Speciaal voor de maandag eetclub.

Hoe slaapt een giraf?

Nanyuki, een schattig klein plaatsje, vlak bij de evenaar, aan de voet van Mount
Kenia. Vooral dat laatste is interessant. De hoogste berg van Kenia schijnt toch
wel een spektakel te zijn als we de verhalen uit de reisgids mogen geloven. De
moeite waard om de reisorganisaties eens binnen te lopen.

Het is verbazend hoeveel er geregeld moet worden voor zo'n trip. Het is niet zo
dat je even een dagje kunt wandelen op de berg. Neeeee, je moet echt een auto
huren, een gids, een kok, een chauffeur en eigenlijk zou je ook nog een jas,
handschoenen, goede stappers erbij moeten nemen. De mooiste tocht is die van 5
dagen. Je wandelt dan naar Point Lenana, de derde hoogste punt van de berg en
de enige die zonder speciale bepakking te bereiken is. Deze tocht is goed te
doen, maar dan heb je een tent, slaapzak en extra kleren nodig.

Tja wat willen we. Het hele circus eromheen maakt het voor nu minder
aantrekkelijk. We hebben de tocht door de Simien Mountains nog in gedachten en
dat was super, maar ook best zwaar. We zijn nu eenmaal niet echte klimmers. Wij
zijn op zoek naar een leuke, mooie natuurwandeling met uiteraard een klim erin
(toch even de extra activiteit) en een glimp van de toppen van Mount Kenia. We
besluiten uiteindelijk een dagtocht te maken....

Alles is mogelijk bij Montana Tracks, dus dat ook. Minouk, een Amsterdamse sluit
zich bij ons aan en zo zitten we de volgende ochtend in de hele speciale
beloofde 4WD, oftewel een afgeschreven matatu (mini Toyotabus), die enorm veel
moeite heeft de steile tocht door het bos over de onverharde wegen naar het
eerste kamp af te leggen. We hebben John mee, onze gids met zijn enthousiaste
wandeltred, Ali, de kok, die speciaal voor ons bereid is de maaltijd op een
viewpoint te komen brengen zodat we onze lunch halverwege de wandeling kunnen
nuttigen en Peter, een vriend van de gids, die ook gezellig meewandelt.
Door het bos rijden is al prachtig. Het dichtbegroeide bos ziet er aantrekkelijk
uit en we kunnen ons voorstellen dat het ook mooi is hier te wandelen. Wij
hebben een andere keus gemaakt en stuiteren met ontzettend veel lawaai door de
serene rust van de natuur. De beesten die we hier eventueel zouden kunnen
tegenkomen, olifanten en apen, zijn op 20 kilometer afstand gewaarschuwd voor
onze komst.

Old Moses Camp is ons startpunt van de wandeling, op 3300 meter hoogte zitten we
dan. Ali blijft hier om het eten te bereiden, wij lopen met vijf man de heuvel
op richting de punt van Mount Kenia. Een tocht tussen struiken waar veel felle
bloemen het zicht kleuren, dan klimmen tegen een lichtgele heuvel op, dan een
afdaling naar een beek om vervolgens een steil stuk omhoog te gaan en in de
verte Nanyuki te zien liggen. Bovenaan deze berg op 4050 meter worden we
beloond. De drie punten van Mount Kenia zijn zichtbaar en schitteren prachtig
tegen de blauwe achtergrond. Dit beeld moeten we goed bewaren want vanaf nu
wordt het bewolkt. De pieken verdwijnen en zullen zich alleen nog omhuld in de
mist laten zien. Onze tocht gaat verder. De activiteit die we wilden, krijgen
we voor de volle honderd procent. Een pittige dagtocht, prima, wat u wilt, en
de gids loopt met een grote glimlach voor ons uit om het pad te bepalen. Niet
alleen op de normale paden, nee, hij kiest voor een shortcut. Hm, ecotoerisme
is aan hem niet besteed. We volgen hem door de mossige, sompige velden en
terwijl we oplettend naar beneden kijken waar we onze voeten neer moeten
zetten, klimmen we langzaam tegen de bergwand omhoog. Vermoeid, maar zeer
tevreden komen we boven. Nu kunnen we even genieten van het uitzicht, van de
klim die we zojuist hebben gedaan, van de vele vreemdsoortige bomen en struiken
waar we doorheen zijn gekomen en van de mistige pieken van Mount Kenia.

Het is koud hierboven en we zijn heel erg blij dat we de fleecetruien en sjaal
hebben meegenomen. Uitrusten maakt ons erg koud, dus we moeten door. De
wandeling duurt nu al zo'n 5 uur en We krijgen het Simien gevoel. Wat een
eind... We hebben voldoende water mee, maar geen voedsel, want de lunch zou
klaar staan. Er is een klein communicatieprobleempje tussen de kok en de gids,
de lunch is niet op de afgesproken plek. De energie van het eten kunnen we goed
gebruiken, maarja hier blijven wachten is gezien de kou zeker geen optie dus we
lopen door. Afdalen, weer klimmen naar 4000 meter en dan is het alleen nog maar
langzaam naar beneden lopen langs de heuvel. Daar op dat punt komen we Ali tegen
met een enorme glimlach. Deze lach krijgt hij driedubbel breed van ons terug.
Wat zijn we blij om hem te zien. Lunch! Met verkleumde handen pakken we het
koude bord kip met rijst en doperwten aan.

Het laatste stuk is dan niets meer dan een prettig stuk lopen. De pieken zijn
niet meer zichtbaar, de lucht wordt warmer, we zijn aan het dalen. De sjaal kan
weer af, de handen worden weer warm. We genieten van het uitzicht en aangekomen
bij Old Moses Camp kijken we meteen terug op een geweldige wandeling. Lekker
actief, beetje afzien, maar goh wat een prachtige natuur hier! Dit realiseren
we ons als we het park weer uitrijden zo tegen de schemer. De vele lichten van
de huisjes, de tegemoetkomende fietsers en de vele auto's op de doorgaande weg.
We zijn weer in Nanyuki.

Een nieuw land, nieuwe avonturen en nieuwe plannen. Een nieuw land met ook weer haar eigen gewoontes en busperikelen... Reporting time 07.00 uur, vertrek om 08.00 uur.

Met volle bepakking lopen we de twee grensposten over. Alle formaliteiten hebben we gisteren al doorlopen en dat scheelt aanzienlijk. We hebben bustickets voor de rit van Moyale naar Marsabit, een tocht van 250 kilometer dwars door de Dida Galgula woestijn. Er wordt gezegd dat de weg zeer slecht is. De meeste voertuigen redden het niet met maar 1 reservewiel. Onderweg wat water en eten kopen is ook niet erg waarschijnlijk. Sommige reizigers zeggen het in 6 uur geklaard te hebben, anderen spreken over 12 uur afzien. We gaan maar uit van het gemiddelde. Om 10.00 uur zitten we echter nog niet eens in de bus. Sterker nog, er is nog geen bus. Wel een hoop Kenianen die ook wachten en een Brits/ Nieuw-Zeelands stel. Rond half 11 komt er met Tour de France achtige claxon, dan eindelijk een bus aan. Sandra vecht zich een weg in de bus, waar we op de een na achterste plek plaatsnemen en Detlev zorgt ervoor dat de grote reistas boven op het dak wordt vastgebonden. We doen nog snel wat inkopen; samosa en water, en wachten op vertrek. Dat vertrek komt pas dik 2 uur later. De rechter achterband blijkt in zeer slechte staat. Er zitten gaten in die provisorisch genaaid zijn met lappen van een andere band en de chauffeur is naar Ethiopie om een nieuw wiel te halen. Veel reizigers eisen hun geld terug. De bus zou volgens hen sowieso niet klaar zijn om deze bizarre tocht te maken. Rond 13.15 uur ligt er eindelijk een reservewiel op de bus en stuift de chauffeur weg. Hij rijdt als een dwaas en we vermoeden dat de bus het niet lang gaat uithouden.

Na een uurtje rijden, in een van alles verlaten stuk vlak land stopt de bus en gaat de chauffeur met wat andere mannen onder de bus aan de slag. De bus wordt opgekrikt, wat nog niet gemakkelijk is op deze ondergrond, en met staven en mokers wordt er op het onderstel gebeukt. Er schijnt iets loos te zijn met de schokbrekers. Dat hadden we al gemerkt. Om de haverklap schieten we namelijk zo'n 30 centimeter van onze stoelen. Met ijzerdraad! wordt op een zeer twijfelachtige wijze het euvel in anderhalf uur verholpen. We denderen weer verder en tegen de schemering, rond 7 uur, rijden we een dorpje binnen, dat zo'n 50 kilometer van de vertrekplaats ligt. Wederom wordt er langdurig aan het onderstel van de bus gerotzooid.

Dit wordt nog een hele lange rit zo. Om kort te gaan, 23 uur na reporting time komen we volledig gesloopt aan in donker en net ontwakend Marsabit. De bus heeft dan talloze malen stilgestaan, midden in de stikdonkere woestijn. Die overigens wel een schitterende sterrenhemel bood, waar we alle tijd voor hadden om van te genieten.

We blijven 2 dagen in dit noordelijke dorpje om bij te komen voordat we afreizen richting Nairobi. De dagen vullen zich met een fietstocht naar een krater en een bezoekje aan de "singing wells". Vijf sterke jongemannen vormen een keten waarbij ze boven elkaar emmers water doorgeven. Op die manier "pompen" ze water uit een diepe put omhoog en de bovenste man leegt die achteloos in een groot reservoir. Dat alles op het ritme van hun eigen gezang. De honderden koeien en geiten staan in een lange rij te genieten van het water.Voor het vervolg van onze rit naar het zuiden zijn we op het ergste voorbereid. Wederom 250 kilometer door verlaten terrein over slechte wegen. We proberen eerst een lift te krijgen van een biertruckchauffeur, maar die wil ons niet meenemen. Gelukkig maar want binnen twee uur krijgen we een lift van een keurige meneer in een landrover.  Met 9 man achterin gepropt rijden we in 6 uur naar Nanyuki, een dorp middenin het land aan de voet van Mount Kenia. Onderweg schieten meerdere malen manshoge struisvogels voor de auto langs. We rijden dan ook dwars door een van de vele natuurreservaten van Kenia. We passeren prachtige Samburu mensen, die zich kenmerken door rode kleding, veel gekleurde kralenkettingen en speren. De omgeving is nog steeds voornamelijk geel en dor met af en toe een bos van struiken en heel veel droge rivierbeddingen en zo nu en dan een bergje. Dorpen passeren we nauwelijks, wel Samburu mannen en jongetjes die proberen hun kuddes bij elkaar te houden. Zo'n 40 kilometer voor Nanyuki verandert het landschap. Het wordt een heel stuk groener en we rijden zelfs over een stromende rivier. We komen weer in de bewoonde wereld. De grootschalige landbouw typeert hier de omgeving.

We sluiten de aangename rit af met een gezellig avondje op uitnodiging van onze chauffeur. Hij staat erop alle drankjes te betalen. "Jambo in Kenia", zegt hij met een grote glimlach.

.......... terug in Addis Abeba vanuit Lalibela, voor de laatste keer deze reis. We gebruiken de tijd om bij te komen. Zeker Sandra, want die is al een paar dagen niet okee. Hoge koorts wat met aspirine te onderdrukken is, maar wat niet verdwijnt. Veel sprees en een warme douche zal ongetwijfeld helpen, is de eerste gedachte. We stellen de reis naar Kenia een dag uit, bezoeken toch even de dokter en dan blijkt dat San tyfus heeft opgelopen tijdens de reis. Klinkt heftiger dan het is, maar je kunt je er goed beroerd van voelen (door er eigenwijs lang mee door te blijven lopen). Een dag antibiotica en de kleur verschijnt weer op de wangen en de energie stroomt weer door de benen. We kunnen gaan.

Voor de laatste keer om 5 uur op het busstation. Dit keer een perfecte bus en perfecte plekken, althans dat denken we als we plaats nemen helemaal voorin waarin de beenruimte maximaal groot is. Even geen knieen klemmen deze rit, even languit... Dit gaat goed totdat we heerlijk in slaap dommelen bij het zachtjes heen en weer wiegen van de bus op de goed geasfalteerde weg naar het zuiden. 'No sleep', waarschuwt de chauffeur ons, die gebogen achter zijn stuur stoicijns onder zijn pet door kijkt. Zo, dat wordt lastig! Bij de eerste stop wisselen we van plaats met de 2 jongens achter ons om heerlijk te kunnen
dutten. Hij zit daar samen met zijn broer die precies dezelfde oogopslag heeft en net zo onder zijn pet vandaan tuurt. De hele reis zijn ze stil, het enige geluid wat ze maken is als de jongens in slaap dreigen te vallen op de voorste banken. Een grom, of een zachte tik wordt er uitgedeeld om ze wakker te schudden. Het zijn net de oude mannetjes uit de muppetshow.

De laatste reis door Ethiopie en het is een hele goede afsluiter. We kunnen iedereen adviseren een bezoek te brengen aan Ethiopie. Zeker als je nooit in Afrika bent geweest is dit een ideaal land om kennis te maken met het continent. Je kunt hier zo luxe reizen als je zelf wilt. Een 4WD huren en van hotel naar hotel, van een luxe resort aan lake Langano tot low budget kamperen in de bergen. Neem wel veel warme kleren mee. Het kan gruwelijk koud zijn. Zeker als je met het openbaar vervoer reist en je om 5 uur op het station moet zijn om vervolgens 2 uur in 2 graden celsius te staan met je fleecevest, brrr. We hebben met locals gereisd, maar ook de 4WD trip gehad, een heel andere ervaring, waarbij je de luxe hebt te kunnen stoppen waar je wilt, maar waarbij je nooit zo dicht bij de mensen komt. Het reizen is vermoeiend, helemaal als je van de 6 dagen er 4 in de bus doorbrengt. Het is toch zot om te bedenken dat je in Amsterdam op een aftanse bus stapt naar Zuid-Spanje om een 2-daags festival mee te maken en dan weer terugreist? Tja..

Het landschap is al uitgebreid aan bod gekomen, maar het is dan ook spectaculair mooi en zo verschillend. Het droge dorre Ethiopie hebben we gezien op weg naar Lalibela en de enorme grote groene vlakten in hetZuiden. De bergen zijn fascinerend, het klimaat is heerlijk. Voor mensen die niet tegen de hitte kunnen of die bang zijn malaria op te lopen, kom hier naar toe, want daar heb je hier geen last van. En voor mensen die erover denken een massageband te kopen... niet doen.Gewoon naar Ethiopie reizen en in de bus stappen, je wordt goed getrild.

Wij zijn klaar in Ethiopie, dat wil zeggen, we hebben de grensplaats Moyale bereikt en gaan verder met ons avontuur in Kenia. Een heel ander verhaal wordt dat.....

Wat begon als een zware rit is geeindigd in een mooie gedenkwaardige busreis waar we gezegend zijn uitgekomen.

Het is 4 januari kwart over 5 in de ochtend als we op het station aankomen. De motoren ronken, het krioelt van de mensen en iedereen gilt door elkaar. De waas van uitlaatgassen maken een zicht van meer dan 10 meter niet mogelijk. Het is 2 dagen voor kerst en de mensen gaan reizen. Ook naar Lalibela, horen we, want er staan vandaag 25 bussen op het programma. De bussen zijn allen voorzien van een nummer. Dit nummer moet overeenkomen met het nummer op ons ticket. Helaas bus 2179 is nog niet gearriveerd. Een kwartier later krijgen we te horen dat de bus niet gaat. We krijgen ons geld terug (?) Er ontstaat tumult, begrijpelijk en Detlev staat er middenin om er ook zeker van te zijn dat we plaatsen kunnen bemachtigen in de volgende bus. De rij van mensen zonder kaartje is inmiddels opgelopen tot 79. Wat is het dan toch fijn om blank te zijn. We vallen op en de officials op het station zorgen ervoor dat wij als eerste een plekje hebben in de volgende bus. Samen met het  Franse stel, Remy en Juliette, nemen we plaats. Onze belangrijkste bagage ligt op het bagagerek in de bus, dit hebben we nodig voor de overnachting onderweg. De rest van de bagage ligt bovenop het dak onder een dik blauw zeil. De ruim 60 mensen die na ons plaats nemen in de bus dragen allen een witte doek, uitgezonderd de priester, hij zit in opvallend zwart. De bus is vol en de mensen gaan staan. Wij ook, krampachtig tussen de krappe zitting, met gebogen hoofd om ons hoofd niet tegen het bagagerek te stoten, luisteren we naar een gebed in Amharic. Dan kunnen we gaan. Vanaf miniuut 1 schalt de muziek uit de boxen, valse noten, hoog gekras, zucht.... wat een herrie.

Er volgen 5 schommelende hobbelige uren zonder stop. Dan een korte lunch om vervolgens in 1 ruk door te gaan naar onze overnachtingsplaats. Moe, vies, in elkaar verfrommeld stappen we het hotel binnen en is het een gevecht om een kamer. Eten, slapen en om kwart voor 4 gewekt worden voor deel 2 van de reis. Bidden en gaan.

De mensen zijn onrustig, uitgelaten. De oranje sticks die de bagagerekken kleuren worden eruit getrokken. Het zijn kaarsen en die worden uit de bus gegooid. Langs de route staan oude mannen met kitscherige, kleurige paraplu's naast een afbeelding van Maria. Ze kijken hoopvol naar de bus en proberen de kaarsen op te vangen met hun paraplu. Naast kaarsen wordt er ook geld en bonen geworpen. Tientallen priesters staan zo langs de kant om de aalmoezen in ontvangst te nemen. We naderen Lalibela dat is duidelijk. Op 7 kilometer voor de heilige stad stoppen we. We zijn bij een belangrijke kerk en daar wil iedereen naartoe. Wij volgen de meute en stuitten op een ticketshop. Het geloof is voor de blanke toerist niet gratis. Anderhalf uur duurt dit bezoek en dan kunnen we de laatste kilometers van de reis afleggen. Klappend rijden we Lalibela binnen. De chauffeur wil nog naar een andere kerk, maar voor ons blanken is de 42 kilometer die hij daarvoor nog gaat afleggen te ver. We stappen uit en lanten de bagage op het dak. Die zien we pas op de terugweg naar Addis Abeba terug.....

Na drie dagen in het in kerst gedompelde Lalibela, stappen we vol van indrukken weer in de bus die ons terugbrengt naar de hoofdstad. De mensen zijn allemaal blij elkaar weer te zien en ook blij om ons te zien. We wisselen ervaringen uit en voelen ons een met de groep. De haast van de heenreis is weg en er is alle tijd om te stoppen. Om de benen te strekken, gezicht en handen te wassen in heilig water, te plassen, te eten, maar vooral... om kerken te bezoeken. Elk uur staat de bus voor een kerk en stapt iedereen uit voor een gebed. Wij volgen gedwee. Na een kerkbezoek is het altijd feest in de bus. Kidane, een vriendelijke man in bruin leren jas, waar hij iedere keer voordat hij de bus toespreekt eerst een traditioneel wit doek overheen gooit, is de entertainer. Hij pakt de microfoon, zingt een lied en iedereen klapt en zingt mee. De vrouwen begeleiden de zang met Ethiopisch gejodel. De muziek brengt de mensen in de stemming en zelfs voor ons is de muziek een vertrouwd geluid geworden. De herrie van de heenreis is nu een feestelijk gebeuren. In de bus wordt alles gedeeld, koekjes, brood, bonen, wortels en nootjes. Wat een saamhorigheid, we gaan er helemaal in op.

Een uur voor Addis Abeba wordt er weer gestopt, kerk nummer 9???? Nee, dit keer een andere bijeenkomst. De priester roept mensen naar voren, waaronder de chauffeur en zegent hen met het omhangen van een Lalibelakruis. Tot onze verrassing worden ook wij Juliette, Remy, Sandra en Detlev naar voren geroepen. Onder luid applaus nemen we het kruis en de zegening aan. Het is werkelijk ontroerend en we weten niet hoe we moeten reageren. In de bus bedankt Sandra hen namens de 'farange' (buitenlanders).

De intocht in de stad is te vergelijken met een groep supporters na een gewonnen wedstrijd. We worden afgezet in het centrum van de stad en Kidane heeft al een taxi geregeld die ons voor het hotel afzet. We zijn weer thuis.....

Hier de eerste foto-impressie van onze kerstviering in het orthodoxe pelgrimsoord Lalibela. Lalibela is beroemd om de uit rotsen gehakte kerken. Het zijn echt enorm imposante kerken. We zijn erg benieuwd of dat ook overkomt op de foto's.

 

Later meer tekst.......

Er zijn in Addis Abeba tal van reisbureautjes die safaritochten naar het Zuiden aanbieden. Op de een of andere manier weten ze allemaal dat wij 'op zoek' zijn. Ongezien voorbij lopen lukt niet en aangezien we toch de informatie nodig hebben , storten we ons op deze markt. Van malafide beunhazen tot keurig uitgeruste kantoren. De prijzen varieren van 75 dollar per dag tot 160 dollar per dag. Het gaat om de auto, krijgen we steeds te horen. Zoals het vaak gaar, komen we via via aan een contact en Sami, van Sami Ethio Tours weet ons te overtuigen. We tekenen voor een 8-daagse safari door Zuid-Ethiopie.

Vrijdagochtend 24 december vertrekken we in de ochtend. Met z'n vieren stappen we in de luxe 4WD met al onze bagage en rijden de stad uit. We maken kennis met de chauffeur die niet geweldig Engels spreekt, maar ons wel veilig van plek naar plek brengt. Op wat kleine onduidelijkheden na, kunnen we aardig communiceren.

De start van de tocht is makkelijk. Goed geasfalteerde wegen dus lekker doorrijden door het vlakke landschap. Tot een uur of 5, dan zijn we vlak bij ons eindpunt voor  deze dag. Dit is de tijd dat de mansen naar hun dorpen terugkeren uit het veld. Vrouwen en kinderen gaan letterlijk gebukt onder de grote bossen hout op hun rug. Jonge kereltjes brengen het vee terug. Dit zorgt voor lange files van runderen op de wegen. Onze chauffeur baant zich er een weg doorheen.

 

We nemen een hotel waar stromend water een probleem is. De gevulde emmer in de douche is voor ons al een bekend verschijnsel. Alice en Bjorn passen zich gemakkelijk aan, aan deze primitieve omstandigheden. Het is kerstavond dus de uit Nederland meegebrachte kleine kerstboom staat pontificaal flikkerend op tafel in het restaurant.
Op 1e kerstdag rijden we verder naar het zuiden nadat we de ochtend hebben doorgebracht in Nechisar Park. In het park worden we begroet door nieuwsgierige apen. De safari is begonnen. Nog geen 200 meter in het park krijgen we de eerste hindernis.

De brug over de rivier is niet in al te beste staat. Kinderen zijn druk bezig houten palen neer te leggen over de metalen constructie. De eerste poging eroverheen te rijden mislukt. Het rechtervoorwiel zakt weg... en we zitten vast. Iedereen in rep en roer, maar na een half uur staan we toch aan de overkant.

Een tocht van 3 uur door het park. Eerst de bergen in om bovenaan neer te kijken op het meer waar de krokodillen aan de oever liggen, dan over de heuvel om uit te komen op een uitgestrekte gele vlakte waar we worden getrakteerd op grazende zebra's.

We zien gazellen, dik-diks en een onbekende knaagdierachtige pluimstaart. De route iendigt vandaag op een simpele camping bovenaan een heuvel zonder faciliteiten. Detlev haalt water met de chauffeur uit het dorp 3 kilometer verderop zodat we kunnen koken. Onze 1e kerstdag maaltijd nuttigen we onder de volle maan. We genieten van een rijk gevulde macaroni en hebben aan elkaar gesmolten kerstboom chocolade-cocos koekjes als toetje. Dit is genieten, ook voor het jongetje en zijn vader die stilletjes in de schaduw naar onze flikkerende kerstboom staren. Zij eten met ons mee.

Op de achtergrond horen we joelende en gillende mensen. Met geweersalvo's viert Konso het Oost-Centraal Afrikaans kampioenschap van Ethiopie. Voor het eerst in de geschiedenis en dat in eigen land! De bergachtige omgeving van Konso is fascinerend door zijn eeuwenoude traditie van terrasvormige akkerbouw.

 Ze verbouwen katoen, koffie, mais, maniok, sojabonen en meer. Dit alles voor eigen gebruik. De gids brengt ons naar een klein dorp waar we onder luid gejuich van de vele kinderen worden ontvangen. De hele wandeling door het dorp is met een hele grote stoet achter ons aan. De reis gaat verder en we blijven onze ogen uitkijken. Wat een verschil met het stadsleven, wat een verschil in natuur en wat een verschil in cultuur... Van traditionele Konso klederdracht naar de geitenleren lappen van de Turmi mensen.

De schaargeklede meisjes hebben vele lagen kettingen om die de hals fraai sieren. Op de camping helpen de jongens en meisjes graag mee zonder opdringerig te zijn. We douchen onder de waterpomp, eten onder de mangoboom en zuigen de indrukken op. De maandagmarkt in Turmi is druk. We zien vrouwen zitten onder een afdakje op zakken graan. Ze hebben enorme littekens op hun rug.

Een Engels sprekende local legt uit dat dit een cultureel ritueel is. Als de man een vrouw wil veroveren vecht hij met een stier. De vrouw toont haar steun door zich gedurende dit gevecht te laten slaan op haar rug. Twee Engelsen reizen door naar Karo en via Alice worden we uitgenodigd om mee te gaan. Een goede zet, want deze ervaring is de meest bijzondere van de hele reis. Van de route af, dwars door de wildernis, zoekend naar het juiste pad. De 4WD krijgt het zwaar te verduren. Dan in the middle of nowhere, aan de oever van de Omorivier ligt Karo.

Beschilderde krijgers met een korte wikkel om de heupen begroeten ons. Halfnaakte meisjes raken ons nieuwsgierig aan. Het hele dorp komt bij elkaar rondom een kampvuur. We drinken alcohol uit gierst, worden officieel welkom geheten en uitgenodigd om te dansen.

Zij doen een slangendans, wij laten ze ook wat zien. We introduceren de vogeltjes dans en trekken ieder iemand uit het publiek om met ons mee te doen. De stoere krijgers staan te schudden met hun heupen.. FANTASTISCH!

Tot in de vroege uurtjes gaat het feest door. Wij taaien af, helemaal overweldigt door deze avond.

We rijden door Mago National Park, wederom een prachtige route. We zien 'hopies' vogels in de meest felle kleuren, namen kennen we niet, maar reken maar dat ze mooi zijn. Het park is vlak en van bovenaan de heuvel kijk je neer op een heel groen volbegroeid bos. Als we erdoorheen rijden over de zandpaden is het meer een groot oppervlakte met hoge struiken en af en toe kale velden. In de velden zien we buffels, de steenbok, de waterbuck en als topattractie 2 wegsprintende leeuwen. Niet voor de foto maar wel gespot met het blote oog.

Een safaritocht als deze is niet in een andere auto te doen. De 4WD moet sterk zijn om de steile heuvels te beklimmen die bestrooid zijn met grind en op sommige plaatsen grote keien kent. We stuiteren van links naar rechts, hobbelen zo van dorp naar dorp, we glibberen door de blubber, rausen door struiken en gaan dwars door de rivier waar een tegemoetkomende jeep vast zit. Uiteindelijk komen we op begaanbare wegen. Onze chauffeur neemt post mee uit de dorpen om het in de eerstvolgende grote plaats af te geven. Zo gaat dat dus.

We zijn op de terugweg. De laatste nacht in de tent, een laatste dag om bij te komen aan een prachtig meer. Het enige Bilharzia vrije water van Ethiopie, daar mag dus gezwommen worden en daar maken we graag gebruik van. We hebben met zijn vieren een topsafari gehad. Voor Alice en Bjorn was het de 1e ervaring in Afrika. Ongetwijfeld 1 die die ze zich nog lang zullen herinneren... en wij ook!  

Vrijdag 31 december zijn we weer terug gekomen in Addis Abeba. We hebben een waanzinnig mooie 8 daagse safari door het zuiden van Ethiopie achter de rug. We vonden bij het bekijken van de site heel veel berichtjes uit Nederland. Erg leuk en hartelijk bedankt daarvoor. Ze zijn inmiddels gepubliceerd.

Tijdens onze reis hebben we via de wereldontvanger (BBC en Wereldomroep) veelvuldig de vele slechte berichten over de vreselijke ramp in Zuid-Oost Azie gehoord. We hebben geen TV beelden nodig om te beseffen hoe dit nieuws ook bij jullie is binnen gekomen.

Op de website van Horizon Holland hebben we vernomen dat we een speciale noodhulp actie zijn gestart voor de slachtoffers in Sri Lanka en Atjeh. Goede actie, hopelijk levert het veel op.

Verder willen wij jullie allemaal een gezond en veilig 2005 toewensen van uit Addis Abeba.

Liefs Sandra en Detlev