Stone Town, een drukke stad met charme. We raken bedreven in het verdwalen. Ook hier heb je, net als in Lamu, kleine smalle straatjes tussen oude hoge huizen door die aan elkaar gelinkt zijn. Linksaf, rechtsaf, we gaan steeds dieper het labyrint in. De straten zijn aan de ene kant gevuld met moslimmeisjes in schooltenue, aan de andere kant is er een overschot aan souveniershops. Uiteindelijk vinden we er onze weg nooit, maar is het leuk om steeds weer op nieuwe plekken terecht te komen. Het authentieke gedeelte is uiteraard het leukst. Daar zien we de charme van de huizen met de vervallen balkonnetjes, de oude mannen met hun moslimhoedjes op, op een stenen bank in de schaduw, kinderen spelen in een kapotte oude blauwe Mini die langs de kant van de weg tegen een muur staat.

We komen altijd ergens aan de kust weer uit bij het ons favoriete cafe Mercury's. Uiteraard vernoemd naar de in 1991 overleden Freddy Mercury die op dit eiland geboren is. Het cafe hangt vol met oude foto's van hem en van Queen. Het is een stranttent waar we kunnen genieten van de ondergaande zon op de oceaan met live muziek op de achtergrond. 

We zijn op het juiste moment in Stone Town. Er is een jaarlijks festival, Sauti Za Busara (voices of wisdom) wat in het oude fort wordt gehouden. Het decor is prachtig. De torens van het fort zijn verlicht en in het midden is een ruime binnenplaats waar mannen en vrouwen in grote getale bij elkaar zitten. Op het podium swingt het. De Oost Afrikaanse bands laten horen en zien wat ze kunnen. Wild springen de danseressen heen en weer, en het onophoudelijke gedreun van de mannen op de trommels maakt het feest compleet.

Buiten het fort zijn talloze kramen met een olielamp verlicht. Grote spiezen met garnalen, kingfish, tonijn liggen opgestapeld voor de barbecue. De geuren van Zanzibar kietelen onze neus. Met de muziek van de band op de achtergrond zijn we even beland op Kwakoe.

De dagen dat we in Stone Town zijn gebruiken we om onszelf te verwennen. We hebben een romantisch valentijnsdiner op een dakterras dat uitkijkt over de Indische oceaan, waar we ons tegoed doen aan een heerlijk voorgerecht van echte krab. We bezoeken een Italiaan die echte capuccino heeft en ook waanzinnig lekker ijs. We smullen van de lekkernijen hier op het eiland en nemen het er even van.

Afgelopen week hebben we een beetje vakantie gevierd. Dat mag gek klinken. Maar we hebben in het beach resort Nungwi op het eiland Zanzibar echt het idee dat we even uit Afrika zijn. Parelwitte stranden, kraakhelder turkoise zeewater en een heleboel schattige witte hotelletjes en restaurantjes met rieten daken. Allemaal evenvol met blanken. Onze bungalow ligt zo'n 15 meter van het water. 'S morgens dus voor het ontbijt eerst even een duik in de Indische oceaan.

Echt aan het strand liggen is er niet bij. We hebben namelijk heerlijk in de schaduw zitten studeren voor ons PADI Open Water Diver theorie-examen. Daarnaast zijn we vier dagen, twee keer per dag in het water geweest. of beter, onder water. De eerste keren voor hele lastige oefeningen zoals masker vol laten lopen en leegsnuiten en luchttoevoermondstuk uitnemen. Maar ook dat went en al snel gaat het ons prima af.

De laatste vier duiken zijn fantastisch. Voor 2 duiken varen we anderhalf uur van Nungwi vandaan naar het atol Mnemba. Dit is waarvoor je de cursus doet. Prachtige koraal riffen, vissen in de meest waanzinnige kleuren en vormen en hoeveelheden, plantenen en enorme schildpadden. Ook ontgaat ons nog veel. En horen we bij terugkeer wat we allemaal voor moois gemist heben. Het blijft een inspannende bezigheid die nog de nodige concentratie vergt. Maar we hebben nu wel onze PADI Open Water Diver Course behaald en daarmee kunnen we in de toekomstnog veel plezier aan beleven.

 

 

 

Twee fietsen staan klaar en worden op het dak gelegd van de dala dala, een omgebouwde overdekte pick up waar ongeveer 20 mensen zijwaarts inpassen en waar verder nog 8 mensen aan de achterkant hangen. We vertrekken vanaf het martkpleintje wat gevuld is met allemaal dezelfde groente en fruitkramen, waarachter dames in hun de mooie gekleurde swahilidoeken druk aan het kletsen zijn. We zijn op weg naar het dorpje Konde om vandaaruit te beginnen aan een actieve fietstocht.

De fietsen zijn van goede kwaliteit. We hebben mountainbikes en die blijken we later ook echt zeer nodig te hebben. Het eerste deel van de tocht is door een oase van natuur. Prachtig om de vol in bloeistaande groene bomen op verschillende niveaus bij elkaar te zien staan. Het is heuvelachtig, maar de weg loopt heel geleidelijk af, prettig fietsen zo. We komen aan bij het regenwoud van Pemba en krijgen door een klein deel van het bos een rondleiding. De jonge gids weet ons enorm veel te vertellen over de functies van de verschillende bomen. "This hardwood tree is used to make furniture", legt hij uit. Heel leerzaam! :-) Het bos ruikt naar kruidnagel, dit is waar het eiland beroemd om is. Ze gebruiken het in elk gerecht en zelfs in de koffie en thee, wat een zeer goede smaak geeft.

We fietsen door het bos en Detlev rijdt een aap aan. Een gil en weg is die (de aap). We zien de aap niet meer, maar Det heeft hem goed geraakt. Hopen dat het niet ernstig is. We fietsen verder en de weg wordt zwaarder. We zijn blij met de schaduw van de bomen. Het pad verandert in mul zand en met de fiets is er geen doorkomen meer aan. We moeten wandelen. Dan is de zee (ons uiteindelijke doel) wel erg ver weg. We komen uit het bos en trappen weer verder onder de hete zon. We passeren dorpjes die er stoffig uitzien in de zanderige omgeving. Kleurloze huizen met verroeste golfplaten daken op een rij. De waslijn vol met felgekleurde doeken, steekt er mooi bij af.

Het zweet gutst van onze hoofden en de spieren staan gespannen. Een groep schoolkinderen versperd onbedoeld de weg. Ze juichen naar ons, maar we zijn te moe om erop te reageren. Doortrappen, geconcentreerd, snel naar de zee wat voor afkoeling kan zorgen. Hoe dichter we bij de kust komen, hoe meer paden er in zand veranderen. Nog een klein stukje.. We kunnen aan het eind van het pad de felblauwe zee zien schitteren. We zijn er!

De teleurstelling is groot als we op het strand aankomen. Het stinkt naar vis en de zeewier ligt in grote zwarte slierten over de hele zandstrook. Bluh! Niet de plek die wij voor ogen hadden. Na een kleine pauze keren we om en slaan een zijweg in die ons naar een ander stuk strand zal brengen. Deze laatste kilometers vallen nog vies tegen. We horen onszelf mopperen: de weg is slecht... dat hadden ze ons wel kunnen vertellen.... het zadel is hard...., mijn billen doen pijn... de zon is vreselijk heet... we verbranden...  De lol van de fietstocht is er een beetje af. We zijn dicht bij de zee, maar het is net als de rijen bij de Efteling.... je bent er bijna en dan moet je weer terug. Zo loopt de weg hier ook. Maar zoals altijd is de beloning bij aankomst groot. Er is een prachtig strand, zo hebben we het nog nooit eerder gezien. Hagelwit zand aan een bosrand. De groene bomen, het witte zand en de blauwe zee maken er een waar kleurenparadijs van. Wat is dit mooi. De zee zorgt even voor de juiste verkoeling EN dan genieten we in de schaduw van de palmbomen van onze eigen meegebrachte lunch. Drie uur zweten, maar dan ben je extra blij met wat je hebt!

Na anderhalf uur rusten hebben we weer voldoende energie voor de terugreis. De billen doen even pijn, maar de tocht was zeker de moeite waard.

De boottrip van Tanga naar Pemba is er eentje voor gevorderden. Er vaart maar 1 boot naar Pemba en dat ook nog maar twee keer per week. Dus veel keus is er niet. De houten boot is ongeveer 30 meter lang en op die hele 30 meter is niet 1 stoel te vinden. Op het voordek net boven waterniveau liggen boveniop een stel houten flonders een stuk of 60 vrouwen, babies en mannen te slapen. Wijzelf hebben twee 'betere'  plaatsen weten te bemachtigen. We zitten de hele reis op de houten overkapping van de moter. We zien net tussen de reling en de plastick overkapping de horizon heen en weer dobberen. Vlak naast ons de snikhete uitlaadpijp die gelukkig wel zo hoog is dat we weinig last hebben van de uitstoot.
Vlak voor vertrek wordt aan iedereen de spuugzakjes uitgedeeld. En die blijken hard nodig. Het lijkt wel een wedstrijd. Gelukkig niet voor ons, maar een smakelijke aanblik is het niet.

We komen na 7 uur gelukkig wel veilig aan. En dat is ook wat waard. Uitstappen aan een kade is er ook niet bij. De bagage wordt overboord in kleine gereed liggende bootjes gekieperd en de pasagiers klauteren ook maar naar beneden. Weer een ervaring rijker zullen we maar zeggen.

Om 9 uur ontmoeten we kapitein Swale en onze mede bootreizigers voor de dag. We gaan met een dhow de zee op. Het plan is om een stuk te zeilen, dan te vissen, vervolgens naar het strand van Manda eiland te varen om onze zelfgevangen vis te barbecuen en daar een overheerlijk lunch van te maken.

De zeilen worden gehesen en we varen langs de kade van Lamu town wat een prachtig beeld geeft met de zon op de oude panden van de stad. We komen op open zee en de krachtige wind zorgt voor een mooie zeiltocht. Dit is genieten. Beter dan op het moment dat we stilliggen op de golven van de oceaan en als een gek heen en weer gaan. Focussen op de horizon....

Het is tijd om te vissen. Detlev pakt een houten blok en wikkelt het visdraad er vanaf. Inktvis wordt gebruikt als aas. Hij werpt zijn 'hengel' in zee en heeft binnen 5 minuten beet. Een prachtige geel/ zwarte vis, naam... onbekend. Het is een tropische vis en die wordt netjes teruggegooid in zee. Overigens niet de keus van onze kapitein maar van de toeristen aan boord! De tropische vissen vinden de inktvis verrukkelijk, maar onze lunch blijft natuurlijk wel erg mager zo. Na twee uur vissen en zeilen zetten we koers richting het strand. Met 6 vissen komen we aan op Manda eiland. Terwijl de kapitein en twee bootjongens de vis schoonmaken en onze lunch gaan bereiden, pakken wij de snorkels en gaan de omgeving onderwater verkennen. Fantastisch wat je hier al kunt zien.

We drogen onszelf in de zon, starend over de zee. In het lage water spartelt een vis. San kijkt er met verbazing naar. Niemand ziet het verder en San probeert de aandacht van een van de bootjongens te trekken. Ze wijst op de vis en John zet een sprint in naar het water en grijpt de joekel vast. Een jongetje van een jaar of 12 rent vanaf een andere kant ook op de vis af, maar is net te laat. Hij kijkt teleurgesteld. John straalt met deze vangst. Ongelovelijk wat een vis, wel een meter lang en tien kilo zwaar. Wat jammer voor deze Kingfish, maar onze lunch is zojuist aangespoeld.

De lunch is fantastisch, op typisch Swahili wijze is de vis bereid en het smaakt heerlijk. Ook de kleine jongen die te laat was bij de vis mag ervan meegenieten. Hij krijgt zeker een derde van de vis mee voor thuis en hij straalt.  

Lamu stad is geweldig. Het is het leukste dorp (stad klinkt namelijk heel groot en dat is het zeker niet) wat we tot nu toe hebben bezocht. Het schattige havenplaatsje heeft de ezel als belangrijkste vervoermiddel, auto's rijden er niet. Om er te komen kun je de bus nemen tot aan een kust van Kenia en vanaf daar een dhow (vissersboot) naar Lamu... of je kunt het vliegtuig nemen naar Manda-eiland, aankomen op een petieterig vliegveld, 2 minuten lopen naar de steiger en daar in een dhow stappen die je in 10 minuten naar het eiland brengt. Wij hebben voor het laatste gekozen vanwege de 'bandietendreiging' op de busroute, en uiteraard ook voor de ervaring van het vliegen in Kenia (...heel bijzonder).

Lamu is een historisch plaatsje met aan elkaar gebouwde hoge witte huizen uit de 18e eeuw, die dicht op opeen staan. De voordeuren bevinden zich tegenover elkaar op een meter afstand gescheiden door een smalle steeg. Langs de zijkant van de steeg loopt een goot met rioolwater. Deze wirwar van steegjes vormen samen een doolhof. Midden in dat doolhof staat ons knusse hotelletje met een dakterras vanwaar we een prachtig uitzicht hebben over Lamu en de zee. Na een dag dwalen door de steegjes kennen we de mensen hier. Ze groeten ons vriendelijk en Mariam, onze buurvrouw, nodigt ons uit om bij haar thuis te komen eten. Een leuke verrassing. We zitten bij haar aan tafel en ze vertelt over haar wens naar Amerika te gaan om als kok te gaan werken. We praten met haar en haar gehandicapte zoontje totdat de elctriciteit uitvalt. Dan is het stikdonker in het hoge stenen huis, waar nauwelijks ramen zijn.

We lopen naar de hoofdstraat, deze opvallende straat met de vele winkels is een meter breder dan de andere straatjes en vol leven. Zeker na 7 uur 's avonds als de eetstalletjes worden opgezet en de olielampjes de hapjes mooi verlichten. We zijn gefascineerd door Lamu, het moslimeiland, bekend om de zwart gesluierde vrouwen die alleen een streepje zichtbaar laten bij de ogen. Ogen die je vervolgens nieuwsgierig aankijken, lachend, vriendelijk. De zwarte sluier wordt op veel verschillende manieren gedragen. Gezicht bedekt of niet, als sierlijke flinterdunne japon over een hippe spijkerbroek, het haar bedekt, maar verder loswapperend om het lichaam zodat de blote schouders  zichtbaar zijn. Alles kan zonder afkeuring, toch is het wel zo netjes om er niet al te bloot bij te lopen als reiziger. Helaas begrijpt niet iedere toerist dat...

Het zou kunnen zijn dat niet iedereen bij het lezen van de vorige "voedsel-blog" aan het watertanden sloeg. Het is ook een beschrijving van het eten dat dient om de maag te vullen en niet om eens lekker van te genieten. Het eten aan de Oost Afrikaanse kust is daarentegen echt heel erg de moeite waard.

Uiteraard eten we hier aan de kust veel meer vis en andere "zee-beestjes". Veel Swahili eten wordt bereid met kokosmelk of kokosolie wat het een zachte aparte smaak geeft. Bijvoorbeeld de rijst gekookt in kokosmelk. Een aanrader. We eten hier ook vaak pilau. Dat is rijst gekookt met kruiden als komijn en kruidnagel; heerlijk!

Door de vele Indiaase immigranten is er ook genoeg keus uit curries en vegetarische Thali. Combinaties van bovestaand zijn helemaal niet te vesmaden. Rijst in kokosmelk met een currie van grote garnalen... Niet te geloven zo lekker. Zelfs San eet nu garnalen.

Na de dure Keniaanse weken maken we er nu een sport van om 's-avonds zo goedkoop mogelijk te eten. Nou, dat kan hier goed. Al heb je er wel een beetje geluk en/of een sterke maag voor nodig. Het lukt zo wel om voor nog geen 60 euro cent met ze tweetjes een behoorlijke avondmaaltijd te eten. Twee colaatjes verdubbelen dan vaak nog de rekening.

Een opsomming van de heerlijkheden die we de afgelopen dagen zoal eten; gefrituurde gemalen bonenhapjes, de bekende samosa's, friet met rauwkost van kool en wortel of tomaat en ui, in peper gekookte aardappel in een gefriteerd jasje, kebab, een terplekke gebarbecuede vleesspies (en als Det pech heeft lever), koude gefriteerde vis (red en white snapper), stukjes gefriteerde inktvis en nog wel meer. Dit alles lekker op te peuzelen aan de kant van de weg met brood of chiapati of een bord bruinebonensoep!

Genoeg keus dus maar vanavond gaan we toch maar weer eens op zoek naar een beef of chicken biriani met pilau.............

Hitte, enorme hitte hier op het tropische eiland aan de noordoost kust van Kenia. We lopen onder de brandende zon, een beetje beschermt door onze petjes, door de duinen op zoek naar het kustplaatsje Shela. Achter de duinen hier geen zee, maar nog meer duin, zand en palmbomen. We zijn alleen met de natuur, niets en niemand te vinden, eenzaam, stil en heel warm. We volgen electriciteitsdraden (die leiden vast naar de bewoonde wereld, is onze gedachte), en stuiten na anderhalf uur lopen op een groot afgezet terrein. Verboden toegang lezen we op het bordje. Geen bewoonde wereld, maar de watervoorzieningsinstallatie van Lamu.

Teleurgesteld willen we verder lopen als we ineens kinderstemmen horen. Toch bewoond? We zien een jongetje van een jaar of zeven enthousiast op en neer huppelen als hij ons ziet. Zijn moeder ligt in de schaduw van een boom haar dochtertje te voeden. Vader komt nieuwsgierig om de hoek kijken. "Jambo", groeten we hem en hij loopt op ons af. Zosi is 47 jaar, vader van 9 kinderen en hij heeft 2 vrouwen. Hij woont hier met zijn gezin op dit terrein en is verantwoordelijk voor het goed functioneren van de watertoevoer naar de consument. Hij is blij met ons bezoek en nodigt ons uit voor een kop thee. Zosi vertelt openhartig over zijn komst naar dit eiland, waar hij niet geboren is, en over de ontmoeting met zijn beide vrouwen. Hij vertelt over de armoede, het leed van het verlies van zijn drie kinderen en over zijn visie op de toekomst voor hem en zijn kinderen hier op Lamu.

Twee uur later staan we met behulp van Zosi eindelijk op het strand. "Vanaf hier 30 minuten naar het zuiden lopen en dan kom je in Shela", zegt hij, en we nemen afscheid. Daar staan we dan..... met z'n tweetjes op een verlaten strand, de duinen achter ons en de inmens grote Indische Oceaan uitgestrekt voor ons. Wat een leven.....

 Hier weer een prijslijstje om te vergelijken met de andere landen.

1 euro = 100 Ksh; 1 dollar = 75 Ksh	Ksh	Dollar
Bier	70 - 105
Boottochtje	800 / 100		per persoon voor dagje vissen en bbq-en op eiland / voor overtocht van 10 minuten
Fietsen huren	50		per uur per fiets
Frisdrank	30
Hotelovernachting	250 -  700		gemiddeld 525 Ksh
Internet gebruik	1 / 2		per minuut in grote stad / dorpjes
Kapper	nvt
Koffie	30 - 50 / 120		keniaanse melkkoffie / westers bakkie
Maaltijd	70 - 80 / 180 - 250		zeer lokaal / restaurant
Museum/ bezienswaardigheid	200
Park entree		15 - 30	mt Kenya / Maasai Mara p/p/dag
Reizen			bus ongeveer 300 Ksh per 100 km
Safari		55	Maasai Mara per persoon per dag
Thee	30 - 40
Taxi in stad	200		alle ritjes in Nairobi
Trekking		50	Mt Kenya (incl kok, gids en vervoer) per persoon, 1 volle dag
Visum		50	per 3 maanden
Water	50 - 80		1 1/2 liter (5 liter voor 130 Ksh!)

---

Aanbevelingen:

Lamu: Mariam's "secret restaurant". vanaf hotel Lulu  (lopent richting kust) eerste steeg rechts, eerste steeg links, dan eerste winkeltje aan de rechter hand. Mariam kookt absoluut het beste Swahilivoedsel van de hele kust. En het wordt opgediend in een heerlijke huisleijke sfeer. Want het is geen echt restaurant.

English Summary: Recommendations for traveling in Kenya

Kenya, Nairobi, What: Nawas Hotel; Where: corner Latema road and River Road (opposite New Kenya Lodge). Save hotel on the rim of the so called un save area. Very recommended, reception and all rooms higher than 2nd storey level and behind an automatic door, gives a save and good feeling, best hot shower we had in 6 month East Africa, they are willing to store luggage for a couple of days, convenient close to kamba office (for regional busses).
600 Ksh for a double 700 for a double with breakfast.

Kenya, Nairobi, What: Game Trekkers safari Company. Might be a bit more expensive then the others but it was definitely worth while. We went on a 4 day trip to the Masaai Mara. Large tents with beds on a campsite just 5 minutes outside the Reserve. They had well informed, good english speaking guides and cooks. And a terrific 6 seater car which was able and needy) to pull a lot of others out of the mud with their 'safari matatu's'. Delicate meals three times a day. Costs: 55 dollar per person a day. And except for the leopard we seen them all.

Kenya, Lamu, What: Lamu's answer to the somewhat expensive Ali Hippie; Name: Mariam Bwanakweli. She prepared us really the nicest meal we ate in 6 month traveling. we have to admit we are fond of Swahili food but this was really good: prawns in coconut sauce, coconut rice, vegetable stew all from a great level! Mariam is also a very hospital and nice lady. Where: coming from Lulu's guesthouse  (which is quite wrongly placed on your map in the East Africa 6th edition) going to the see shore it is a 1 minute walk. Take the first to the right and than the first to the left. Her shop is the first one at your right hand side (you already passed here home by now).
we paid here 300 Ksh for the meal and 100 for hospitality but it is in your own hands what you pay. She will not ask a specific price.

Glory Bed and Breakfast heet ons hotel en met een beetje afdingen kunnen we voor een goed prijsje in een single room waar een tweepersoonsbed staat en waar we douche en toilet op de kamer hebben. Bij de prijs is het ontbijt
inbegrepen. Twee witte boterhammen, een bleke omelet, jam, boter en een grote mok melk met een theezakje erin.

We lopen richting 'old town Mombasa' de karakteristieke oude gevels met decoratieve houten balkonnetjes zijn hier het toonbeeld van de smalle straten. Vrouwen lopen zwart gesluierd voorbij, ons vriendelijk groetend.
Mannen zitten voor souvenierwinkels en wenken ons binnen te komen. Een oude man loopt met zelf beschilderde doeken op ons af. We bekijken de zwart/wit schilderijen vol bewondering en al kan hij ons niets verkopen, hij straalt van onze complimenten.

Er zijn tal van restaurantjes in Mombasa die goed kunnen concurreren met een boven gemiddeld eetcafe uit Amsterdam. We zitten hier aan zee en de viskeuze is rijk en heel erg lekker. Ook zijn de Indiase invloeden hier groot en vinden we in veel restaurants de typische Indiase curry's en linzen (later meer in 'eten aan de kust').

Mombasa old town is fascinerend. We slenteren door de smalle straten en genieten van de mystiek. Christenen en moslims zitten naast elkaar op de bankjes. Korte broeken en lange jurken zien we voorbij komen, een leuke mix
van mensen. We staan even stil bij een kokosnotenverkoper en vragen of hij er een voor ons kan openmaken. Niet gebruikelijk blijkt want hij loopt naar een afgebroken betonnen tegel en ramt daar de kokosnoot op stuk. Bij de
buurvrouw die een groentenkraam heeft, vraagt hij een mes en moeizaam haalt hij de overheerlijke kokos uit de noot.

We komen bij een trap die afdaalt naar de binnenwateren van Mombasa. Vanaf de straat een mooi gezicht, maar als we bij het water aankomen zien we de prut van de stad. We staan in het rottende afval en het stikt gigantisch.
Sotan groet ons. Samen met andere jongeren hangen ze hier rond en roken marihuana. Ze praten 'rastafaritaal', "peace man, Mombasa is relaxed, you know" en stoned vertelt Sotan over het prachtige uitzicht hier op de
vuilnisbelt van Mombasa (??). Als de stank te erg wordt (en dat is best snel) vertrekken we weer.

We lopen het prachtige gedeelte van de oude stad uit en komen meteen op een druk verkeerspunt in het centrum. Het verkeer raast aan alle kanten voorbij en het is verwarrend (we zijn nog steeds niet het Engelse rijgedrag gewend). We ontvluchten de drukte en gaan een dakterras opzoeken.

Proost! Dit koude biertje hebben we wel verdiend.

In een luxe 9-persoonsjeep rijden we Nairobi uit, op weg naar Narok, waar we de rest van ons safarigezelschap zullen ontmoeten. Drie Duitsers, Sol uit Singapore, Ian en Rebecca, een Brits/Australisch stel , Minouk, de Amsterdamse en wij twee. Onze gids is Tom, zijn kennis van Maasai Mara, de verschillende dieren in het park (inclusief de vogelsoorten, en van de Maasai mensen is groot. Dan hebben we nog een kok, James, die de meest geweldige gerechten voor ons bereidt.

De rit vanaf Narok is mooi. Het is al een groot natuurgebied en we staan allen op de stoelen van de jeep met ons bovenlichaam uit het dak om zoveel mogelijk te kunnen zien. De parkentree is nog ver weg, maar de dieren houden zich niet aan de parkregels en zo kunnen we al grote groepen zebra's zien en een aantal nieuwgierige giraffen. We zien ook de smerigheid van de gieren, die zich vermaken met het uitlepelen van een dode zebra. We rijden langs Maasaidorpjes. De rode typische Maasaidoeken die ze dragen zijn een geweldig decor in het landschap.

Eenmaal in het park zien we de uitgestrektheid van de savanne. Grote zandgele vlakten vol gazelles, toppies en de warthogs, die zich angstig omdraaien bij het geluid van de jeep. Met de staart omhoog wuiven ze met hun grappige wiebelkonten. Die beesten zijn toch lelijk zeg! Op weg naar onze camping zien we cheetah's luieren in de schaduw en als topattractie van de dag zien we een hele leeuwenfamilie. Twee leeuwen liggen tevreden aan een buffelkop te sabbelen, een prooi die ze twee dagen eerder hebben gevangen. Dit te zien vanaf een afstand van nog geen 5 meter is bizar.

De volgende dagen vullen zich met het rijden door het park. We zien olifanten die traag voor ons uitlopen, prachtige beesten, hyena's die schichtig wegschieten het hoge gras in en ons daar veilig van een afstandje aankijken. We zien de jakhals met zijn spitse kop en valse ogen, we maken een filmpje van giraffen die een boompje aan het kaalpukken zijn en we rijden naar de bekende Mararivier waar jaarlijks de migratie van wildebeesten plaatsvindt. Daar liggen hippo's te luieren en te snuiven in het water en even verderop liggen de krokodillen aan de oever te niksen.

   

De acaciaboom siert de horizon, een echt Afrikaans plaatje, maar in plaats van een strak blauwe hemel en een felle zon, zien we dreigende onweerswolken, het wordt donker en het is koud in het park. Regenbuien hebben we hier al meerdere malen gehad en dat maakt de trip boeiend. De paden zijn slecht begaanbaar en wij genieten van onze goede jeep. Onder het oog van impala's, gazellen, warthogs, en een verdwaalde wildebeest (met de migratie niet meegegaan naar Serengeti), trekken we een vastgelopen matatubus uit de modder. Ondanks dat we verkleumd in de jeep zitten genieten we van de omgeving.

We gaan op visite bij de Maasai. De 'chief' van Manjetta heet ons welkom en een jonge gids leidt ons rond. Er wordt een dans uitgevoerd die ons doet denken aan de reclame 'happen naar Peijnenburg'. Vrouwen zijn traditioneel gekleed met de vele kleurrijke kettingen. Kinderen komen nieuwsgierig naar ons toe voor een praatje. Terug naar ons kamp, even rusten onder de boom en brutale Baboons bekijken die in de buurt van onze tenten rondscharrelen. De vier dagen vliegen voorbij en we krijgen er geen genoeg van. Het blijft leuk om uren door de wereld van de dieren te rijden, buffels te zien grazen, veraf of dichtbij, even boeiend, maar het meest spectaculaire is toch wel de leeuwinnenvreugde met haar welpjes, de 'cubs', die vrolijk voor onze auto aan het spelen zijn. Een prachtfilmpje maken we met de digitale camera.

Geheel verzadigd en tevreden verlaten we de Maasai Mara. We hebben de big four gezien. De vijfde heeft zich niet vertoond, de luipaard. Dit doet bij ons niets af aan de safari, die vanaf het moment dat we in de jeep stapten op maandag tot het moment dat we in Nairobi proosten met een biertje op de verjaardag van Minouk, geweldig is. Een topsafari met een heel goede gezellige afsluiting in de dansclub Simmers.

In het noorden van Kenia hebben we onze meest traditionele maaltijden gegeten.
Kinyetti, een soort stamppot van harde bruine bonen, mais, "green leaves" en
aardappels bijvoorbeeld.Bijna alle maaltijden worden geserveerd met rijst,
patat!, greenleaves, chapati of ugali. Chapati is een soort stugge pannekoek
(die het met een beetje suiker ook goed doet als ontbijt). Ugali is een deegbal
van mais en casave. Beide kunnen behoorlijk in kwaliteit varieren maar er zijn heus
erg lekkere varianten bij! :-) Green leaves is een verzamelnaam. De ene keer is
er een verre variant van de ons bekende spinazie in te herkennen, een andere
keer zelfs overduidelijk boerenkool. Het enige dat altijd hetzelfde is.. je
raadt het al: de kleur.

Bovenstaande items zijn echt voorbeelden van voedsel dat door heel Oost Afrika
bekend is en dat we dus wel vaker zullen gaan eten de komende maanden. Wat echt
een Keniaanse specialiteit is is de Nyame Choma. Bij de ingang van de zogenaamde
"roast houses" is vaak ook de slager. je bestelt niet aan je tafeltje maar
wijst bij de slager zelf je lap vlees aan. Dat is vaak geit, soms rund
en als je geluk hebt ligt er ook kip. Na betaling gaat het hele zwikkie op een
rooster boven het houtskool (nog een wonder dat hier sowieso bossen zijn) en na
een minuut of 45 slaan ze het geheel aan je tafel, aan klein hapklare brokken.
Ook weer lekker met ugali of green leaves.

Snacks hebben ze ook hier. Vooral de samosa's zijn erg lekker en overal te
krijgen. Het is een deegflapje met lekker pittig gekruid gehakt. Wel even
oppassen dat ze niet te lang in de ongekoelde vitrines hebben gelegen.... Maar
tot op heden heeft het nog geen problemen opgeleverd.

Aan de kust in het oosten van Kenia is weer een heel andere keuken. Dat komt
door de invloeden van de  vele immigranten de laatste 2 eeuwen. Later dus meer
heerlijks...

Misschien niet de meest boeiende blog om te lezen op deze site. Maar wel aardig om de  verschillende landen die we aan doen later te kunnen vergelijken. Hieronder een opsomming van prijzen van de meest gekochte/gebruikte artikelen en "uitjes". Ondanks de "harde prijzen" blijft het natuurlijk een subjectief geheel want het verschil  in temperatuur (bier), service (hotel), kwaliteit (hotel en restaurant), snelheid (internet, busreis) laten we gemakshalve maar achterwege. Dus vergelijken moet met de nodige kantekeningen.

See under for a English summary with travel recommendations for Ethiopia:

1 euro = 11,6 birr; 1 dollar = 8,65 birr	Birr	Dollar
Bier	5 - 6
Boottochtje	250		per boot, onafhankelijk van aantal personen. Max 6 personen.
Dokter consult	20
Fietsen huren	3,5		per uur per fiets
Frisdrank	2 -2,5
Hotelovernachting	15 - 87		gemiddeld 42 birr
Internet gebruik	0,20 - 0,30		per minuut
Kapper	5 / 10		Det 5, San 10
Koffie	1 - 1,5
Maaltijd	8 - 12/ 20 -30		traditioneel/ westers
Massage	60		per persoon hydro- en full olie massage van 45 minuten (in Fulua, Addis Abeba)
Museum/ bezienswaardigheid	20
Park entree	70		p/p/dag
Reizen			bus ongeveer 120 birr per 100 km
Safari		28,75
Thee	0,5
Taxi in stad	10 - 15
Trekking			informatie ontbreekt nog
Visum		20 / 20	initeel / verlenging per maand
Water	4 - 6		1 1/2 liter

 

---

Addis Abeba: Raizel; koffiehuis/ restaurant. Vlak bij Piaza tegenover de Ethiopia Commercial bank. Misschien wel de beste burgers en sandwiches in Oost Afrika. Altijd druk en veel jong hip volk. Razend snelle bediening.

Sami Ethio Tours: Reisbureautje met vier goede (4x4) landcruisers en ervaren rustige chauffeurs/gidsen. Sami was nergens te beroerd voor. Hij haalde kosteloos in de late uurtjes onze vrienden van het vliegveld, deed samen met ons de inkopen en kwam als klap op de vuurpijl savonds de avond voor het vetrek van de 2e safari rond 11 uur in het hotel nadat hij had gehoord dat een van ons een beetje ziekig was. Absoluut bonafide en betrouwbaar. Een aanrader. Sami is ook te bereiken op 251 15 73 74 / 251 9 23 37 15. 

English summary: Recommendations for Ethiopia:

Addis Abeba
Raizel what;the eating/drinking place to be for young trendy students. Very good (ham and cheese) burgers and tuna sandwiches but also pastries. Enormously fast waiters. You think there is no table or chair available?, Just wait 5 seconds and your table is made available. Just in between the good looking ladies.
Where: opposite commercial bank (georgis branch) and 50 meter right from Herman Cafe and Restaurant.

Lalibela.
We experienced that booking a hotel in advance, also during (ethiopian) christmas was not necessary when your are on a tied budget. By telephone, 3 days in advance they (Fekreselam Hotel) told us that every place was occupied but that they could find a place for us but at a very high rate. They charged us 250 birr, which is ridiculous price. When we arrived at the hotel in Lalibela and did not make clear that we were the ones who made the reservations, They were able to offer it for 150 birr. Which was still ridiculous. So we looked for an other place, which we finally found. It wasn't really the best place we have seen but they only charged 35 birr. The place did not really have a name. But it looked very African if you know what I mean.
Where: Lalibela, coming from Blue Nile restaurant, walk to Northern group of churches, It's about 100 meter from Blue Nile Rest On the left site of the road.

Addis Ababa
Filwoha:
If you go for a bath at this place, take a good book since we experienced a waiting time from  more than 4 hours!  The massage was really great and we did not have to wait since reservations are possible at 510902/519100/519207. Qualified staff will do the hydro and oil massage. If you want the same sex "doing the massage to you" you will have to ask for it in advance.

Recommendable Travel Company in Addis Ababa:
We went twice with Sami Ethio tours. Ones to the south and ones to Harar and environment. They have 4 quite new 4x4 land cruisers. The drivers are very responsible and the equipment (tent, mattress, cooking gear, etc) they provided was good quality. Sami was even willing to pick our friends from the airport and bring them to our hotel (at night). Even the night before we left for the second safari one of us was sick, we called him that we might had to postpone our trip and within 15 minutes he came himself to check his condition. Really great guy with a good heart. We paid 120 dollar for 4 people each day.
contact: samitour@ethionet.et or by phone: 251-1-57374/251-9-233715