februari 2005

Tuesday, February 22, 2005

Tanzania : Zanzibar - Stone Town

kinderen in Stone Town ZanzibarStone Town, een drukke stad met charme. We raken bedreven in het verdwalen. Ook hier heb je, net als in Lamu, kleine smalle straatjes tussen oude hoge huizen door die aan elkaar gelinkt zijn. Linksaf, rechtsaf, we gaan steeds dieper het labyrint in. De straten zijn aan de ene kant gevuld met moslimmeisjes in schooltenue, aan de andere kant is er een overschot aan souveniershops. Uiteindelijk vinden we er onze weg nooit, maar is het leuk om steeds weer op nieuwe plekken terecht te komen. Het authentieke gedeelte is uiteraard het leukst. Daar zien we de charme van de huizen met de vervallen balkonnetjes, de oude mannen met hun moslimhoedjes op, op een stenen bank in de schaduw, kinderen spelen in een kapotte oude blauwe Mini die langs de kant van de weg tegen een muur staat.

We komen altijd ergens aan de kust weer uit bij het ons favoriete cafe Mercury's. Uiteraard vernoemd naar de in 1991 overleden Freddy Mercury die op dit eiland geboren is. Het cafe hangt vol met oude foto's van hem en van Queen. Het is een stranttent waar we kunnen genieten van de ondergaande zon op de oceaan met live muziek op de achtergrond. 

We zijn op het juiste moment in Stone Town. Er is een jaarlijks festival, Sauti Za Busara (voices of wisdom) wat in het oude fort wordt gehouden. Het decor is prachtig. De torens van het fort zijn verlicht en in het midden is een ruime binnenplaats waar mannen en vrouwen in grote getale bij elkaar zitten. Op het podium swingt het. De Oost Afrikaanse bands laten horen en zien wat ze kunnen. Wild springen de danseressen heen en weer, en het onophoudelijke gedreun van de mannen op de trommels maakt het feest compleet.festival Sauti za Busara in Stone Town Zanzibar januari 2005

Buiten het fort zijn talloze kramen met een olielamp verlicht. Grote spiezen met garnalen, kingfish, tonijn liggen opgestapeld voor de barbecue. De geuren van Zanzibar kietelen onze neus. Met de muziek van de band op de achtergrond zijn we even beland op Kwakoe.festival Sauti za Busara in Stone Town Zanzibar januari 2005

De dagen dat we in Stone Town zijn gebruiken we om onszelf te verwennen. We hebben een romantisch valentijnsdiner op een dakterras dat uitkijkt over de Indische oceaan, waar we ons tegoed doen aan een heerlijk voorgerecht van echte krab. We bezoeken een Italiaan die echte capuccino heeft en ook waanzinnig lekker ijs. We smullen van de lekkernijen hier op het eiland en nemen het er even van.

laat een berichtje achter voor San en Det | 3:35:14 PM

Monday, February 21, 2005

Tanzania : Certified PADI Open Water Divers

op weg naar het atol Mnemba voor de eerste echte duik.Afgelopen week hebben we een beetje vakantie gevierd. Dat mag gek klinken. Maar we hebben in het beach resort Nungwi op het eiland Zanzibar echt het idee dat we even uit Afrika zijn. Parelwitte stranden, kraakhelder turkoise zeewater en een heleboel schattige witte hotelletjes en restaurantjes met rieten daken. Allemaal evenvol met blanken. Onze bungalow ligt zo'n 15 meter van het water. 'S morgens dus voor het ontbijt eerst even een duik in de Indische oceaan.

Echt aan het strand liggen is er niet bij. We hebben namelijk heerlijk in de schaduw zitten studeren voor ons PADI Open Water Diver theorie-examen. Daarnaast zijn we vier dagen, twee keer per dag in het water geweest. of beter, onder water. De eerste keren voor hele lastige oefeningen zoals masker vol laten lopen en leegsnuiten en luchttoevoermondstuk uitnemen. Maar ook dat went en al snel gaat het ons prima af.

ja ja daar staan ze dan in hun volle bepakking.

De laatste vier duiken zijn fantastisch. Voor 2 duiken varen we anderhalf uur van Nungwi vandaan naar het atol Mnemba. Dit is waarvoor je de cursus doet. Prachtige koraal riffen, vissen in de meest waanzinnige kleuren en vormen en hoeveelheden, plantenen en enorme schildpadden. Ook ontgaat ons nog veel. En horen we bij terugkeer wat we allemaal voor moois gemist heben. Het blijft een inspannende bezigheid die nog de nodige concentratie vergt. Maar we hebben nu wel onze PADI Open Water Diver Course behaald en daarmee kunnen we in de toekomstnog veel plezier aan beleven.

 

 

 

laat een berichtje achter voor San en Det | 7:30:51 PM

Wednesday, February 16, 2005

Tanzania : Fietsen naar Manta Reef op Pemba

Twee fietsen staan klaar en worden op het dak gelegd van de dala dala, een omgebouwde overdekte pick up waar ongeveer 20 mensen zijwaarts inpassen en waar verder nog 8 mensen aan de achterkant hangen. We vertrekken vanaf het martkpleintje wat gevuld is met allemaal dezelfde groente en fruitkramen, waarachter dames in hun de mooie gekleurde swahilidoeken druk aan het kletsen zijn. We zijn op weg naar het dorpje Konde om vandaaruit te beginnen aan een actieve fietstocht.

De fietsen zijn van goede kwaliteit. We hebben mountainbikes en die blijken we later ook echt zeer nodig te hebben. Het eerste deel van de tocht is door een oase van natuur. Prachtig om de vol in bloeistaande groene bomen op verschillende niveaus bij elkaar te zien staan. Het is heuvelachtig, maar de weg loopt heel geleidelijk af, prettig fietsen zo. We komen aan bij het regenwoud van Pemba en krijgen door een klein deel van het bos een rondleiding. De jonge gids weet ons enorm veel te vertellen over de functies van de verschillende bomen. "This hardwood tree is used to make furniture", legt hij uit. Heel leerzaam! :-) Het bos ruikt naar kruidnagel, dit is waar het eiland beroemd om is. Ze gebruiken het in elk gerecht en zelfs in de koffie en thee, wat een zeer goede smaak geeft.

We fietsen door het bos en Detlev rijdt een aap aan. Een gil en weg is die (de aap). We zien de aap niet meer, maar Det heeft hem goed geraakt. Hopen dat het niet ernstig is. We fietsen verder en de weg wordt zwaarder. We zijn blij met de schaduw van de bomen. Het pad verandert in mul zand en met de fiets is er geen doorkomen meer aan. We moeten wandelen. Dan is de zee (ons uiteindelijke doel) wel erg ver weg. We komen uit het bos en trappen weer verder onder de hete zon. We passeren dorpjes die er stoffig uitzien in de zanderige omgeving. Kleurloze huizen met verroeste golfplaten daken op een rij. De waslijn vol met felgekleurde doeken, steekt er mooi bij af.

Het zweet gutst van onze hoofden en de spieren staan gespannen. Een groep schoolkinderen versperd onbedoeld de weg. Ze juichen naar ons, maar we zijn te moe om erop te reageren. Doortrappen, geconcentreerd, snel naar de zee wat voor afkoeling kan zorgen. Hoe dichter we bij de kust komen, hoe meer paden er in zand veranderen. Nog een klein stukje.. We kunnen aan het eind van het pad de felblauwe zee zien schitteren. We zijn er! ziet er toch verradelijk fraai uit vind je niet?

De teleurstelling is groot als we op het strand aankomen. Het stinkt naar vis en de zeewier ligt in grote zwarte slierten over de hele zandstrook. Bluh! Niet de plek die wij voor ogen hadden. Na een kleine pauze keren we om en slaan een zijweg in die ons naar een ander stuk strand zal brengen. Deze laatste kilometers vallen nog vies tegen. We horen onszelf mopperen: de weg is slecht... dat hadden ze ons wel kunnen vertellen.... het zadel is hard...., mijn billen doen pijn... de zon is vreselijk heet... we verbranden...  De lol van de fietstocht is er een beetje af. We zijn dicht bij de zee, maar het is net als de rijen bij de Efteling.... je bent er bijna en dan moet je weer terug. Zo loopt de weg hier ook. Maar zoals altijd is de beloning bij aankomst groot. Er is een prachtig strand, zo hebben we het nog nooit eerder gezien. Hagelwit zand aan een bosrand. De groene bomen, het witte zand en de blauwe zee maken er een waar kleurenparadijs van. Wat is dit mooi. De zee zorgt even voor de juiste verkoeling EN dan genieten we in de schaduw van de palmbomen van onze eigen meegebrachte lunch. Drie uur zweten, maar dan ben je extra blij met wat je hebt!Kijk! dat is vakantie. Heerlijk strand, lekker water en heerlijke stoelen: uitrusten maar.

Na anderhalf uur rusten hebben we weer voldoende energie voor de terugreis. De billen doen even pijn, maar de tocht was zeker de moeite waard.

laat een berichtje achter voor San en Det | 5:04:16 PM

Tanzania : Ferry naar Pemba

De boottrip van Tanga naar Pemba is er eentje voor gevorderden. Er vaart maar 1 boot naar Pemba en dat ook nog maar twee keer per week. Dus veel keus is er niet. De houten boot is ongeveer 30 meter lang en op die hele 30 meter is niet 1 stoel te vinden. Op het voordek net boven waterniveau liggen boveniop een stel houten flonders een stuk of 60 vrouwen, babies en mannen te slapen. Wijzelf hebben twee 'betere'  plaatsen weten te bemachtigen. We zitten de hele reis op de houten overkapping van de moter. We zien net tussen de reling en de plastick overkapping de horizon heen en weer dobberen. Vlak naast ons de snikhete uitlaadpijp die gelukkig wel zo hoog is dat we weinig last hebben van de uitstoot.
Vlak voor vertrek wordt aan iedereen de spuugzakjes uitgedeeld. En die blijken hard nodig. Het lijkt wel een wedstrijd. Gelukkig niet voor ons, maar een smakelijke aanblik is het niet.Een prachtig filmpje van deze overtocht valt vanuit hier lastig te uploaden. Die houden jullie tegoed.

We komen na 7 uur gelukkig wel veilig aan. En dat is ook wat waard. Uitstappen aan een kade is er ook niet bij. De bagage wordt overboord in kleine gereed liggende bootjes gekieperd en de pasagiers klauteren ook maar naar beneden. Weer een ervaring rijker zullen we maar zeggen.

laat een berichtje achter voor San en Det | 5:02:34 PM

Kenia : De Kingfish

Om 9 uur ontmoeten we kapitein Swale en onze mede bootreizigers voor de dag. We gaan met een dhow de zee op. Het plan is om een stuk te zeilen, dan te vissen, vervolgens naar het strand van Manda eiland te varen om onze zelfgevangen vis te barbecuen en daar een overheerlijk lunch van te maken.

De zeilen worden gehesen en we varen langs de kade van Lamu town wat een prachtig beeld geeft met de zon op de oude panden van de stad. We komen op open zee en de krachtige wind zorgt voor een mooie zeiltocht. Dit is genieten. Beter dan op het moment dat we stilliggen op de golven van de oceaan en als een gek heen en weer gaan. Focussen op de horizon.... volledig zeewaardig?!

Het is tijd om te vissen. Detlev pakt een houten blok en wikkelt het visdraad er vanaf. Inktvis wordt gebruikt als aas. Hij werpt zijn 'hengel' in zee en heeft binnen 5 minuten beet. Een prachtige geel/ zwarte vis, naam... onbekend. Het is een tropische vis en die wordt netjes teruggegooid in zee. Overigens niet de keus van onze kapitein maar van de toeristen aan boord! De tropische vissen vinden de inktvis verrukkelijk, maar onze lunch blijft natuurlijk wel erg mager zo. Na twee uur vissen en zeilen zetten we koers richting het strand. Met 6 vissen komen we aan op Manda eiland. Terwijl de kapitein en twee bootjongens de vis schoonmaken en onze lunch gaan bereiden, pakken wij de snorkels en gaan de omgeving onderwater verkennen. Fantastisch wat je hier al kunt zien.

We drogen onszelf in de zon, starend over de zee. In het lage water spartelt een vis. San kijkt er met verbazing naar. Niemand ziet het verder en San probeert de aandacht van een van de bootjongens te trekken. Ze wijst op de vis en John zet een sprint in naar het water en grijpt de joekel vast. Een jongetje van een jaar of 12 rent vanaf een andere kant ook op de vis af, maar is net te laat. Hij kijkt teleurgesteld. John straalt met deze vangst. Ongelovelijk wat een vis, wel een meter lang en tien kilo zwaar. Wat jammer voor deze Kingfish, maar onze lunch is zojuist aangespoeld.

De lunch is fantastisch, op typisch Swahili wijze is de vis bereid en het smaakt heerlijk. Ook de kleine jongen die te laat was bij de vis mag ervan meegenieten. Hij krijgt zeker een derde van de vis mee voor thuis en hij straalt.  

laat een berichtje achter voor San en Det | 5:00:39 PM

Saturday, February 12, 2005

Kenia : Lamu Old town

Lamu stad is geweldig. Het is het leukste dorp (stad klinkt namelijk heel groot en dat is het zeker niet) wat we tot nu toe hebben bezocht. Het schattige havenplaatsje heeft de ezel als belangrijkste vervoermiddel, auto's rijden er niet. Om er te komen kun je de bus nemen tot aan een kust van Kenia en vanaf daar een dhow (vissersboot) naar Lamu... of je kunt het vliegtuig nemen naar Manda-eiland, aankomen op een petieterig vliegveld, 2 minuten lopen naar de steiger en daar in een dhow stappen die je in 10 minuten naar het eiland brengt. Wij hebben voor het laatste gekozen vanwege de 'bandietendreiging' op de busroute, en uiteraard ook voor de ervaring van het vliegen in Kenia (...heel bijzonder).

Lamu is een historisch plaatsje met aan elkaar gebouwde hoge witte huizen uit de 18e eeuw, die dicht op opeen staan. De voordeuren bevinden zich tegenover elkaar op een meter afstand gescheiden door een smalle steeg. Langs de zijkant van de steeg loopt een goot met rioolwater. Deze wirwar van steegjes vormen samen een doolhof. Midden in dat doolhof staat ons knusse hotelletje met een dakterras vanwaar we een prachtig uitzicht hebben over Lamu en de zee. Na een dag dwalen door de steegjes kennen we de mensen hier. Ze groeten ons vriendelijk en Mariam, onze buurvrouw, nodigt ons uit om bij haar thuis te komen eten. Een leuke verrassing. We zitten bij haar aan tafel en ze vertelt over haar wens naar Amerika te gaan om als kok te gaan werken. We praten met haar en haar gehandicapte zoontje totdat de elctriciteit uitvalt. Dan is het stikdonker in het hoge stenen huis, waar nauwelijks ramen zijn.

We lopen naar de hoofdstraat, deze opvallende straat met de vele winkels is een meter breder dan de andere straatjes en vol leven. Zeker na 7 uur 's avonds als de eetstalletjes worden opgezet en de olielampjes de hapjes mooi verlichten. We zijn gefascineerd door Lamu, het moslimeiland, bekend om de zwart gesluierde vrouwen die alleen een streepje zichtbaar laten bij de ogen. Ogen die je vervolgens nieuwsgierig aankijken, lachend, vriendelijk. De zwarte sluier wordt op veel verschillende manieren gedragen. Gezicht bedekt of niet, als sierlijke flinterdunne japon over een hippe spijkerbroek, het haar bedekt, maar verder loswapperend om het lichaam zodat de blote schouders  zichtbaar zijn. Alles kan zonder afkeuring, toch is het wel zo netjes om er niet al te bloot bij te lopen als reiziger. Helaas begrijpt niet iedere toerist dat...

laat een berichtje achter voor San en Det | 5:52:10 PM

Wat eten en drinken we hier? : Eten aan de Oost-Afrikaanse kust; straatvoedsel en Swahilikeuken.

Het zou kunnen zijn dat niet iedereen bij het lezen van de vorige "voedsel-blog" aan het watertanden sloeg. Het is ook een beschrijving van het eten dat dient om de maag te vullen en niet om eens lekker van te genieten. Het eten aan de Oost Afrikaanse kust is daarentegen echt heel erg de moeite waard.

Uiteraard eten we hier aan de kust veel meer vis en andere "zee-beestjes". Veel Swahili eten wordt bereid met kokosmelk of kokosolie wat het een zachte aparte smaak geeft. Bijvoorbeeld de rijst gekookt in kokosmelk. Een aanrader. We eten hier ook vaak pilau. Dat is rijst gekookt met kruiden als komijn en kruidnagel; heerlijk!

Door de vele Indiaase immigranten is er ook genoeg keus uit curries en vegetarische Thali. Combinaties van bovestaand zijn helemaal niet te vesmaden. Rijst in kokosmelk met een currie van grote garnalen... Niet te geloven zo lekker. Zelfs San eet nu garnalen.

Na de dure Keniaanse weken maken we er nu een sport van om 's-avonds zo goedkoop mogelijk te eten. Nou, dat kan hier goed. Al heb je er wel een beetje geluk en/of een sterke maag voor nodig. Het lukt zo wel om voor nog geen 60 euro cent met ze tweetjes een behoorlijke avondmaaltijd te eten. Twee colaatjes verdubbelen dan vaak nog de rekening.

Een opsomming van de heerlijkheden die we de afgelopen dagen zoal eten; gefrituurde gemalen bonenhapjes, de bekende samosa's, friet met rauwkost van kool en wortel of tomaat en ui, in peper gekookte aardappel in een gefriteerd jasje, kebab, een terplekke gebarbecuede vleesspies (en als Det pech heeft lever), koude gefriteerde vis (red en white snapper), stukjes gefriteerde inktvis en nog wel meer. Dit alles lekker op te peuzelen aan de kant van de weg met brood of chiapati of een bord bruinebonensoep!ff een pattatje met halen in Tanga!

Genoeg keus dus maar vanavond gaan we toch maar weer eens op zoek naar een beef of chicken biriani met pilau.............

laat een berichtje achter voor San en Det | 5:44:17 PM

Kenia : Verdwalen op Lamu eiland

Hitte, enorme hitte hier op het tropische eiland aan de noordoost kust van Kenia. We lopen onder de brandende zon, een beetje beschermt door onze petjes, door de duinen op zoek naar het kustplaatsje Shela. Achter de duinen hier geen zee, maar nog meer duin, zand en palmbomen. We zijn alleen met de natuur, niets en niemand te vinden, eenzaam, stil en heel warm. We volgen electriciteitsdraden (die leiden vast naar de bewoonde wereld, is onze gedachte), en stuiten na anderhalf uur lopen op een groot afgezet terrein. Verboden toegang lezen we op het bordje. Geen bewoonde wereld, maar de watervoorzieningsinstallatie van Lamu.

Teleurgesteld willen we verder lopen als we ineens kinderstemmen horen. Toch bewoond? We zien een jongetje van een jaar of zeven enthousiast op en neer huppelen als hij ons ziet. Zijn moeder ligt in de schaduw van een boom haar dochtertje te voeden. Vader komt nieuwsgierig om de hoek kijken. "Jambo", groeten we hem en hij loopt op ons af. Zosi is 47 jaar, vader van 9 kinderen en hij heeft 2 vrouwen. Hij woont hier met zijn gezin op dit terrein en is verantwoordelijk voor het goed functioneren van de watertoevoer naar de consument. Hij is blij met ons bezoek en nodigt ons uit voor een kop thee. Zosi vertelt openhartig over zijn komst naar dit eiland, waar hij niet geboren is, en over de ontmoeting met zijn beide vrouwen. Hij vertelt over de armoede, het leed van het verlies van zijn drie kinderen en over zijn visie op de toekomst voor hem en zijn kinderen hier op Lamu.

Twee uur later staan we met behulp van Zosi eindelijk op het strand. "Vanaf hier 30 minuten naar het zuiden lopen en dan kom je in Shela", zegt hij, en we nemen afscheid. Daar staan we dan..... met z'n tweetjes op een verlaten strand, de duinen achter ons en de inmens grote Indische Oceaan uitgestrekt voor ons. Wat een leven.....

laat een berichtje achter voor San en Det | 5:42:47 PM

Kenia : Prijzen en aanbevelingen

 Hier weer een prijslijstje om te vergelijken met de andere landen.
 1 euro = 100 Ksh; 1 dollar = 75 Ksh

 Ksh

 Dollar  
 Bier 70 - 105    
 Boottochtje  800 / 100   per persoon voor dagje vissen en bbq-en op eiland / voor overtocht van 10 minuten
 Fietsen huren  50    per uur per fiets
 Frisdrank  30    
 Hotelovernachting 250 -  700    gemiddeld 525 Ksh
 Internet gebruik  1 / 2    per minuut in grote stad / dorpjes
 Kapper  nvt    
 Koffie  30 - 50 / 120    keniaanse melkkoffie / westers bakkie
 Maaltijd  70 - 80 / 180 - 250   zeer lokaal / restaurant
 Museum/ bezienswaardigheid  200    
 Park entree    15 - 30  mt Kenya / Maasai Mara p/p/dag
 Reizen      bus ongeveer 300 Ksh per 100 km
 Safari    55  Maasai Mara per persoon per dag
 Thee  30 - 40    
 Taxi in stad  200    alle ritjes in Nairobi
 Trekking    50  Mt Kenya (incl kok, gids en vervoer) per persoon, 1 volle dag
 Visum

 

 50  per 3 maanden
 Water  50 - 80    1 1/2 liter (5 liter voor 130 Ksh!)


Aanbevelingen:

Lamu: Mariam's "secret restaurant". vanaf hotel Lulu  (lopent richting kust) eerste steeg rechts, eerste steeg links, dan eerste winkeltje aan de rechter hand. Mariam kookt absoluut het beste Swahilivoedsel van de hele kust. En het wordt opgediend in een heerlijke huisleijke sfeer. Want het is geen echt restaurant.

English Summary: Recommendations for traveling in Kenya

Kenya, Nairobi, What: Nawas Hotel; Where: corner Latema road and River Road (opposite New Kenya Lodge). Save hotel on the rim of the so called un save area. Very recommended, reception and all rooms higher than 2nd storey level and behind an automatic door, gives a save and good feeling, best hot shower we had in 6 month East Africa, they are willing to store luggage for a couple of days, convenient close to kamba office (for regional busses).
600 Ksh for a double 700 for a double with breakfast.

Kenya, Nairobi, What: Game Trekkers safari Company. Might be a bit more expensive then the others but it was definitely worth while. We went on a 4 day trip to the Masaai Mara. Large tents with beds on a campsite just 5 minutes outside the Reserve. They had well informed, good english speaking guides and cooks. And a terrific 6 seater car which was able and needy) to pull a lot of others out of the mud with their 'safari matatu's'. Delicate meals three times a day. Costs: 55 dollar per person a day. And except for the leopard we seen them all.

Kenya, Lamu, What: Lamu's answer to the somewhat expensive Ali Hippie; Name: Mariam Bwanakweli. She prepared us really the nicest meal we ate in 6 month traveling. we have to admit we are fond of Swahili food but this was really good: prawns in coconut sauce, coconut rice, vegetable stew all from a great level! Mariam is also a very hospital and nice lady. Where: coming from Lulu's guesthouse  (which is quite wrongly placed on your map in the East Africa 6th edition) going to the see shore it is a 1 minute walk. Take the first to the right and than the first to the left. Her shop is the first one at your right hand side (you already passed here home by now).
we paid here 300 Ksh for the meal and 100 for hospitality but it is in your own hands what you pay. She will not ask a specific price.

laat een berichtje achter voor San en Det | 5:06:45 PM

Sunday, February 6, 2005

Kenia : Een dagje Mombassa.

Glory Bed and Breakfast heet ons hotel en met een beetje afdingen kunnen we voor een goed prijsje in een single room waar een tweepersoonsbed staat en waar we douche en toilet op de kamer hebben. Bij de prijs is het ontbijt
inbegrepen. Twee witte boterhammen, een bleke omelet, jam, boter en een grote mok melk met een theezakje erin.

We lopen richting 'old town Mombasa' de karakteristieke oude gevels met decoratieve houten balkonnetjes zijn hier het toonbeeld van de smalle straten. Vrouwen lopen zwart gesluierd voorbij, ons vriendelijk groetend.
Mannen zitten voor souvenierwinkels en wenken ons binnen te komen. Een oude man loopt met zelf beschilderde doeken op ons af. We bekijken de zwart/wit schilderijen vol bewondering en al kan hij ons niets verkopen, hij straalt van onze complimenten.
Mombasa kruidenmarkt
Er zijn tal van restaurantjes in Mombasa die goed kunnen concurreren met een boven gemiddeld eetcafe uit Amsterdam. We zitten hier aan zee en de viskeuze is rijk en heel erg lekker. Ook zijn de Indiase invloeden hier groot en vinden we in veel restaurants de typische Indiase curry's en linzen (later meer in 'eten aan de kust').

Mombasa old town is fascinerend. We slenteren door de smalle straten en genieten van de mystiek. Christenen en moslims zitten naast elkaar op de bankjes. Korte broeken en lange jurken zien we voorbij komen, een leuke mix
van mensen. We staan even stil bij een kokosnotenverkoper en vragen of hij er een voor ons kan openmaken. Niet gebruikelijk blijkt want hij loopt naar een afgebroken betonnen tegel en ramt daar de kokosnoot op stuk. Bij de
buurvrouw die een groentenkraam heeft, vraagt hij een mes en moeizaam haalt hij de overheerlijke kokos uit de noot.
Mombasa moskee in het donker, beetje experimenteren met de camera
We komen bij een trap die afdaalt naar de binnenwateren van Mombasa. Vanaf de straat een mooi gezicht, maar als we bij het water aankomen zien we de prut van de stad. We staan in het rottende afval en het stikt gigantisch.
Sotan groet ons. Samen met andere jongeren hangen ze hier rond en roken marihuana. Ze praten 'rastafaritaal', "peace man, Mombasa is relaxed, you know" en stoned vertelt Sotan over het prachtige uitzicht hier op de
vuilnisbelt van Mombasa (??). Als de stank te erg wordt (en dat is best snel) vertrekken we weer.

We lopen het prachtige gedeelte van de oude stad uit en komen meteen op een druk verkeerspunt in het centrum. Het verkeer raast aan alle kanten voorbij en het is verwarrend (we zijn nog steeds niet het Engelse rijgedrag gewend). We ontvluchten de drukte en gaan een dakterras opzoeken.

Proost! Dit koude biertje hebben we wel verdiend.
laat een berichtje achter voor San en Det | 11:50:58 AM

Kenia : Safari door de Maasai Mara

In een luxe 9-persoonsjeep rijden we Nairobi uit, op weg naar Narok, waar we de rest van ons safarigezelschap zullen ontmoeten. Drie Duitsers, Sol uit Singapore, Ian en Rebecca, een Brits/Australisch stel , Minouk, de Amsterdamse en wij twee. Onze gids is Tom, zijn kennis van Maasai Mara, de verschillende dieren in het park (inclusief de vogelsoorten, en van de Maasai mensen is groot. Dan hebben we nog een kok, James, die de meest geweldige gerechten voor ons bereidt.

De rit vanaf Narok is mooi. Het is al een groot natuurgebied en we staan allen op de stoelen van de jeep met ons bovenlichaam uit het dak om zoveel mogelijk te kunnen zien. De parkentree is nog ver weg, maar de dieren houden zich niet aan de parkregels en zo kunnen we al grote groepen zebra's zien en een aantal nieuwgierige giraffen. We zien ook de smerigheid van de gieren, die zich vermaken met het uitlepelen van een dode zebra. We rijden langs Maasaidorpjes. De rode typische Maasaidoeken die ze dragen zijn een geweldig decor in het landschap.

Eenmaal in het park zien we de uitgestrektheid van de savanne. Grote zandgele vlakten vol gazelles, toppies en de warthogs, die zich angstig omdraaien bij het geluid van de jeep. Met de staart omhoog wuiven ze met hun grappige wiebelkonten. Die beesten zijn toch lelijk zeg! Op weg naar onze camping zien we cheetah's luieren in de schaduw en als topattractie van de dag zien we een hele leeuwenfamilie. Twee leeuwen liggen tevreden aan een buffelkop te sabbelen, een prooi die ze twee dagen eerder hebben gevangen. Dit te zien vanaf een afstand van nog geen 5 meter is bizar.

De volgende dagen vullen zich met het rijden door het park. We zien olifanten die traag voor ons uitlopen, prachtige beesten, hyena's die schichtig wegschieten het hoge gras in en ons daar veilig van een afstandje aankijken. We zien de jakhals met zijn spitse kop en valse ogen, we maken een filmpje van giraffen die een boompje aan het kaalpukken zijn en we rijden naar de bekende Mararivier waar jaarlijks de migratie van wildebeesten plaatsvindt. Daar liggen hippo's te luieren en te snuiven in het water en even verderop liggen de krokodillen aan de oever te niksen.

Masaai  Mara giraf Maasai Mara leeuw Masaai Mara olifant Masaai kindje

De acaciaboom siert de horizon, een echt Afrikaans plaatje, maar in plaats van een strak blauwe hemel en een felle zon, zien we dreigende onweerswolken, het wordt donker en het is koud in het park. Regenbuien hebben we hier al meerdere malen gehad en dat maakt de trip boeiend. De paden zijn slecht begaanbaar en wij genieten van onze goede jeep. Onder het oog van impala's, gazellen, warthogs, en een verdwaalde wildebeest (met de migratie niet meegegaan naar Serengeti), trekken we een vastgelopen matatubus uit de modder. Ondanks dat we verkleumd in de jeep zitten genieten we van de omgeving.

We gaan op visite bij de Maasai. De 'chief' van Manjetta heet ons welkom en een jonge gids leidt ons rond. Er wordt een dans uitgevoerd die ons doet denken aan de reclame 'happen naar Peijnenburg'. Vrouwen zijn traditioneel gekleed met de vele kleurrijke kettingen. Kinderen komen nieuwsgierig naar ons toe voor een praatje. Terug naar ons kamp, even rusten onder de boom en brutale Baboons bekijken die in de buurt van onze tenten rondscharrelen. De vier dagen vliegen voorbij en we krijgen er geen genoeg van. Het blijft leuk om uren door de wereld van de dieren te rijden, buffels te zien grazen, veraf of dichtbij, even boeiend, maar het meest spectaculaire is toch wel de leeuwinnenvreugde met haar welpjes, de 'cubs', die vrolijk voor onze auto aan het spelen zijn. Een prachtfilmpje maken we met de digitale camera.

Geheel verzadigd en tevreden verlaten we de Maasai Mara. We hebben de big four gezien. De vijfde heeft zich niet vertoond, de luipaard. Dit doet bij ons niets af aan de safari, die vanaf het moment dat we in de jeep stapten op maandag tot het moment dat we in Nairobi proosten met een biertje op de verjaardag van Minouk, geweldig is. Een topsafari met een heel goede gezellige afsluiting in de dansclub Simmers.
laat een berichtje achter voor San en Det | 9:49:15 AM

Wat eten en drinken we hier? : Kenia: Eten in het noorden.

In het noorden van Kenia hebben we onze meest traditionele maaltijden gegeten.
Kinyetti, een soort stamppot van harde bruine bonen, mais, "green leaves" en
aardappels bijvoorbeeld.Bijna alle maaltijden worden geserveerd met rijst,
patat!, greenleaves, chapati of ugali. Chapati is een soort stugge pannekoek
(die het met een beetje suiker ook goed doet als ontbijt). Ugali is een deegbal
van mais en casave. Beide kunnen behoorlijk in kwaliteit varieren maar er zijn heus
erg lekkere varianten bij! :-) Green leaves is een verzamelnaam. De ene keer is
er een verre variant van de ons bekende spinazie in te herkennen, een andere
keer zelfs overduidelijk boerenkool. Het enige dat altijd hetzelfde is.. je
raadt het al: de kleur.

Bovenstaande items zijn echt voorbeelden van voedsel dat door heel Oost Afrika
bekend is en dat we dus wel vaker zullen gaan eten de komende maanden. Wat echt
een Keniaanse specialiteit is is de Nyame Choma. Bij de ingang van de zogenaamde
"roast houses" is vaak ook de slager. je bestelt niet aan je tafeltje maar
wijst bij de slager zelf je lap vlees aan. Dat is vaak geit, soms rund
en als je geluk hebt ligt er ook kip. Na betaling gaat het hele zwikkie op een
rooster boven het houtskool (nog een wonder dat hier sowieso bossen zijn) en na
een minuut of 45 slaan ze het geheel aan je tafel, aan klein hapklare brokken.
Ook weer lekker met ugali of green leaves.

Snacks hebben ze ook hier. Vooral de samosa's zijn erg lekker en overal te
krijgen. Het is een deegflapje met lekker pittig gekruid gehakt. Wel even
oppassen dat ze niet te lang in de ongekoelde vitrines hebben gelegen.... Maar
tot op heden heeft het nog geen problemen opgeleverd.

Aan de kust in het oosten van Kenia is weer een heel andere keuken. Dat komt
door de invloeden van de  vele immigranten de laatste 2 eeuwen. Later dus meer
heerlijks...

laat een berichtje achter voor San en Det | 9:23:20 AM

EthiopiŽ : Prijzen en aanbevelingen

Misschien niet de meest boeiende blog om te lezen op deze site. Maar wel aardig om de  verschillende landen die we aan doen later te kunnen vergelijken. Hieronder een opsomming van prijzen van de meest gekochte/gebruikte artikelen en "uitjes". Ondanks de "harde prijzen" blijft het natuurlijk een subjectief geheel want het verschil  in temperatuur (bier), service (hotel), kwaliteit (hotel en restaurant), snelheid (internet, busreis) laten we gemakshalve maar achterwege. Dus vergelijken moet met de nodige kantekeningen.

See under for a English summary with travel recommendations for Ethiopia:

 1 euro = 11,6 birr; 1 dollar = 8,65 birr

 Birr

 Dollar  
 Bier  5 - 6    
 Boottochtje  250   per boot, onafhankelijk van aantal personen. Max 6 personen.
 Dokter consult  20    
 Fietsen huren  3,5    per uur per fiets
 Frisdrank  2 -2,5    
 Hotelovernachting  15 - 87    gemiddeld 42 birr
 Internet gebruik  0,20 - 0,30    per minuut
 Kapper  5 / 10    Det 5, San 10
 Koffie  1 - 1,5    
 Maaltijd  8 - 12/ 20 -30    traditioneel/ westers
 Massage  60    per persoon hydro- en full olie massage van 45 minuten (in Fulua, Addis Abeba)
 Museum/ bezienswaardigheid  20    
 Park entree  70    p/p/dag
 Reizen      bus ongeveer 120 birr per 100 km
 Safari  

28,75

 Thee  0,5    
 Taxi in stad  10 - 15    
 Trekking      informatie ontbreekt nog
 Visum

 

 20 / 20  initeel / verlenging per maand
 Water  4 - 6    1 1/2 liter
       
       

 


Addis Abeba: Raizel; koffiehuis/ restaurant. Vlak bij Piaza tegenover de Ethiopia Commercial bank. Misschien wel de beste burgers en sandwiches in Oost Afrika. Altijd druk en veel jong hip volk. Razend snelle bediening.

Sami Ethio Tours: Reisbureautje met vier goede (4x4) landcruisers en ervaren rustige chauffeurs/gidsen. Sami was nergens te beroerd voor. Hij haalde kosteloos in de late uurtjes onze vrienden van het vliegveld, deed samen met ons de inkopen en kwam als klap op de vuurpijl savonds de avond voor het vetrek van de 2e safari rond 11 uur in het hotel nadat hij had gehoord dat een van ons een beetje ziekig was. Absoluut bonafide en betrouwbaar. Een aanrader. Sami is ook te bereiken op 251 15 73 74 / 251 9 23 37 15. 

English summary: Recommendations for Ethiopia:

Addis Abeba
Raizel what;the eating/drinking place to be for young trendy students. Very good (ham and cheese) burgers and tuna sandwiches but also pastries. Enormously fast waiters. You think there is no table or chair available?, Just wait 5 seconds and your table is made available. Just in between the good looking ladies.
Where: opposite commercial bank (georgis branch) and 50 meter right from Herman Cafe and Restaurant.

Lalibela.
We experienced that booking a hotel in advance, also during (ethiopian) christmas was not necessary when your are on a tied budget. By telephone, 3 days in advance they (Fekreselam Hotel) told us that every place was occupied but that they could find a place for us but at a very high rate. They charged us 250 birr, which is ridiculous price. When we arrived at the hotel in Lalibela and did not make clear that we were the ones who made the reservations, They were able to offer it for 150 birr. Which was still ridiculous. So we looked for an other place, which we finally found. It wasn't really the best place we have seen but they only charged 35 birr. The place did not really have a name. But it looked very African if you know what I mean.
Where: Lalibela, coming from Blue Nile restaurant, walk to Northern group of churches, It's about 100 meter from Blue Nile Rest On the left site of the road.

Addis Ababa
Filwoha:
If you go for a bath at this place, take a good book since we experienced a waiting time from  more than 4 hours!  The massage was really great and we did not have to wait since reservations are possible at 510902/519100/519207. Qualified staff will do the hydro and oil massage. If you want the same sex "doing the massage to you" you will have to ask for it in advance.

Recommendable Travel Company in Addis Ababa:
We went twice with Sami Ethio tours. Ones to the south and ones to Harar and environment. They have 4 quite new 4x4 land cruisers. The drivers are very responsible and the equipment (tent, mattress, cooking gear, etc) they provided was good quality. Sami was even willing to pick our friends from the airport and bring them to our hotel (at night). Even the night before we left for the second safari one of us was sick, we called him that we might had to postpone our trip and within 15 minutes he came himself to check his condition. Really great guy with a good heart. We paid 120 dollar for 4 people each day.
contact: samitour@ethionet.et or by phone: 251-1-57374/251-9-233715

laat een berichtje achter voor San en Det | 9:19:49 AM

Monday, January 31, 2005

Kenia : Nairobi

De matatu (minibus) draait soepel tussen de verkeerschaos van Nairobi door. grote vrolijk
gekleurde bussen en kleine wit-gele matatu's beheersen het verkeer.
Het is druk in dit
deel van de hoofdstad en middenin deze drukte stapen we uit. Getoeter, geschreeuw, druk
heen en weer gewandel van mensen en mensen die enthousiast naar ons roepen: jambo, karibu
(hallo, welkom).

Handelaren staan op straat met horloges, sokken, ondergoed, ringen, cd's en mobiele
telefoons. Ritmisch klnkt hun geschreeuw om aandacht. Wij lopen met onze bagage de
winkelstraat in en zien meteen tal van hotelletjes. Keuze genoeg hier. Het wordt Nawas
hotel. De recetie bevindt zich op de tweede verdieping en om daar te komen moeten we
eerst door een beveiligd stalen hek. We staan voor de met tralies afgesloten receptie
waar de dame ons met een lieve glimlach verwelkomt.

Een drukke buurt is goed. In Nairobi moeten we op onze hoede zijn is het sadvies en dan
begeven we ons liever op plekken waar veel mensen zijn. Dat lukt hier aardit. Tot diep in
de nacht zijn de geluiden van de straat en de muziek van de nabijgelegen nachtclub
hoorbaar.

Sandra weet zich vrij snel te orienteren in deze stad. Herkenning van 6 jaar geleden
misschien? Wat ons opvalt is de relaxtheid van de mensen. Het stikt hier wederom van de reisbureautjes die ons allemaal een safari willen aanbieden. Als we uitleggen dat we al
geboekt hebben, zijn ze oprecht geinteresseerd. 'Bij wie?', vragen ze, en als we antwoord
geven zijn ze erg lovend. Geen opdringerig gehassle, maar 'hakuna matata' (geen
probleem). We spreken Josphine, de marketing manager van Spirit of Africatours en hebben
een leuk contact. Zij gaat voor ons uitzoeken voor welke prijs we in april naar Kameroen
en / of Ghana kunnen vliegen.

Nairobi is groot, maar toch ook weer klein blijkt. In deze miljoenenstad waar het krioelt
van de mensen en waar op iedere hoek van de straat een internetcafe te vinden is,
ontmoeten we opnieuw het Franse stel Remy en Juliette. Zij weten ons exact te vertellen
wat voor safari we gaan doen, waar we verblijven en in welk internetcafe we zitten. Ze
hebben zojuist gesproken met Josphine die het over 'the Dutchies' had. Zij gaan morgen op
weg naar Uganda, wij gaan naar de kust en vervolgens naar Tanzania. We zullen ervaringen
per email uitwisselen.

We vinden leuke plekken in Nairobi, waar we heerlijk koffie kunnen drinken (dat is best
uitzonderlijk in Kenia), goed vis kunnen eten en plakken vanwaar we de stad kunnen
observeren, de levendigheid, de drukte, de chaos....

Sandra heeft het visitekaartje van James nog. James was de buurman van het hotel waar ze
6 jaar geleden heeft gelogeerd. Hij heeft haar Nairobi laten zien en ze zijn meerdere
malen op stap geweest. We zoeken het kantoor op waar hij toen werkte en we hebben geluk.
Hij werkt er nog! Het toeval wil dat hij al buiten bij de ingang staat samen met drie
collega's. Wij lopen niet oplettend naar binnen en vragen de receptionist naar James.
'Tsss', doet de man naar buiten, 'James, I think these are your visitors'. We kijken in
het stralende gezicht van James die duidelijk een blijk van herkenning geeft. De grote
glimlach de kuilen in zijn wangen, ja het is hem zeker. Er zijn wat kilo's bij, maar
verder is hij niet veranderd. Voor Detlev ook erg grappig deze bijzondere ontmoeting. Hij
kent James niet, maar wordt met dezelfde hartelijkheid welkom geheten. We gaan naar zijn
kantoor en daar praten we ruim een uur over Nairobi, Kenia, Amsterdam, Nederland, werk en
politiek. Er is nog al wat veranderd in de afgelopen 6 jaar.

Sandra met James Mwenda, die zij 6 jaar geleden ook al ontmoette.Na werktijd haalt James ons op met zijn auto. We rijden het centrum uit naar een goed
uitziend restaurant waar gezellige Afrikaanse muziek klinkt. Het wordt een leuke avond
waarna James ons weer keurig afzet voor ons hotel. Net als 6 jaar terug toont hij zijn
liefde voor muziek. Macy Gray schalmt door de boxen van zijn auto....

laat een berichtje achter voor San en Det | 3:17:51 PM

Sunday, January 30, 2005

Kenia : Weetje van de week

Speciaal voor de maandag eetclub.

Hoe slaapt een giraf?

laat een berichtje achter voor San en Det | 1:44:08 PM

Friday, January 28, 2005

Kenia : Beklimming van Mount Kenya

Nanyuki, een schattig klein plaatsje, vlak bij de evenaar, aan de voet van Mount
Kenia. Vooral dat laatste is interessant. De hoogste berg van Kenia schijnt toch
wel een spektakel te zijn als we de verhalen uit de reisgids mogen geloven. De
moeite waard om de reisorganisaties eens binnen te lopen.

Het is verbazend hoeveel er geregeld moet worden voor zo'n trip. Het is niet zo
dat je even een dagje kunt wandelen op de berg. Neeeee, je moet echt een auto
huren, een gids, een kok, een chauffeur en eigenlijk zou je ook nog een jas,
handschoenen, goede stappers erbij moeten nemen. De mooiste tocht is die van 5
dagen. Je wandelt dan naar Point Lenana, de derde hoogste punt van de berg en
de enige die zonder speciale bepakking te bereiken is. Deze tocht is goed te
doen, maar dan heb je een tent, slaapzak en extra kleren nodig.

Tja wat willen we. Het hele circus eromheen maakt het voor nu minder
aantrekkelijk. We hebben de tocht door de Simien Mountains nog in gedachten en
dat was super, maar ook best zwaar. We zijn nu eenmaal niet echte klimmers. Wij
zijn op zoek naar een leuke, mooie natuurwandeling met uiteraard een klim erin
(toch even de extra activiteit) en een glimp van de toppen van Mount Kenia. We
besluiten uiteindelijk een dagtocht te maken....

Alles is mogelijk bij Montana Tracks, dus dat ook. Minouk, een Amsterdamse sluit
zich bij ons aan en zo zitten we de volgende ochtend in de hele speciale
beloofde 4WD, oftewel een afgeschreven matatu (mini Toyotabus), die enorm veel
moeite heeft de steile tocht door het bos over de onverharde wegen naar het
eerste kamp af te leggen. We hebben John mee, onze gids met zijn enthousiaste
wandeltred, Ali, de kok, die speciaal voor ons bereid is de maaltijd op een
viewpoint te komen brengen zodat we onze lunch halverwege de wandeling kunnen
nuttigen en Peter, een vriend van de gids, die ook gezellig meewandelt.
Door het bos rijden is al prachtig. Het dichtbegroeide bos ziet er aantrekkelijk
uit en we kunnen ons voorstellen dat het ook mooi is hier te wandelen. Wij
hebben een andere keus gemaakt en stuiteren met ontzettend veel lawaai door de
serene rust van de natuur. De beesten die we hier eventueel zouden kunnen
tegenkomen, olifanten en apen, zijn op 20 kilometer afstand gewaarschuwd voor
onze komst.

Old Moses Camp is ons startpunt van de wandeling, op 3300 meter hoogte zitten we
dan. Ali blijft hier om het eten te bereiden, wij lopen met vijf man de heuvel
op richting de punt van Mount Kenia. Een tocht tussen struiken waar veel felle
bloemen het zicht kleuren, dan klimmen tegen een lichtgele heuvel op, dan een
afdaling naar een beek om vervolgens een steil stuk omhoog te gaan en in de
verte Nanyuki te zien liggen. Bovenaan deze berg op 4050 meter worden we
beloond. De drie punten van Mount Kenia zijn zichtbaar en schitteren prachtig
tegen de blauwe achtergrond. Dit beeld moeten we goed bewaren want vanaf nu
wordt het bewolkt. De pieken verdwijnen en zullen zich alleen nog omhuld in de
mist laten zien. Onze tocht gaat verder. De activiteit die we wilden, krijgen
we voor de volle honderd procent. Een pittige dagtocht, prima, wat u wilt, en
de gids loopt met een grote glimlach voor ons uit om het pad te bepalen. Niet
alleen op de normale paden, nee, hij kiest voor een shortcut. Hm, ecotoerisme
is aan hem niet besteed. We volgen hem door de mossige, sompige velden en
terwijl we oplettend naar beneden kijken waar we onze voeten neer moeten
zetten, klimmen we langzaam tegen de bergwand omhoog. Vermoeid, maar zeer
tevreden komen we boven. Nu kunnen we even genieten van het uitzicht, van de
klim die we zojuist hebben gedaan, van de vele vreemdsoortige bomen en struiken
waar we doorheen zijn gekomen en van de mistige pieken van Mount Kenia.

Het is koud hierboven en we zijn heel erg blij dat we de fleecetruien en sjaal
hebben meegenomen. Uitrusten maakt ons erg koud, dus we moeten door. De
wandeling duurt nu al zo'n 5 uur en We krijgen het Simien gevoel. Wat een
eind... We hebben voldoende water mee, maar geen voedsel, want de lunch zou
klaar staan. Er is een klein communicatieprobleempje tussen de kok en de gids,
de lunch is niet op de afgesproken plek. De energie van het eten kunnen we goed
gebruiken, maarja hier blijven wachten is gezien de kou zeker geen optie dus we
lopen door. Afdalen, weer klimmen naar 4000 meter en dan is het alleen nog maar
langzaam naar beneden lopen langs de heuvel. Daar op dat punt komen we Ali tegen
met een enorme glimlach. Deze lach krijgt hij driedubbel breed van ons terug.
Wat zijn we blij om hem te zien. Lunch! Met verkleumde handen pakken we het
koude bord kip met rijst en doperwten aan.

Het laatste stuk is dan niets meer dan een prettig stuk lopen. De pieken zijn
niet meer zichtbaar, de lucht wordt warmer, we zijn aan het dalen. De sjaal kan
weer af, de handen worden weer warm. We genieten van het uitzicht en aangekomen
bij Old Moses Camp kijken we meteen terug op een geweldige wandeling. Lekker
actief, beetje afzien, maar goh wat een prachtige natuur hier! Dit realiseren
we ons als we het park weer uitrijden zo tegen de schemer. De vele lichten van
de huisjes, de tegemoetkomende fietsers en de vele auto's op de doorgaande weg.
We zijn weer in Nanyuki.

Prachtig uitzicht op de besneeuwde toppen van de 5200m hoge mount Kenya.
laat een berichtje achter voor San en Det | 9:56:33 AM

Kenia : Dida Galgula woestijn

Een nieuw land, nieuwe avonturen en nieuwe plannen. Een nieuw land met ook weer haar eigen gewoontes en busperikelen... Reporting time 07.00 uur, vertrek om 08.00 uur.

Met volle bepakking lopen we de twee grensposten over. Alle formaliteiten hebben we gisteren al doorlopen en dat scheelt aanzienlijk. We hebben bustickets voor de rit van Moyale naar Marsabit, een tocht van 250 kilometer dwars door de Dida Galgula woestijn. Er wordt gezegd dat de weg zeer slecht is. De meeste voertuigen redden het niet met maar 1 reservewiel. Onderweg wat water en eten kopen is ook niet erg waarschijnlijk. Sommige reizigers zeggen het in 6 uur geklaard te hebben, anderen spreken over 12 uur afzien. We gaan maar uit van het gemiddelde. Om 10.00 uur zitten we echter nog niet eens in de bus. Sterker nog, er is nog geen bus. Wel een hoop Kenianen die ook wachten en een Brits/ Nieuw-Zeelands stel. Rond half 11 komt er met Tour de France achtige claxon, dan eindelijk een bus aan. Sandra vecht zich een weg in de bus, waar we op de een na achterste plek plaatsnemen en Detlev zorgt ervoor dat de grote reistas boven op het dak wordt vastgebonden. We doen nog snel wat inkopen; samosa en water, en wachten op vertrek. Dat vertrek komt pas dik 2 uur later. De rechter achterband blijkt in zeer slechte staat. Er zitten gaten in die provisorisch genaaid zijn met lappen van een andere band en de chauffeur is naar Ethiopie om een nieuw wiel te halen. Veel reizigers eisen hun geld terug. De bus zou volgens hen sowieso niet klaar zijn om deze bizarre tocht te maken. Rond 13.15 uur ligt er eindelijk een reservewiel op de bus en stuift de chauffeur weg. Hij rijdt als een dwaas en we vermoeden dat de bus het niet lang gaat uithouden.

Na een uurtje rijden, in een van alles verlaten stuk vlak land stopt de bus en gaat de chauffeur met wat andere mannen onder de bus aan de slag. De bus wordt opgekrikt, wat nog niet gemakkelijk is op deze ondergrond, en met staven en mokers wordt er op het onderstel gebeukt. Er schijnt iets loos te zijn met de schokbrekers. Dat hadden we al gemerkt. Om de haverklap schieten we namelijk zo'n 30 centimeter van onze stoelen. Met ijzerdraad! wordt op een zeer twijfelachtige wijze het euvel in anderhalf uur verholpen. We denderen weer verder en tegen de schemering, rond 7 uur, rijden we een dorpje binnen, dat zo'n 50 kilometer van de vertrekplaats ligt. Wederom wordt er langdurig aan het onderstel van de bus gerotzooid.Bus weer eens gestrand

Dit wordt nog een hele lange rit zo. Om kort te gaan, 23 uur na reporting time komen we volledig gesloopt aan in donker en net ontwakend Marsabit. De bus heeft dan talloze malen stilgestaan, midden in de stikdonkere woestijn. Die overigens wel een schitterende sterrenhemel bood, waar we alle tijd voor hadden om van te genieten.

We blijven 2 dagen in dit noordelijke dorpje om bij te komen voordat we afreizen richting Nairobi. De dagen vullen zich met een fietstocht naar een krater en een bezoekje aan de "singing wells". Vijf sterke jongemannen vormen een keten waarbij ze boven elkaar emmers water doorgeven. Op die manier "pompen" ze water uit een diepe put omhoog en de bovenste man leegt die achteloos in een groot reservoir. Dat alles op het ritme van hun eigen gezang. De honderden koeien en geiten staan in een lange rij te genieten van het water.De "singing wells" in marsabit.Voor het vervolg van onze rit naar het zuiden zijn we op het ergste voorbereid. Wederom 250 kilometer door verlaten terrein over slechte wegen. We proberen eerst een lift te krijgen van een biertruckchauffeur, maar die wil ons niet meenemen. Gelukkig maar want binnen twee uur krijgen we een lift van een keurige meneer in een landrover.  Met 9 man achterin gepropt rijden we in 6 uur naar Nanyuki, een dorp middenin het land aan de voet van Mount Kenia. Onderweg schieten meerdere malen manshoge struisvogels voor de auto langs. We rijden dan ook dwars door een van de vele natuurreservaten van Kenia. We passeren prachtige Samburu mensen, die zich kenmerken door rode kleding, veel gekleurde kralenkettingen en speren. De omgeving is nog steeds voornamelijk geel en dor met af en toe een bos van struiken en heel veel droge rivierbeddingen en zo nu en dan een bergje. Dorpen passeren we nauwelijks, wel Samburu mannen en jongetjes die proberen hun kuddes bij elkaar te houden. Zo'n 40 kilometer voor Nanyuki verandert het landschap. Het wordt een heel stuk groener en we rijden zelfs over een stromende rivier. We komen weer in de bewoonde wereld. De grootschalige landbouw typeert hier de omgeving.

We sluiten de aangename rit af met een gezellig avondje op uitnodiging van onze chauffeur. Hij staat erop alle drankjes te betalen. "Jambo in Kenia", zegt hij met een grote glimlach.

Paul, Guyo, Abdi, Ali en Sandra in Nanyuki

laat een berichtje achter voor San en Det | 8:58:04 AM

Saturday, January 22, 2005

EthiopiŽ : Reizen in Ethiopie

.......... terug in Addis Abeba vanuit Lalibela, voor de laatste keer deze reis. We gebruiken de tijd om bij te komen. Zeker Sandra, want die is al een paar dagen niet okee. Hoge koorts wat met aspirine te onderdrukken is, maar wat niet verdwijnt. Veel sprees en een warme douche zal ongetwijfeld helpen, is de eerste gedachte. We stellen de reis naar Kenia een dag uit, bezoeken toch even de dokter en dan blijkt dat San tyfus heeft opgelopen tijdens de reis. Klinkt heftiger dan het is, maar je kunt je er goed beroerd van voelen (door er eigenwijs lang mee door te blijven lopen). Een dag antibiotica en de kleur verschijnt weer op de wangen en de energie stroomt weer door de benen. We kunnen gaan.

Voor de laatste keer om 5 uur op het busstation. Dit keer een perfecte bus en perfecte plekken, althans dat denken we als we plaats nemen helemaal voorin waarin de beenruimte maximaal groot is. Even geen knieen klemmen deze rit, even languit... Dit gaat goed totdat we heerlijk in slaap dommelen bij het zachtjes heen en weer wiegen van de bus op de goed geasfalteerde weg naar het zuiden. 'No sleep', waarschuwt de chauffeur ons, die gebogen achter zijn stuur stoicijns onder zijn pet door kijkt. Zo, dat wordt lastig! Bij de eerste stop wisselen we van plaats met de 2 jongens achter ons om heerlijk te kunnen
dutten. Hij zit daar samen met zijn broer die precies dezelfde oogopslag heeft en net zo onder zijn pet vandaan tuurt. De hele reis zijn ze stil, het enige geluid wat ze maken is als de jongens in slaap dreigen te vallen op de voorste banken. Een grom, of een zachte tik wordt er uitgedeeld om ze wakker te schudden. Het zijn net de oude mannetjes uit de muppetshow.

De laatste reis door Ethiopie en het is een hele goede afsluiter. We kunnen iedereen adviseren een bezoek te brengen aan Ethiopie. Zeker als je nooit in Afrika bent geweest is dit een ideaal land om kennis te maken met het continent. Je kunt hier zo luxe reizen als je zelf wilt. Een 4WD huren en van hotel naar hotel, van een luxe resort aan lake Langano tot low budget kamperen in de bergen. Neem wel veel warme kleren mee. Het kan gruwelijk koud zijn. Zeker als je met het openbaar vervoer reist en je om 5 uur op het station moet zijn om vervolgens 2 uur in 2 graden celsius te staan met je fleecevest, brrr. We hebben met locals gereisd, maar ook de 4WD trip gehad, een heel andere ervaring, waarbij je de luxe hebt te kunnen stoppen waar je wilt, maar waarbij je nooit zo dicht bij de mensen komt. Het reizen is vermoeiend, helemaal als je van de 6 dagen er 4 in de bus doorbrengt. Het is toch zot om te bedenken dat je in Amsterdam op een aftanse bus stapt naar Zuid-Spanje om een 2-daags festival mee te maken en dan weer terugreist? Tja..

Het landschap is al uitgebreid aan bod gekomen, maar het is dan ook spectaculair mooi en zo verschillend. Het droge dorre Ethiopie hebben we gezien op weg naar Lalibela en de enorme grote groene vlakten in hetZuiden. De bergen zijn fascinerend, het klimaat is heerlijk. Voor mensen die niet tegen de hitte kunnen of die bang zijn malaria op te lopen, kom hier naar toe, want daar heb je hier geen last van. En voor mensen die erover denken een massageband te kopen... niet doen.Gewoon naar Ethiopie reizen en in de bus stappen, je wordt goed getrild.

Wij zijn klaar in Ethiopie, dat wil zeggen, we hebben de grensplaats Moyale bereikt en gaan verder met ons avontuur in Kenia. Een heel ander verhaal wordt dat.....

laat een berichtje achter voor San en Det | 7:27:35 AM

Wednesday, January 19, 2005

EthiopiŽ : De bedevaartstocht naar Lalibela

Wat begon als een zware rit is geeindigd in een mooie gedenkwaardige busreis waar we gezegend zijn uitgekomen.

Het is 4 januari kwart over 5 in de ochtend als we op het station aankomen. De motoren ronken, het krioelt van de mensen en iedereen gilt door elkaar. De waas van uitlaatgassen maken een zicht van meer dan 10 meter niet mogelijk. Het is 2 dagen voor kerst en de mensen gaan reizen. Ook naar Lalibela, horen we, want er staan vandaag 25 bussen op het programma. De bussen zijn allen voorzien van een nummer. Dit nummer moet overeenkomen met het nummer op ons ticket. Helaas bus 2179 is nog niet gearriveerd. Een kwartier later krijgen we te horen dat de bus niet gaat. We krijgen ons geld terug (?) Er ontstaat tumult, begrijpelijk en Detlev staat er middenin om er ook zeker van te zijn dat we plaatsen kunnen bemachtigen in de volgende bus. De rij van mensen zonder kaartje is inmiddels opgelopen tot 79. Wat is het dan toch fijn om blank te zijn. We vallen op en de officials op het station zorgen ervoor dat wij als eerste een plekje hebben in de volgende bus. Samen met het  Franse stel, Remy en Juliette, nemen we plaats. Onze belangrijkste bagage ligt op het bagagerek in de bus, dit hebben we nodig voor de overnachting onderweg. De rest van de bagage ligt bovenop het dak onder een dik blauw zeil. De ruim 60 mensen die na ons plaats nemen in de bus dragen allen een witte doek, uitgezonderd de priester, hij zit in opvallend zwart. De bus is vol en de mensen gaan staan. Wij ook, krampachtig tussen de krappe zitting, met gebogen hoofd om ons hoofd niet tegen het bagagerek te stoten, luisteren we naar een gebed in Amharic. Dan kunnen we gaan. Vanaf miniuut 1 schalt de muziek uit de boxen, valse noten, hoog gekras, zucht.... wat een herrie.

Er volgen 5 schommelende hobbelige uren zonder stop. Dan een korte lunch om vervolgens in 1 ruk door te gaan naar onze overnachtingsplaats. Moe, vies, in elkaar verfrommeld stappen we het hotel binnen en is het een gevecht om een kamer. Eten, slapen en om kwart voor 4 gewekt worden voor deel 2 van de reis. Bidden en gaan.

De mensen zijn onrustig, uitgelaten. De oranje sticks die de bagagerekken kleuren worden eruit getrokken. Het zijn kaarsen en die worden uit de bus gegooid. Langs de route staan oude mannen met kitscherige, kleurige paraplu's naast een afbeelding van Maria. Ze kijken hoopvol naar de bus en proberen de kaarsen op te vangen met hun paraplu. Naast kaarsen wordt er ook geld en bonen geworpen. Tientallen priesters staan zo langs de kant om de aalmoezen in ontvangst te nemen. We naderen Lalibela dat is duidelijk. Op 7 kilometer voor de heilige stad stoppen we. We zijn bij een belangrijke kerk en daar wil iedereen naartoe. Wij volgen de meute en stuitten op een ticketshop. Het geloof is voor de blanke toerist niet gratis. Anderhalf uur duurt dit bezoek en dan kunnen we de laatste kilometers van de reis afleggen. Klappend rijden we Lalibela binnen. De chauffeur wil nog naar een andere kerk, maar voor ons blanken is de 42 kilometer die hij daarvoor nog gaat afleggen te ver. We stappen uit en lanten de bagage op het dak. Die zien we pas op de terugweg naar Addis Abeba terug.....

Na drie dagen in het in kerst gedompelde Lalibela, stappen we vol van indrukken weer in de bus die ons terugbrengt naar de hoofdstad. De mensen zijn allemaal blij elkaar weer te zien en ook blij om ons te zien. We wisselen ervaringen uit en voelen ons een met de groep. De haast van de heenreis is weg en er is alle tijd om te stoppen. Om de benen te strekken, gezicht en handen te wassen in heilig water, te plassen, te eten, maar vooral... om kerken te bezoeken. Elk uur staat de bus voor een kerk en stapt iedereen uit voor een gebed. Wij volgen gedwee. Na een kerkbezoek is het altijd feest in de bus. Kidane, een vriendelijke man in bruin leren jas, waar hij iedere keer voordat hij de bus toespreekt eerst een traditioneel wit doek overheen gooit, is de entertainer. Hij pakt de microfoon, zingt een lied en iedereen klapt en zingt mee. De vrouwen begeleiden de zang met Ethiopisch gejodel. De muziek brengt de mensen in de stemming en zelfs voor ons is de muziek een vertrouwd geluid geworden. De herrie van de heenreis is nu een feestelijk gebeuren. In de bus wordt alles gedeeld, koekjes, brood, bonen, wortels en nootjes. Wat een saamhorigheid, we gaan er helemaal in op.

Een uur voor Addis Abeba wordt er weer gestopt, kerk nummer 9???? Nee, dit keer een andere bijeenkomst. De priester roept mensen naar voren, waaronder de chauffeur en zegent hen met het omhangen van een Lalibelakruis. Tot onze verrassing worden ook wij Juliette, Remy, Sandra en Detlev naar voren geroepen. Onder luid applaus nemen we het kruis en de zegening aan. Het is werkelijk ontroerend en we weten niet hoe we moeten reageren. In de bus bedankt Sandra hen namens de 'farange' (buitenlanders).

De intocht in de stad is te vergelijken met een groep supporters na een gewonnen wedstrijd. We worden afgezet in het centrum van de stad en Kidane heeft al een taxi geregeld die ons voor het hotel afzet. We zijn weer thuis.....

laat een berichtje achter voor San en Det | 9:00:13 AM

Tuesday, January 18, 2005

EthiopiŽ : Impressie Lalibela

Hier de eerste foto-impressie van onze kerstviering in het orthodoxe pelgrimsoord Lalibela. Lalibela is beroemd om de uit rotsen gehakte kerken. Het zijn echt enorm imposante kerken. We zijn erg benieuwd of dat ook overkomt op de foto's.

 lalibela_church1.JPG lalibela_church2.JPG lalibela-church_mis.JPG lailibela_drukte_met_kerst.JPG

Later meer tekst.......

laat een berichtje achter voor San en Det | 4:00:04 PM

Monday, January 3, 2005

EthiopiŽ : Op safari

Er zijn in Addis Abeba tal van reisbureautjes die safaritochten naar het Zuiden aanbieden. Op de een of andere manier weten ze allemaal dat wij 'op zoek' zijn. Ongezien voorbij lopen lukt niet en aangezien we toch de informatie nodig hebben , storten we ons op deze markt. Van malafide beunhazen tot keurig uitgeruste kantoren. De prijzen varieren van 75 dollar per dag tot 160 dollar per dag. Het gaat om de auto, krijgen we steeds te horen. Zoals het vaak gaar, komen we via via aan een contact en Sami, van Sami Ethio Tours weet ons te overtuigen. We tekenen voor een 8-daagse safari door Zuid-Ethiopie.

Vrijdagochtend 24 december vertrekken we in de ochtend. Met z'n vieren stappen we in de luxe 4WD met al onze bagage en rijden de stad uit. We maken kennis met de chauffeur die niet geweldig Engels spreekt, maar ons wel veilig van plek naar plek brengt. Op wat kleine onduidelijkheden na, kunnen we aardig communiceren.

De start van de tocht is makkelijk. Goed geasfalteerde wegen dus lekker doorrijden door het vlakke landschap. Tot een uur of 5, dan zijn we vlak bij ons eindpunt voor  deze dag. Dit is de tijd dat de mansen naar hun dorpen terugkeren uit het veld. Vrouwen en kinderen gaan letterlijk gebukt onder de grote bossen hout op hun rug. Jonge kereltjes brengen het vee terug. Dit zorgt voor lange files van runderen op de wegen. Onze chauffeur baant zich er een weg doorheen.

Op weg naar konso, meisje met takken op rug

 Jinka vee op de weg.

We nemen een hotel waar stromend water een probleem is. De gevulde emmer in de douche is voor ons al een bekend verschijnsel. Alice en Bjorn passen zich gemakkelijk aan, aan deze primitieve omstandigheden. Het is kerstavond dus de uit Nederland meegebrachte kleine kerstboom staat pontificaal flikkerend op tafel in het restaurant.
Op 1e kerstdag rijden we verder naar het zuiden nadat we de ochtend hebben doorgebracht in Nechisar Park. In het park worden we begroet door nieuwsgierige apen. De safari is begonnen. Nog geen 200 meter in het park krijgen we de eerste hindernis.

Nechi Sar park brug

De brug over de rivier is niet in al te beste staat. Kinderen zijn druk bezig houten palen neer te leggen over de metalen constructie. De eerste poging eroverheen te rijden mislukt. Het rechtervoorwiel zakt weg... en we zitten vast. Iedereen in rep en roer, maar na een half uur staan we toch aan de overkant.

Een tocht van 3 uur door het park. Eerst de bergen in om bovenaan neer te kijken op het meer waar de krokodillen aan de oever liggen, dan over de heuvel om uit te komen op een uitgestrekte gele vlakte waar we worden getrakteerd op grazende zebra's.

Nechi Sar park zebra's

We zien gazellen, dik-diks en een onbekende knaagdierachtige pluimstaart. De route iendigt vandaag op een simpele camping bovenaan een heuvel zonder faciliteiten. Detlev haalt water met de chauffeur uit het dorp 3 kilometer verderop zodat we kunnen koken. Onze 1e kerstdag maaltijd nuttigen we onder de volle maan. We genieten van een rijk gevulde macaroni en hebben aan elkaar gesmolten kerstboom chocolade-cocos koekjes als toetje. Dit is genieten, ook voor het jongetje en zijn vader die stilletjes in de schaduw naar onze flikkerende kerstboom staren. Zij eten met ons mee.

Op de achtergrond horen we joelende en gillende mensen. Met geweersalvo's viert Konso het Oost-Centraal Afrikaans kampioenschap van Ethiopie. Voor het eerst in de geschiedenis en dat in eigen land! De bergachtige omgeving van Konso is fascinerend door zijn eeuwenoude traditie van terrasvormige akkerbouw.

Konso terrassen

 Ze verbouwen katoen, koffie, mais, maniok, sojabonen en meer. Dit alles voor eigen gebruik. De gids brengt ons naar een klein dorp waar we onder luid gejuich van de vele kinderen worden ontvangen. De hele wandeling door het dorp is met een hele grote stoet achter ons aan. De reis gaat verder en we blijven onze ogen uitkijken. Wat een verschil met het stadsleven, wat een verschil in natuur en wat een verschil in cultuur... Van traditionele Konso klederdracht naar de geitenleren lappen van de Turmi mensen.

Turmi meisjes

De schaargeklede meisjes hebben vele lagen kettingen om die de hals fraai sieren. Op de camping helpen de jongens en meisjes graag mee zonder opdringerig te zijn. We douchen onder de waterpomp, eten onder de mangoboom en zuigen de indrukken op. De maandagmarkt in Turmi is druk. We zien vrouwen zitten onder een afdakje op zakken graan. Ze hebben enorme littekens op hun rug.

Turmi martkvrouwen

Een Engels sprekende local legt uit dat dit een cultureel ritueel is. Als de man een vrouw wil veroveren vecht hij met een stier. De vrouw toont haar steun door zich gedurende dit gevecht te laten slaan op haar rug. Twee Engelsen reizen door naar Karo en via Alice worden we uitgenodigd om mee te gaan. Een goede zet, want deze ervaring is de meest bijzondere van de hele reis. Van de route af, dwars door de wildernis, zoekend naar het juiste pad. De 4WD krijgt het zwaar te verduren. Dan in the middle of nowhere, aan de oever van de Omorivier ligt Karo.

Karo village

Beschilderde krijgers met een korte wikkel om de heupen begroeten ons. Halfnaakte meisjes raken ons nieuwsgierig aan. Het hele dorp komt bij elkaar rondom een kampvuur. We drinken alcohol uit gierst, worden officieel welkom geheten en uitgenodigd om te dansen.

Karo nacht ritueel

Zij doen een slangendans, wij laten ze ook wat zien. We introduceren de vogeltjes dans en trekken ieder iemand uit het publiek om met ons mee te doen. De stoere krijgers staan te schudden met hun heupen.. FANTASTISCH!

Karo-krijger danst met Sandra
Tot in de vroege uurtjes gaat het feest door. Wij taaien af, helemaal overweldigt door deze avond.

We rijden door Mago National Park, wederom een prachtige route. We zien 'hopies' vogels in de meest felle kleuren, namen kennen we niet, maar reken maar dat ze mooi zijn. Het park is vlak en van bovenaan de heuvel kijk je neer op een heel groen volbegroeid bos. Als we erdoorheen rijden over de zandpaden is het meer een groot oppervlakte met hoge struiken en af en toe kale velden. In de velden zien we buffels, de steenbok, de waterbuck en als topattractie 2 wegsprintende leeuwen. Niet voor de foto maar wel gespot met het blote oog.

Een safaritocht als deze is niet in een andere auto te doen. De 4WD moet sterk zijn om de steile heuvels te beklimmen die bestrooid zijn met grind en op sommige plaatsen grote keien kent. We stuiteren van links naar rechts, hobbelen zo van dorp naar dorp, we glibberen door de blubber, rausen door struiken en gaan dwars door de rivier waar een tegemoetkomende jeep vast zit. Uiteindelijk komen we op begaanbare wegen. Onze chauffeur neemt post mee uit de dorpen om het in de eerstvolgende grote plaats af te geven. Zo gaat dat dus.

Konsovrouw opweg terug naar het dorp

We zijn op de terugweg. De laatste nacht in de tent, een laatste dag om bij te komen aan een prachtig meer. Het enige Bilharzia vrije water van Ethiopie, daar mag dus gezwommen worden en daar maken we graag gebruik van. We hebben met zijn vieren een topsafari gehad. Voor Alice en Bjorn was het de 1e ervaring in Afrika. Ongetwijfeld 1 die die ze zich nog lang zullen herinneren... en wij ook!  

laat een berichtje achter voor San en Det | 2:52:39 PM