Ghana : Buduburam vluchtelingenkamp

Een boeiende en vermoeiende dag op het vluchtelingenkamp. Na anderhalf jaar brengen we weer een bezoekje aan het Liberiaanse vluchtelingenkamp. Er is veel veranderd en er gaat de komende tijd nog veel meer veranderen. Om te beginnen gaat Liesbeth Glas, ons contactpersoon van de SMA, per 1 juli 2005 naar Monrovia, de hoofdstad van Liberia, om daar haar werk voor de Liberianen voort te zetten. Haar werk in Buduburam wordt overgenomen door Joke van Rossum.

Buduburam logo op de muur

 

Liesbeth is nu nog aanwezig in het kamp en neemt alle tijd om ons er rond te leiden. De Day Break Compound  ligt er verlaten bij, het is vakantie, de diploma-uitreiking is vorige week geweest. Het is nu de tijd om nieuwe studenten te werven en wij zijn erbij om te ervaren hoe ze dat hier in Buduburam aanpakken. Liesbeth vertelt over de uitbreiding van de lessen. Technisch tekenen is een belangrijke aanvulling geworden, omdat bij vakopleidingen als timmerman of electricien er wel een bouwtekening moet kunnen worden gelezen. De achterkant van de leslokalen bestaan uit workshopruimtes. Het dak van de timmermanswerkplek is totaal verwoest. Het ingezamelde geld van Arjan en Vanessa kan hier goed voor gebruikt worden.

 

We treffen Joke op de compound. Er is een probleem, zegt ze, een student (en medewerker voor de nieuwe wervingscampagne) heeft een vreselijke nacht achter de rug. Zijn huis is afgebrand en al zijn spullen zijn weg. Alles, dus ook zijn papieren! Als er iets belangrijk is voor een vluchteling zijn het zijn papieren. Zonder documenten kan hij niet terug naar Liberia en kan hij geen asiel aanvragen in Ghana. De arme jongen is helemaal van slag. Joke vangt hem op en weet hem te overtuigen in ieder geval vandaag mee te doen met de studentenwerving om zo zijn gedachten even op iets anders te richten.

Joke haar werkdag is hectisch begonnen. Ze helpt mee met het studenteninitiatief voor de werving en is aanspreekpunt voor veel studenten die een probleem hebben. Zo is er vanochtend ook al iemand langs geweest die niet meer kon lopen van de pijn nadat hij giftig vloeibaar spul over zijn voeten had gekregen. Het is er helemaal ingebrand en hij vergaat van de pijn. Geld voor injecties heeft hij niet. Joke gaat mee naar de kliniek om uit te zoeken wat de kosten zijn. Voor medische noodhulp probeert Joke een geldpotje te creeren. We krijgen een goede indruk van een werkdag op het kamp.

We gaan mee naar de wervingscampagne. Zes studenten staan zenuwachtig naast het podium van de school. Zij gaan zo een toneelstuk opvoeren voor ruim 200 laatstejaars van het voortgezet onderwijs. Heel effectief. Toneel leeft in Afrika en jongeren kun je op deze manier goed bereiken. Het is een grappig toneelspel wat wordt opgevoerd. De grootste hit blijft het nagemaakte telefoongeluid dat een van de studenten herhaaldelijk produceert. We feliciteren de studenten na afloop en ze stralen. Ze kunnen niet wachten om het toneelstuk nog een keer op te voeren op een andere school.

In Liberiaans vluchtelingenkamp Buduburam kijken scholieren naar voorstelling van afgestudeerden. In Liberiaans vluchtelingenkamp Buduburam geven studenten een voorstelling over hun toekomst na de opleiding.

Wij lopen verder over het kamp en komen bij de kliniek. Een Frans SMA koppel runt de kliniek. De vrouw is arts, de man doet de organisatie administratie. In de kliniek is nu 1 dokter en zijn er drie medisch assistenten. Het is druk, erg druk. De UNHCR heeft een belangrijke bijdrage geleverd aan de verbetering van de gezondheidssituatie op het kamp. De kliniek is uitgebreid en er is nu opname mogelijkheid voor spoedgevallen. Een goede zet.

Er is ook veel kritiek op het optreden van de UNHCR op het kamp. Er schijnt slechte controle te zijn op het lokale handelen van de UNHCR medewerkers. Ze zijn bezig met de repatriering van Liberianen terug naar eigen land, maar paspoorten raken zoek. Ze zeggen in 2007 de kamphulp stop te zetten, maar bouwen nog wel een nieuwe school voor heel veel geld. Ze zijn niet in overleg met de bewoners, maar bepalen wat er gebeurt. Dit wordt niet enthousiast ontvangen.

Terugkeren is wat heel veel Liberianen willen. Maar er heerst ook nog wel angst. Wat is er nog over van hun dorp, wat kunnen ze doen in hun eigen land. Veel Liberianen zijn al terug gegaan en zijn gestart met de wederopbouw. Over een maand vertrekken er ook 5 docenten van de Daybreak Compound. Ze gaan een technische school oprichten in Monrovia. Voordat de docenten terugkeren naar hun geboortedorpen willen ze eerst starten met wat ze in Buduburam hebben gedaan. Met de eigen NGO, People Empowerment Programm proberen ze fondsen te werven om een Daybreak Compound in Monrovia neer te zetten. Uit vooronderzoek is wel gebleken dat er een grote interesse voor is. De ingepakte dozen in de lege lokalen van de school laat merken dat ze er helemaal klaar voor zijn. Ook Richard, de directeur van de school, gaat mee. Hij zit in zijn kantoor achter de computer, een Hogeschool INHOLLAND computer die onlangs is aangekomen. Hij glundert als hij praat over Liberia. 'Ja', zegt hij, 'ik ben er klaar voor, ik kan gaan'.

Laat een berichtje achter voor San en Det| 6:58:05 PM