left site of the road.

Addis Ababa
Filwoha:
If you go for a bath at this place, take a good book since we experienced a waiting time from  more than 4 hours!  The massage was really great and we did not have to wait since reservations are possible at 510902/519100/519207. Qualified staff will do the hydro and oil massage. If you want the same sex "doing the massage to you" you will have to ask for it in advance.

Recommendable Travel Company in Addis Ababa:
We went twice with Sami Ethio tours. Ones to the south and ones to Harar and environment. They have 4 quite new 4x4 land cruisers. The drivers are very responsible and the equipment (tent, mattress, cooking gear, etc) they provided was good quality. Sami was even willing to pick our friends from the airport and bring them to our hotel (at night). Even the night before we left for the second safari one of us was sick, we called him that we might had to postpone our trip and within 15 minutes he came himself to check his condition. Really great guy with a good heart. We paid 120 dollar for 4 people each day.
contact: samitour@ethionet.et or by phone: 251-1-57374/251-9-233715

laat een berichtje achter voor San en Det | 9:19:49 AM

Monday, January 31, 2005

Kenia : Nairobi

De matatu (minibus) draait soepel tussen de verkeerschaos van Nairobi door. grote vrolijk
gekleurde bussen en kleine wit-gele matatu's beheersen het verkeer.
Het is druk in dit
deel van de hoofdstad en middenin deze drukte stapen we uit. Getoeter, geschreeuw, druk
heen en weer gewandel van mensen en mensen die enthousiast naar ons roepen: jambo, karibu
(hallo, welkom).

Handelaren staan op straat met horloges, sokken, ondergoed, ringen, cd's en mobiele
telefoons. Ritmisch klnkt hun geschreeuw om aandacht. Wij lopen met onze bagage de
winkelstraat in en zien meteen tal van hotelletjes. Keuze genoeg hier. Het wordt Nawas
hotel. De recetie bevindt zich op de tweede verdieping en om daar te komen moeten we
eerst door een beveiligd stalen hek. We staan voor de met tralies afgesloten receptie
waar de dame ons met een lieve glimlach verwelkomt.

Een drukke buurt is goed. In Nairobi moeten we op onze hoede zijn is het sadvies en dan
begeven we ons liever op plekken waar veel mensen zijn. Dat lukt hier aardit. Tot diep in
de nacht zijn de geluiden van de straat en de muziek van de nabijgelegen nachtclub
hoorbaar.

Sandra weet zich vrij snel te orienteren in deze stad. Herkenning van 6 jaar geleden
misschien? Wat ons opvalt is de relaxtheid van de mensen. Het stikt hier wederom van de reisbureautjes die ons allemaal een safari willen aanbieden. Als we uitleggen dat we al
geboekt hebben, zijn ze oprecht geinteresseerd. 'Bij wie?', vragen ze, en als we antwoord
geven zijn ze erg lovend. Geen opdringerig gehassle, maar 'hakuna matata' (geen
probleem). We spreken Josphine, de marketing manager van Spirit of Africatours en hebben
een leuk contact. Zij gaat voor ons uitzoeken voor welke prijs we in april naar Kameroen
en / of Ghana kunnen vliegen.

Nairobi is groot, maar toch ook weer klein blijkt. In deze miljoenenstad waar het krioelt
van de mensen en waar op iedere hoek van de straat een internetcafe te vinden is,
ontmoeten we opnieuw het Franse stel Remy en Juliette. Zij weten ons exact te vertellen
wat voor safari we gaan doen, waar we verblijven en in welk internetcafe we zitten. Ze
hebben zojuist gesproken met Josphine die het over 'the Dutchies' had. Zij gaan morgen op
weg naar Uganda, wij gaan naar de kust en vervolgens naar Tanzania. We zullen ervaringen
per email uitwisselen.

We vinden leuke plekken in Nairobi, waar we heerlijk koffie kunnen drinken (dat is best
uitzonderlijk in Kenia), goed vis kunnen eten en plakken vanwaar we de stad kunnen
observeren, de levendigheid, de drukte, de chaos....

Sandra heeft het visitekaartje van James nog. James was de buurman van het hotel waar ze
6 jaar geleden heeft gelogeerd. Hij heeft haar Nairobi laten zien en ze zijn meerdere
malen op stap geweest. We zoeken het kantoor op waar hij toen werkte en we hebben geluk.
Hij werkt er nog! Het toeval wil dat hij al buiten bij de ingang staat samen met drie
collega's. Wij lopen niet oplettend naar binnen en vragen de receptionist naar James.
'Tsss', doet de man naar buiten, 'James, I think these are your visitors'. We kijken in
het stralende gezicht van James die duidelijk een blijk van herkenning geeft. De grote
glimlach de kuilen in zijn wangen, ja het is hem zeker. Er zijn wat kilo's bij, maar
verder is hij niet veranderd. Voor Detlev ook erg grappig deze bijzondere ontmoeting. Hij
kent James niet, maar wordt met dezelfde hartelijkheid welkom geheten. We gaan naar zijn
kantoor en daar praten we ruim een uur over Nairobi, Kenia, Amsterdam, Nederland, werk en
politiek. Er is nog al wat veranderd in de afgelopen 6 jaar.

Sandra met James Mwenda, die zij 6 jaar geleden ook al ontmoette.Na werktijd haalt James ons op met zijn auto. We rijden het centrum uit naar een goed
uitziend restaurant waar gezellige Afrikaanse muziek klinkt. Het wordt een leuke avond
waarna James ons weer keurig afzet voor ons hotel. Net als 6 jaar terug toont hij zijn
liefde voor muziek. Macy Gray schalmt door de boxen van zijn auto....

laat een berichtje achter voor San en Det | 3:17:51 PM

Sunday, January 30, 2005

Kenia : Weetje van de week

Speciaal voor de maandag eetclub.

Hoe slaapt een giraf?

laat een berichtje achter voor San en Det | 1:44:08 PM

Friday, January 28, 2005

Kenia : Beklimming van Mount Kenya

Nanyuki, een schattig klein plaatsje, vlak bij de evenaar, aan de voet van Mount
Kenia. Vooral dat laatste is interessant. De hoogste berg van Kenia schijnt toch
wel een spektakel te zijn als we de verhalen uit de reisgids mogen geloven. De
moeite waard om de reisorganisaties eens binnen te lopen.

Het is verbazend hoeveel er geregeld moet worden voor zo'n trip. Het is niet zo
dat je even een dagje kunt wandelen op de berg. Neeeee, je moet echt een auto
huren, een gids, een kok, een chauffeur en eigenlijk zou je ook nog een jas,
handschoenen, goede stappers erbij moeten nemen. De mooiste tocht is die van 5
dagen. Je wandelt dan naar Point Lenana, de derde hoogste punt van de berg en
de enige die zonder speciale bepakking te bereiken is. Deze tocht is goed te
doen, maar dan heb je een tent, slaapzak en extra kleren nodig.

Tja wat willen we. Het hele circus eromheen maakt het voor nu minder
aantrekkelijk. We hebben de tocht door de Simien Mountains nog in gedachten en
dat was super, maar ook best zwaar. We zijn nu eenmaal niet echte klimmers. Wij
zijn op zoek naar een leuke, mooie natuurwandeling met uiteraard een klim erin
(toch even de extra activiteit) en een glimp van de toppen van Mount Kenia. We
besluiten uiteindelijk een dagtocht te maken....

Alles is mogelijk bij Montana Tracks, dus dat ook. Minouk, een Amsterdamse sluit
zich bij ons aan en zo zitten we de volgende ochtend in de hele speciale
beloofde 4WD, oftewel een afgeschreven matatu (mini Toyotabus), die enorm veel
moeite heeft de steile tocht door het bos over de onverharde wegen naar het
eerste kamp af te leggen. We hebben John mee, onze gids met zijn enthousiaste
wandeltred, Ali, de kok, die speciaal voor ons bereid is de maaltijd op een
viewpoint te komen brengen zodat we onze lunch halverwege de wandeling kunnen
nuttigen en Peter, een vriend van de gids, die ook gezellig meewandelt.
Door het bos rijden is al prachtig. Het dichtbegroeide bos ziet er aantrekkelijk
uit en we kunnen ons voorstellen dat het ook mooi is hier te wandelen. Wij
hebben een andere keus gemaakt en stuiteren met ontzettend veel lawaai door de
serene rust van de natuur. De beesten die we hier eventueel zouden kunnen
tegenkomen, olifanten en apen, zijn op 20 kilometer afstand gewaarschuwd voor
onze komst.

Old Moses Camp is ons startpunt van de wandeling, op 3300 meter hoogte zitten we
dan. Ali blijft hier om het eten te bereiden, wij lopen met vijf man de heuvel
op richting de punt van Mount Kenia. Een tocht tussen struiken waar veel felle
bloemen het zicht kleuren, dan klimmen tegen een lichtgele heuvel op, dan een
afdaling naar een beek om vervolgens een steil stuk omhoog te gaan en in de
verte Nanyuki te zien liggen. Bovenaan deze berg op 4050 meter worden we
beloond. De drie punten van Mount Kenia zijn zichtbaar en schitteren prachtig
tegen de blauwe achtergrond. Dit beeld moeten we goed bewaren want vanaf nu
wordt het bewolkt. De pieken verdwijnen en zullen zich alleen nog omhuld in de
mist laten zien. Onze tocht gaat verder. De activiteit die we wilden, krijgen
we voor de volle honderd procent. Een pittige dagtocht, prima, wat u wilt, en
de gids loopt met een grote glimlach voor ons uit om het pad te bepalen. Niet
alleen op de normale paden, nee, hij kiest voor een shortcut. Hm, ecotoerisme
is aan hem niet besteed. We volgen hem door de mossige, sompige velden en
terwijl we oplettend naar beneden kijken waar we onze voeten neer moeten
zetten, klimmen we langzaam tegen de bergwand omhoog. Vermoeid, maar zeer
tevreden komen we boven. Nu kunnen we even genieten van het uitzicht, van de
klim die we zojuist hebben gedaan, van de vele vreemdsoortige bomen en struiken
waar we doorheen zijn gekomen en van de mistige pieken van Mount Kenia.

Het is koud hierboven en we zijn heel erg blij dat we de fleecetruien en sjaal
hebben meegenomen. Uitrusten maakt ons erg koud, dus we moeten door. De
wandeling duurt nu al zo'n 5 uur en We krijgen het Simien gevoel. Wat een
eind... We hebben voldoende water mee, maar geen voedsel, want de lunch zou
klaar staan. Er is een klein communicatieprobleempje tussen de kok en de gids,
de lunch is niet op de afgesproken plek. De energie van het eten kunnen we goed
gebruiken, maarja hier blijven wachten is gezien de kou zeker geen optie dus we
lopen door. Afdalen, weer klimmen naar 4000 meter en dan is het alleen nog maar
langzaam naar beneden lopen langs de heuvel. Daar op dat punt komen we Ali tegen
met een enorme glimlach. Deze lach krijgt hij driedubbel breed van ons terug.
Wat zijn we blij om hem te zien. Lunch! Met verkleumde handen pakken we het
koude bord kip met rijst en doperwten aan.

Het laatste stuk is dan niets meer dan een prettig stuk lopen. De pieken zijn
niet meer zichtbaar, de lucht wordt warmer, we zijn aan het dalen. De sjaal kan
weer af, de handen worden weer warm. We genieten van het uitzicht en aangekomen
bij Old Moses Camp kijken we meteen terug op een geweldige wandeling. Lekker
actief, beetje afzien, maar goh wat een prachtige natuur hier! Dit realiseren
we ons als we het park weer uitrijden zo tegen de schemer. De vele lichten van
de huisjes, de tegemoetkomende fietsers en de vele auto's op de doorgaande weg.
We zijn weer in Nanyuki.

Prachtig uitzicht op de besneeuwde toppen van de 5200m hoge mount Kenya.
laat een berichtje achter voor San en Det | 9:56:33 AM

Kenia : Dida Galgula woestijn

Een nieuw land, nieuwe avonturen en nieuwe plannen. Een nieuw land met ook weer haar eigen gewoontes en busperikelen... Reporting time 07.00 uur, vertrek om 08.00 uur.

Met volle bepakking lopen we de twee grensposten over. Alle formaliteiten hebben we gisteren al doorlopen en dat scheelt aanzienlijk. We hebben bustickets voor de rit van Moyale naar Marsabit, een tocht van 250 kilometer dwars door de Dida Galgula woestijn. Er wordt gezegd dat de weg zeer slecht is. De meeste voertuigen redden het niet met maar 1 reservewiel. Onderweg wat water en eten kopen is ook niet erg waarschijnlijk. Sommige reizigers zeggen het in 6 uur geklaard te hebben, anderen spreken over 12 uur afzien. We gaan maar uit van het gemiddelde. Om 10.00 uur zitten we echter nog niet eens in de bus. Sterker nog, er is nog geen bus. Wel een hoop Kenianen die ook wachten en een Brits/ Nieuw-Zeelands stel. Rond half 11 komt er met Tour de France achtige claxon, dan eindelijk een bus aan. Sandra vecht zich een weg in de bus, waar we op de een na achterste plek plaatsnemen en Detlev zorgt ervoor dat de grote reistas boven op het dak wordt vastgebonden. We doen nog snel wat inkopen; samosa en water, en wachten op vertrek. Dat vertrek komt pas dik 2 uur later. De rechter achterband blijkt in zeer slechte staat. Er zitten gaten in die provisorisch genaaid zijn met lappen van een andere band en de chauffeur is naar Ethiopie om een nieuw wiel te halen. Veel reizigers eisen hun geld terug. De bus zou volgens hen sowieso niet klaar zijn om deze bizarre tocht te maken. Rond 13.15 uur ligt er eindelijk een reservewiel op de bus en stuift de chauffeur weg. Hij rijdt als een dwaas en we vermoeden dat de bus het niet lang gaat uithouden.

Na een uurtje rijden, in een van alles verlaten stuk vlak land stopt de bus en gaat de chauffeur met wat andere mannen onder de bus aan de slag. De bus wordt opgekrikt, wat nog niet gemakkelijk is op deze ondergrond, en met staven en mokers wordt er op het onderstel gebeukt. Er schijnt iets loos te zijn met de schokbrekers. Dat hadden we al gemerkt. Om de haverklap schieten we namelijk zo'n 30 centimeter van onze stoelen. Met ijzerdraad! wordt op een zeer twijfelachtige wijze het euvel in anderhalf uur verholpen. We denderen weer verder en tegen de schemering, rond 7 uur, rijden we een dorpje binnen, dat zo'n 50 kilometer van de vertrekplaats ligt. Wederom wordt er langdurig aan het onderstel van de bus gerotzooid.Bus weer eens gestrand

Dit wordt nog een hele lange rit zo. Om kort te gaan, 23 uur na reporting time komen we volledig gesloopt aan in donker en net ontwakend Marsabit. De bus heeft dan talloze malen stilgestaan, midden in de stikdonkere woestijn. Die overigens wel een schitterende sterrenhemel bood, waar we alle tijd voor hadden om van te genieten.

We blijven 2 dagen in dit noordelijke dorpje om bij te komen voordat we afreizen richting Nairobi. De dagen vullen zich met een fietstocht naar een krater en een bezoekje aan de "singing wells". Vijf sterke jongemannen vormen een keten waarbij ze boven elkaar emmers water doorgeven. Op die manier "pompen" ze water uit een diepe put omhoog en de bovenste man leegt die achteloos in een groot reservoir. Dat alles op het ritme van hun eigen gezang. De honderden koeien en geiten staan in een lange rij te genieten van het water.De "singing wells" in marsabit.Voor het vervolg van onze rit naar het zuiden zijn we op het ergste voorbereid. Wederom 250 kilometer door verlaten terrein over slechte wegen. We proberen eerst een lift te krijgen van een biertruckchauffeur, maar die wil ons niet meenemen. Gelukkig maar want binnen twee uur krijgen we een lift van een keurige meneer in een landrover.  Met 9 man achterin gepropt rijden we in 6 uur naar Nanyuki, een dorp middenin het land aan de voet van Mount Kenia. Onderweg schieten meerdere malen manshoge struisvogels voor de auto langs. We rijden dan ook dwars door een van de vele natuurreservaten van Kenia. We passeren prachtige Samburu mensen, die zich kenmerken door rode kleding, veel gekleurde kralenkettingen en speren. De omgeving is nog steeds voornamelijk geel en dor met af en toe een bos van struiken en heel veel droge rivierbeddingen en zo nu en dan een bergje. Dorpen passeren we nauwelijks, wel Samburu mannen en jongetjes die proberen hun kuddes bij elkaar te houden. Zo'n 40 kilometer voor Nanyuki verandert het landschap. Het wordt een heel stuk groener en we rijden zelfs over een stromende rivier. We komen weer in de bewoonde wereld. De grootschalige landbouw typeert hier de omgeving.

We sluiten de aangename rit af met een gezellig avondje op uitnodiging van onze chauffeur. Hij staat erop alle drankjes te betalen. "Jambo in Kenia", zegt hij met een grote glimlach.

Paul, Guyo, Abdi, Ali en Sandra in Nanyuki

laat een berichtje achter voor San en Det | 8:58:04 AM

Saturday, January 22, 2005

EthiopiŽ : Reizen in Ethiopie

.......... terug in Addis Abeba vanuit Lalibela, voor de laatste keer deze reis. We gebruiken de tijd om bij te komen. Zeker Sandra, want die is al een paar dagen niet okee. Hoge koorts wat met aspirine te onderdrukken is, maar wat niet verdwijnt. Veel sprees en een warme douche zal ongetwijfeld helpen, is de eerste gedachte. We stellen de reis naar Kenia een dag uit, bezoeken toch even de dokter en dan blijkt dat San tyfus heeft opgelopen tijdens de reis. Klinkt heftiger dan het is, maar je kunt je er goed beroerd van voelen (door er eigenwijs lang mee door te blijven lopen). Een dag antibiotica en de kleur verschijnt weer op de wangen en de energie stroomt weer door de benen. We kunnen gaan.

Voor de laatste keer om 5 uur op het busstation. Dit keer een perfecte bus en perfecte plekken, althans dat denken we als we plaats nemen helemaal voorin waarin de beenruimte maximaal groot is. Even geen knieen klemmen deze rit, even languit... Dit gaat goed totdat we heerlijk in slaap dommelen bij het zachtjes heen en weer wiegen van de bus op de goed geasfalteerde weg naar het zuiden. 'No sleep', waarschuwt de chauffeur ons, die gebogen achter zijn stuur stoicijns onder zijn pet door kijkt. Zo, dat wordt lastig! Bij de eerste stop wisselen we van plaats met de 2 jongens achter ons om heerlijk te kunnen
dutten. Hij zit daar samen met zijn broer die precies dezelfde oogopslag heeft en net zo onder zijn pet vandaan tuurt. De hele reis zijn ze stil, het enige geluid wat ze maken is als de jongens in slaap dreigen te vallen op de voorste banken. Een grom, of een zachte tik wordt er uitgedeeld om ze wakker te schudden. Het zijn net de oude mannetjes uit de muppetshow.

De laatste reis door Ethiopie en het is een hele goede afsluiter. We kunnen iedereen adviseren een bezoek te brengen aan Ethiopie. Zeker als je nooit in Afrika bent geweest is dit een ideaal land om kennis te maken met het continent. Je kunt hier zo luxe reizen als je zelf wilt. Een 4WD huren en van hotel naar hotel, van een luxe resort aan lake Langano tot low budget kamperen in de bergen. Neem wel veel warme kleren mee. Het kan gruwelijk koud zijn. Zeker als je met het openbaar vervoer reist en je om 5 uur op het station moet zijn om vervolgens 2 uur in 2 graden celsius te staan met je fleecevest, brrr. We hebben met locals gereisd, maar ook de 4WD trip gehad, een heel andere ervaring, waarbij je de luxe hebt te kunnen stoppen waar je wilt, maar waarbij je nooit zo dicht bij de mensen komt. Het reizen is vermoeiend, helemaal als je van de 6 dagen er 4 in de bus doorbrengt. Het is toch zot om te bedenken dat je in Amsterdam op een aftanse bus stapt naar Zuid-Spanje om een 2-daags festival mee te maken en dan weer terugreist? Tja..

Het landschap is al uitgebreid aan bod gekomen, maar het is dan ook spectaculair mooi en zo verschillend. Het droge dorre Ethiopie hebben we gezien op weg naar Lalibela en de enorme grote groene vlakten in hetZuiden. De bergen zijn fascinerend, het klimaat is heerlijk. Voor mensen die niet tegen de hitte kunnen of die bang zijn malaria op te lopen, kom hier naar toe, want daar heb je hier geen last van. En voor mensen die erover denken een massageband te kopen... niet doen.Gewoon naar Ethiopie reizen en in de bus stappen, je wordt goed getrild.

Wij zijn klaar in Ethiopie, dat wil zeggen, we hebben de grensplaats Moyale bereikt en gaan verder met ons avontuur in Kenia. Een heel ander verhaal wordt dat.....

laat een berichtje achter voor San en Det | 7:27:35 AM

Wednesday, January 19, 2005

EthiopiŽ : De bedevaartstocht naar Lalibela

Wat begon als een zware rit is geeindigd in een mooie gedenkwaardige busreis waar we gezegend zijn uitgekomen.

Het is 4 januari kwart over 5 in de ochtend als we op het station aankomen. De motoren ronken, het krioelt van de mensen en iedereen gilt door elkaar. De waas van uitlaatgassen maken een zicht van meer dan 10 meter niet mogelijk. Het is 2 dagen voor kerst en de mensen gaan reizen. Ook naar Lalibela, horen we, want er staan vandaag 25 bussen op het programma. De bussen zijn allen voorzien van een nummer. Dit nummer moet overeenkomen met het nummer op ons ticket. Helaas bus 2179 is nog niet gearriveerd. Een kwartier later krijgen we te horen dat de bus niet gaat. We krijgen ons geld terug (?) Er ontstaat tumult, begrijpelijk en Detlev staat er middenin om er ook zeker van te zijn dat we plaatsen kunnen bemachtigen in de volgende bus. De rij van mensen zonder kaartje is inmiddels opgelopen tot 79. Wat is het dan toch fijn om blank te zijn. We vallen op en de officials op het station zorgen ervoor dat wij als eerste een plekje hebben in de volgende bus. Samen met het  Franse stel, Remy en Juliette, nemen we plaats. Onze belangrijkste bagage ligt op het bagagerek in de bus, dit hebben we nodig voor de overnachting onderweg. De rest van de bagage ligt bovenop het dak onder een dik blauw zeil. De ruim 60 mensen die na ons plaats nemen in de bus dragen allen een witte doek, uitgezonderd de priester, hij zit in opvallend zwart. De bus is vol en de mensen gaan staan. Wij ook, krampachtig tussen de krappe zitting, met gebogen hoofd om ons hoofd niet tegen het bagagerek te stoten, luisteren we naar een gebed in Amharic. Dan kunnen we gaan. Vanaf miniuut 1 schalt de muziek uit de boxen, valse noten, hoog gekras, zucht.... wat een herrie.

Er volgen 5 schommelende hobbelige uren zonder stop. Dan een korte lunch om vervolgens in 1 ruk door te gaan naar onze overnachtingsplaats. Moe, vies, in elkaar verfrommeld stappen we het hotel binnen en is het een gevecht om een kamer. Eten, slapen en om kwart voor 4 gewekt worden voor deel 2 van de reis. Bidden en gaan.

De mensen zijn onrustig, uitgelaten. De oranje sticks die de bagagerekken kleuren worden eruit getrokken. Het zijn kaarsen en die worden uit de bus gegooid. Langs de route staan oude mannen met kitscherige, kleurige paraplu's naast een afbeelding van Maria. Ze kijken hoopvol naar de bus en proberen de kaarsen op te vangen met hun paraplu. Naast kaarsen wordt er ook geld en bonen geworpen. Tientallen priesters staan zo langs de kant om de aalmoezen in ontvangst te nemen. We naderen Lalibela dat is duidelijk. Op 7 kilometer voor de heilige stad stoppen we. We zijn bij een belangrijke kerk en daar wil iedereen naartoe. Wij volgen de meute en stuitten op een ticketshop. Het geloof is voor de blanke toerist niet gratis. Anderhalf uur duurt dit bezoek en dan kunnen we de laatste kilometers van de reis afleggen. Klappend rijden we Lalibela binnen. De chauffeur wil nog naar een andere kerk, maar voor ons blanken is de 42 kilometer die hij daarvoor nog gaat afleggen te ver. We stappen uit en lanten de bagage op het dak. Die zien we pas op de terugweg naar Addis Abeba terug.....

Na drie dagen in het in kerst gedompelde Lalibela, stappen we vol van indrukken weer in de bus die ons terugbrengt naar de hoofdstad. De mensen zijn allemaal blij elkaar weer te zien en ook blij om ons te zien. We wisselen ervaringen uit en voelen ons een met de groep. De haast van de heenreis is weg en er is alle tijd om te stoppen. Om de benen te strekken, gezicht en handen te wassen in heilig water, te plassen, te eten, maar vooral... om kerken te bezoeken. Elk uur staat de bus voor een kerk en stapt iedereen uit voor een gebed. Wij volgen gedwee. Na een kerkbezoek is het altijd feest in de bus. Kidane, een vriendelijke man in bruin leren jas, waar hij iedere keer voordat hij de bus toespreekt eerst een traditioneel wit doek overheen gooit, is de entertainer. Hij pakt de microfoon, zingt een lied en iedereen klapt en zingt mee. De vrouwen begeleiden de zang met Ethiopisch gejodel. De muziek brengt de mensen in de stemming en zelfs voor ons is de muziek een vertrouwd geluid geworden. De herrie van de heenreis is nu een feestelijk gebeuren. In de bus wordt alles gedeeld, koekjes, brood, bonen, wortels en nootjes. Wat een saamhorigheid, we gaan er helemaal in op.

Een uur voor Addis Abeba wordt er weer gestopt, kerk nummer 9???? Nee, dit keer een andere bijeenkomst. De priester roept mensen naar voren, waaronder de chauffeur en zegent hen met het omhangen van een Lalibelakruis. Tot onze verrassing worden ook wij Juliette, Remy, Sandra en Detlev naar voren geroepen. Onder luid applaus nemen we het kruis en de zegening aan. Het is werkelijk ontroerend en we weten niet hoe we moeten reageren. In de bus bedankt Sandra hen namens de 'farange' (buitenlanders).

De intocht in de stad is te vergelijken met een groep supporters na een gewonnen wedstrijd. We worden afgezet in het centrum van de stad en Kidane heeft al een taxi geregeld die ons voor het hotel afzet. We zijn weer thuis.....

laat een berichtje achter voor San en Det | 9:00:13 AM

Tuesday, January 18, 2005

EthiopiŽ : Impressie Lalibela

Hier de eerste foto-impressie van onze kerstviering in het orthodoxe pelgrimsoord Lalibela. Lalibela is beroemd om de uit rotsen gehakte kerken. Het zijn echt enorm imposante kerken. We zijn erg benieuwd of dat ook overkomt op de foto's.

 lalibela_church1.JPG lalibela_church2.JPG lalibela-church_mis.JPG lailibela_drukte_met_kerst.JPG

Later meer tekst.......

laat een berichtje achter voor San en Det | 4:00:04 PM