Uganda : Raften op de Nijl

We zijn in Jinja, de stad aan de bron van rivier de Nijl. Vlak bij Afrikaans grootste meer, Lake Victoria! Op een heerlijke camping met ook enkele houten chalets bereiden we ons moreel voor op een zeer enerverende dag. We gaan namelijk raften op de Nijl. We worden voorbereid op moeilijkheidsgradaties, varierend van 3 tot 6, en kunnen ons er nog niet zoveel bij voorstellen. Volgens Adrift, de organisatie waarmee wij de tocht gaan maken, bevat de Nijl een paar van de heftigste 'rapids' ter wereld.

Met 5 anderen en onze vrouwelijke gids beginnen we smorgens om 10 uur aan ons avontuur. De vraag is niet of je omslaat vandaag, maar wanneer..., vertelt de ervaren Jane. Ze geeft ons instructies, die zeer nuttig zijn. Het is hier rustig peddelend in de brede rivier niet voor te stellen dat er zoveel en zulke krachtige stroomversnellingen zijn, maar we komen er snel genoeg achter. 

We hebben een goed team, een Zuid Afrikaan, een Amerikaanse Duitser, een Australier, twee Canadezen, de Amerikaanse gids en dan die 2 kanjers uit Nederland. Het lukt ons ook als enige boot ongeschonden, dus zonder omslaan, de lunch te bereiken. Dit gaat met veel inspanning, geconcentreerd gepeddel en een enorme dosis adrenaline. Geweldig heftige witte schuimmassa's duiken we in, we verdwijnen onder water, maar komen uit de golven weer boven en zitten verbazend genoeg nog in de boot. Gejuich uiteraard!

Op een idyllisch eiland staan we versteld van de voorgeschotelde lunch. Het is werkelijk vier maanden geleden dat we voor het laatst een echte bruine boterham hebben gezien, en hier liggen ze, uitgestald, met een ruime keuze voor beleg: tomaat, komkommer en sla, maar ook kaas en salami!  Het worden rijk gevulde boterhammen, een goede rustpauze.

Na de lunch klimmen we weer in onze boot, het is rustig op het water, de volgende rapid is pas over enkele honderden meters. Hier is het tijd om te relaxen, zegt Jane, en we duiken allemaal het water in. Er wordt in de boot van plaats gewisseld. Detlev en Sandra nemen nu de voorste posities in. De versnellingen komen dan nog krachtiger aan. Onder luide toeschreeuwingen van Jane storten we in het kolkende water. Je voelt nog wel dat je in de boot bent, maar het zicht is volledig weg, ademhalen gaat moeilijk en redelijk gedesorienteerd dender je de volgende versnelling al weer in. Wauw wat gaaf zeg.

De heftigste rapid is de laatste. We krijgen uitgebreid advies hoe we de stroomversnelling ingaan. Jane bereid ons voor dat we zeker omslaan en wat we dan moeten doen, hmm. Vanaf een afstand is het onwerkelijk om te bedenken dat we hierin gaan duiken. Het water stort met een enorme kracht naar beneden, een heftige waterkolk, uitstekende rotsblokken die we dienen te omzeilen. Daar gaan we...........

De eerste 10 seconden gaan nog okee. Jane schreeuwt bevelen toe, wij voeren uit. Down, gilt ze, en we duiken de boot in onszelf vastgrijpend aan het touw aan de zijkant van de boot. We duiken loodrecht met de punt van de boor het gat in en een muur van water slaat ons 2-3 keer over de kop. Sandra houdt als enige nog 1 salto langer vast, maar volgt dan het spoor van de anderen. Detlev is dan al tientallen meter verder onder water, totaal gedesorienteerd, geen tijd om te ademen. Het enige dat je kunt doen is rustig blijven en weten dat je snel weer boven komt. Naar adem happend komen we boven, duiken nog een paar golven in en kijken dan in de ogen van een Ugandees die in een kajak op ons afkomt. 'Are you okay', vraagt hij. Ja, wij zijn okee! Hangend aan de kayak worden we teruggebracht naar onze boot. Jee wat een avontuur, wat een geweldig spectakel.

Laat een berichtje achter voor San en Det| 7:23:13 PM