We luisteren naar de Blöf CD; toevallig staat net "Alles moet weg" op. Wel toepasselijk. Het echte werk thuis is begonnen. Het huis wordt langzaam leger. Alle "losse prullen" worden ingepakt. De kledingkasten gaan leeg. Het huis wordt zo steeds minder "ons huis". De eerste dozen staan al in de berging. Krijn komt langs om Tim's logeerspulletjes te brengen (voor morgen) en neemt ook meteen  alvast wat spullen mee om zo her en der (lees: bij Arjan en Vanessa) te stallen. Wendy kwam langs om extra verhuisdozen te brengen. Die komen ook nog wel vol. God wat hebben we een hoop rommel.

Vanochtend een hele reeks afscheids-e-mailtjes gestuurd.  Daarop stromen ook al leuke reacties binnen. Ben benieuwd of deze site drukker bezocht gaat worden.

Het vorige bezoek van Sandra aan Tanzania was in 1998. Het idee om terug te gaan voelt goed. We pakken het reisverslag van toen erbij:

'Ruim 4 uur duurt de rit in een veel te kleine bus met heel veel mensen. Ik heb geluk, ik kan zitten. Niet al te comfortabel met 1 been klemmend tussen de bank en de ander zwengelend in het middenpad, maar ik zit. Mijn grote tas staat tussen mijn benen en wordt goed gebruikt als slaapplaats voor een jongetje van een jaar of 7, die zijn kroeskopje tegen mijn arm aanlegt. Het overgrote deel van de reizigers is duidelijk minder gelukkig. Tegen elkaar aangeplakt als zure bommen in een potje houden ze het evenwicht.'

Dit gaan we zeker weer meemaken. Reizen door Tanzania, lange afstanden afleggen met een stampvolle 'dalla dalla', minibusje, vergelijkbaar met de 'trotro' uit Ghana. Dit is nooit saai!!

Wat is de grootste trekpleister van Tanzania? Ongetwijfeld de Kilimanjaro, de hoogste berg van Afrika (5,895 m). Die gaan we zeker niet beklimmen! Wel bewonderen als het meezit met het weer. Alleen bij helder weer is de top te bezichtigen.

Vanuit het grootste natuurpark van Oost Afrika is het een prachtig gezicht.

Inpakken

Op de meest vreemde momenten ga je bedenken wat je wel en niet meeneemt op reis. Neem nou een zaterdagavond. Ik ga nog even naar The Tara's waar Detlev zat met Maarten, Ben, Robin, Nik, Niels en Chris. Nog even gedag zeggen, leek me een gezellig plan. En dat was het ook. Heerlijk nog wat knuffels in ontvangst nemen voor een goede reis, altijd fijn. 

Ik raak daar in gesprek met Chris over het meenemen van make-up! Niet echt een onderwerp waar ik normaal gesproken mee bezig ben. Maar, ik had mascara op, en neem ik dat ook mee op reis, was de vraag.  'Neeee', antwoordde ik stellig. Niets voor mij dat make-up gedoe. Terwijl ik dat zei, bedacht ik: 'mm....alhoewel...., een half jaar...'. Het is best lekker om je zo af en toe op te tutten (groot woord voor mascara, maar toch). Wat stop ik eigenlijk in mijn toilettas? Terwijl ik samen met Det naar huis fiets, ben ik hierover aan het nadenken. Bedankt Chris, ik ben eruit, de toilettas is bijna ingepakt. De mascara gaat wel mee, en mijn favoriete geurtje ook. Ik wil toch af en toe mijn vent verleiden.....

Dagelijkse bezigheden blijven gewoon doorgaan, tot de laatste dag: voetbal, volleybal, squash. En dat is maar goed ook want zo ben je er tot het einde bij met je team. Met volleybal hebben we in augustus al afgesproken dat we zaterdag 27 november kampioen zouden worden, want dat zou mijn laatste wedstrijd zijn. 

Een lastig gevecht in Abcoude, maar een verdiende 3-2 overwinning en dus: Albatros D1 KAMPIOEN! Zoals afgesproken. De bank was vol met fans. José is weer terug van haar reis en dus weer paraat en had haar moeder mee, Wendy zat er met Niels, Evelien was 'stand in' en had haar dochters mee en als grote verassing was Pa er met Annemieke en superneef Jeremy, helemaal goed! 

Deze titel hebben we op zak. We hebben er een (lekkere) champagne op gedronken, een klein feestje gevierd in de kantine van Abcoude en zijn daarna met de meesten uit eten geweest. Helaas twee afhakers, Mechteld en Mariette, zij hadden andere verplichtingen.

Volgende half jaar weer ongeslagen blijven, dan promoveren we rechtstreeks naar de eerste klasse. Ik zal het meemaken vanuit Ghana!

"In april 1994 werden haar ouders, broertje en zusje slachtoffer van de volkerenmoord in Rwanda. Jeanne verloor daarbij ook haar tantes, ooms, neven en nichten, evenals haar vrienden en buren. Nagenoeg allen in Kibungo die behoorden tot de stam van de Tutsi's werden vermoord. Jeanne ontkwam als enige van haar familie aan de massaslachting...."

Dit is de start van het boek 'Mijn land van 1000 heuvels', van Hanna Janssen. Eén van de vele verhalen die zijn verschenen na de verschrikkelijke gebeurtenissen die hebben plaatsgevonden in dit land.

Een vliegtuig stort neer. Een aanslag. De president van Rwanda is dood. Extremistische Hutu's grijpen dit aan als start voor de meest brute en bloederige volkerenmoord die 100 dagen zal duren. Meer dan 800.000 mensen vinden de dood. De meeste slachtoffers zijn Tutsi's, die de minderheid vormen in het land. Ook gematigde Hutu's moeten het ontgelden. Meer dan 3 miljoen mensen slaan op de vlucht.

De verhalen van de ooggetuigen zijn aangrijpend. Het is niet voor te stellen wat daar gebeurd is, zo gruwelijk. Met dat is ons achterhoofd is het ook raar dat we dit land zo graag willen bezoeken. We zijn tien jaar verder en 10 jaar na de genocide is het onderzoek naar betrokkenen bij de aanslag en naar de daders die de massaslachting ontketenden nog steeds in volle gang.

Wat zullen we zien in Rwanda? Merk je er als buitenlander iets van? Hoe is het mogelijk dat Hutu's en Tutsi's weer naast elkaar kunnen leven? Wat willen we daar zelf eigenlijk? Okee, we zijn zeer nieuwsgierig naar 'de samenleving', de sfeer, het leven in de dorpen, maar wat ook absoluut meetelt is de fascinerende groene natuur, het prachtige regenwoud. Het land van 1000 heuvels heeft veel schoonheid te bieden. In het noorden ligt het 'Parc National des Volcans' waar de Berggorilla's wonen. In het oosten ligt het Akagera National Park, waar leeuwen, giraffen, olifanten en nijlpaarden leven. Dit zijn onze redenen voor een bezoek aan Rwanda:

Yes, eindelijk vakantie! Voor Detlev zit het werk bij INHOLLAND er (voorlopig) op. De vakantie kan beginnen. Nog een weekje in Nederland om de laatste zaakjes te regelen. De laatste post-  en bankzaakjes regelen, het huis verder leeghalen, nog wat reiskleding kopen en de laatste afspraken met Jaap, onze tijdelijke huurder maken. Dan maar eens bedenken wat er allemaal mee "mag" in de backpack. De temeraturen in het  veelal hooggelegen Ethiopië zijn niet zo hoog als we gewend zijn in het (bijna) altijd hete en zeer vochtige Ghana. Dat betekent dat er ook wat warmere kleertjes ingepakt moeten worden.

Zaterdag a.s. nog eenmiddagje achter de bar bij WVHEDW. Het voetbal seizoen zit er ook al op want zaterdag spelen we met WV8 geen wedstrijd. En dat is enkel-technisch maar beter ook. Zondag nog gezellig naar Ajax met zijn allen. Ben benieuwd of dat nog iets wordt dit seizoen :-). Ook nog maar even proberen wat vitamientjes naar binnen te krijgen want de verkoudheid houd al 5 dagen aan. En verkouden in een airo vliegtuig zitten is ook niet echt prettig.

Lekker zeg. De vakantie kan beginnen............ 

Addis Abeba, de hoofdstad van Ethiopië, ligt op 2500 meter hoogte. Ooit gedacht dat het koud zou zijn in Ethiopië? Welk beeld heb je bij dat land? Droog, kaal, warm? Eerlijk gezegd hadden wij er ook niet een heel duidelijk beeld van. Door veel te lezen over de bezienswaardigheden daar en door de foto's op internet te bekijken, krijgen we een steeds beter beeld. Het is fascinerend. Prachtige natuur. Kijk zelf maar.  

Eén van de meest bijzondere plekken om te bezoeken is Lalibela. Dit stadje is bekend om zijn  rotskerken. In de 12e eeuw heeft Koning Lalibela besloten dat er een nieuw pelgrimsoord moest komen. Vanuit enorme rotspartijen zijn de beroemde kerken gehakt. Deze 13 kerken dragen elk een naam van een wijk uit Jeruzalem. Veel van de kerken zijn verbonden door onderaardse tunnels of diep in de rotsen uitgehakte gangen.

Wij gaan dit bouwwerk bezichtigen en zullen er verslag van uitbrengen. Dit zijn de foto's van andere enthousiaste reizigers, onze foto's volgen zeker nog. Wat heeft Ethiopië verder te bieden? Lake Tana, Gondar, Bahar Dar; elke omgeving zijn eigen charme en sfeer met een veelheid aan culturen. Van Addis Abeba naar het zuiden is er 1 geasfalteerde weg die naar Kenia leidt. Deze tocht brengt ons door een voornamelijk groen landschap met veel meren. We komen door de 'Rift Valley', een mooi natuurgebied waar we best een paar dagen kunnen doorbrengen... 

Kenia is het bekendste land in de regio voor toeristen. Massaal komen ze hier naartoe voor een tocht door de Masai Mara. De toerist wordt getrakteerd op het meest diverse aanbod van wilde dieren en kan ook nog op de thee bij de oorspronkelijke bewoners van het gebied, de Masai.

De safarimogelijkheden zijn eindeloos en afhankelijk van tijd en geld kun je op maat je wensen laten vervullen. Het meest besproken 'wildlife' park in Kenia is de Masai Mara. Dit Nationale Park bevindt zich aan de grens met Tanzania en is het meest noordelijke deel van het grootste Oost-Afrikaanse park Serengeti. Een van de trekpleisters van het park is de jaarlijkse trek van de Wildebeest. Miljoenen hiervan trekken naar het Noorden van de Serengeti in juli en augustus op zoek naar mals gras en keren terug naar het Zuiden in oktober (helaas, dit zullen wij niet mee maken).

De wereld van de dieren, dat is het werkelijk als je in een jeep door het park rijdt en in de verte de nek van een giraf voorbij ziet schuiven. Je kunt een uur lang rondrijden en niets tegenkomen. Dan nog is het gevoel sterk aanwezig dat jij de gelukkige bent om in hun park te mogen zijn. Een prachtige ervaring. Dit heeft Sandra al meegemaakt tijdens een eerder bezoek aan Kenia/ Tanzania in 1998. Nu kunnen we dit samen gaan ondervinden en nog intenser beleven, met overnachting in het park of zelfs zwevend boven het park in een luchtballon.

Naast prachtige safari heeft Kenia ook een mooie kuststrook. Een plek waar we kunnen relaxen, snorkelen en oude handelsstadjes bezichtigen.  

Het reisplan is om via de A2 in Ethiopië het noorden van Kenia binnen te komen. Kenia, dat samen met Uganda en Tanzania Oost-Afrika vormt. Een drie eenheid met ieder een geheel eigen ontwikkeling na de onafhankelijkheid. Wat de landen vooral bindt is de gemeenschappelijke taal: het Swahili. Aangezien we alle drie de landen gaan bezoeken, zullen we ook proberen ons de taal een beetje eigen te maken. Het is geen lastige taal, dus wie weet lukt het.

Habari? Nzuri

Unatoka wapi? Mimi ninatoka Amsterdam.

Nairobi

De hoofdstad van Kenia, levendig, groots en zakelijk. De wolkenkrabbers in het centrum zijn een groot contrast met de sloppenwijken nabij het treinstation. Nairobi is een interessante stad. In 1998 was het voor Sandra al een boeiend bezoek. Er waren toen kleine ongeregeldheden tussen christenen en moslims en terwijl ik daar onbedoeld in de menigte terecht kwam werd ik door een vriendelijke winkelier opgesloten in zijn winkel en loodste hij me via een kleine achteruitgang de binnenstad uit.

Soeveniers kopen werd even uitgesteld. In het zakelijke centrum is het stil in de avonduren en zijn het de bewakers die het straatbeeld sieren. Het uitgaanscentrum ligt aan de andere kant. Daar bruist het. Een vaste bewoner van het hotel waar Sandra toen verbleef, werd mijn gids door de stad. James Mwenda, werkzaam op het ministerie en verzot op de meegenomen bandjes van Mathilde Santing. We gaan hem opzoeken en kijken of hij de bandjes nog steeds draait.

Zouden we ze inderdaad alle vijf te zien krijgen?

Kaart van Nairobi. De hoofdstad van Kenia. En een kaartje van Mombasa

Kaart van Zanzibar en Pemba en een kaart van Dar es Salaam de hoofdstad van Tanzania.