Ghana : op visite in Mole en Larabanga

De wandelsafari in Mole is totaal anders dan de safari die Detlev en Sandra in Oost Afrika hebben gedaan. Het is geweldig om door de natuur te lopen. We starten om 7 uur 's ochtends en dan is het temperatuurtje nog aangenaam. Het begin van de tocht start wat teleurstellend voor ons. We gaan eerst naar een 'community village', hier wonen de medewerkers van het park met hun gezin. Het is een chaos daar, lawaai van potten en pannen, muziek en geschreeuw. We zien overal plastic zakjes liggen en papier. Treurig beeld in een natuurpark.

We gaan de natuur in, het echte parkleven bezichtigen. Al snel worden we getrakteerd op de bekende antilopen: waterbuck, bushbuck, kob. Ze zijn schichtig. We zien ze van een afstand, maar dat maakt het niet minder mooi. Het is fantastisch om hier te kunnen lopen en te weten dat er overal om je heen wilde dieren zijn, waaronder dus ook de olifanten. Daar gaan we voor en we worden niet teleurgesteld. Aan het eind van de wandeling, ruim twee uur later, als het al flink zweten is op de open stukken in het park, zien we bij de waterplas een groep van 16 olifanten. Ze zien ons ook en 1 houdt duidelijk de wacht. Er zijn twee kleintjes bij dus ze zijn beschermend. Het is een machtig gezicht en we zitten er nog geen 20 meter vanaf. We blijven zeker een half uur genieten en zijn dan verzadigd. Wat een wandeling.

Terug bij het hotel krijgen we bezoek van Abdul Kony, een jongen die we in de bus hebben ontmoet. Hij nodigt ons uit voor een ontbijt bij zijn zus in het parkdorp. Dit kunnen we niet afslaan.De yam staat klaar en wordt geserveerd met een kom pindasoep waarin we kunnen dopen. Stevig ontbijt! Verrassend is altijd dat we degene die het voedsel bereidt niet spreken. Ze brengt het eten binnen en verdwijnt. Irene en Sandra zitten met vier mannen rondom een kleine lage tafel en peuzelen het op. We worden tijdens onze aanwezigheid vermaakt met een Nigeriaanse film, zoetsappig, een soort assepoester maar dan met een moraal gericht aan de conservatieve moslimgemeenschap. Niet uithuwelijken lijkt de boodschap te zijn die op geheel eigen wijze wordt duidelijk gemaakt.

Een vriend van Abdul, Sadik, blijft in de buurt. We lopen met ons vieren het dorpje uit en stuitten ineens op een olifant. Niet het eerste wat je verwacht als je de deur uitloopt. Waanzinnig wat een beest. Hij struint hier vaker rond op zoek naar voedsel en schijnt de aanwezigheid van alle mensen niet storend te vinden. Abdul en Sadik zijn onze reisbegeleiders door het schattige dorpje Larabanga. Een dorp met 4000 inwoners waar Abdul zijn hele familie woont. Wij hoeven niet naar een hotel. Er is een slaapplaats geregeld op de familiecompound. De binnenplaats is vol met mensen, voornamelijk kinderen die ons bere interessant vinden. Een oude man zit op een zeil in het midden van de plaats met een enorme berg doppinda's om zich heen. Hier is hij de hele dag druk mee. Het is de vader van Abdul, een sterke man met een karakteristieke kop. Hij heeft alle kinderen om zich heen verzameld en straalt. De moeder van Abdul is er ook. Zij is bezig met fufu stampen, ons avondeten wordt bereid.

Een prachtkans om zo een dorp te bezichtigen. Abdul stelt ons aan iedereen voor en maakt onze wandeling door Larabanga heel speciaal. De bekende moskee wordt uiteraard niet overgeslagen. Aan het begin van het dorpje in de T-splitsing, waar de rode wegen samenkomen, is een klein barretje. Hier worden softdrinks geschonken. In het moslimdorp is bier niet aanwezig. Voor ons is het een uitvalbasis. Na iedere wandeling komen we hier terug en ontmoeten we vrienden van Abdul en Sadik. We worden al snel bekenden.

Na anderhalve dag is het tijd om te vertrekken. Om half 8 s ochtends gaat er een bus naar Wa, onze volgende bestemming. Helaas, deze is overvol en neemt ons niet mee. Dan begint het lange wachten. Elk vervoersmiddel wat voorbij komt is vol of gaat naar een andere plek. In restaurant Rising Sun worden twee megaboxen binnengedragen. Het is vandaag 11 mei en de sterfdag van Bob Marley. Dit moet gevierd worden. Vijf minuten later stuiteren we de tent uit van de herrie. Het hele dorp kan meegenieten met de overbekende Marley songs. Wij nemen plaats naast het restaurant en wachten op vervoer. Het hele dorp weet dat we naar Wa moeten en zodra er een bus, auto of vrachtwagen aankomt, springt iedereen op: Wa wa wa, schreeuwen ze in koor, geweldig lachwekkend en wij hoeven zelf niets te doen. Uiteindelijk na 4 uur hebben we geluk. Een zware truck gevuld met zakken cement gaat onze richting op. Wij klimmen achterop en nemen plaats op de zakken. Twee uur later komen er twee gebakken blondines van de truck af, wat een hitte. Maar.. we zijn weg uit het dorp.

Laat een berichtje achter voor San en Det| 3:44:39 PM