Burundi : De grens over...

We zijn helemaal enthousiast over ons idee naar Burundi te reizen en als blijkt dat we eigenlijk niets meer in Kigoma te zoeken hebben, pakken we de tassen en lopen naar de dala dala (minibus). De chauffeur is een Burundees en we schakelen om van Engels naar Frans, pfff. Monique haar aanwezigheid is, buiten dat het gezellig is, ook erg praktisch want zij spreekt een aardig woordje Swahili. De chauffeur heeft voor ons prima plekken gereserveerd op de voorbanken, waar Monique en Sandra kunnen plaatsnemen. Detlev moet het doen met een opgekropt plekje achterstevoren in de bus.nog maar een paar meters tot de grens

De tocht is over kleine onverharde wegen die door de regen op sommige plekken lastig begaanbaar is. We genieten van het uitzicht en van wat ons te wachten staat. Onze chauffeur regelt een hotel voor ons in het grensplaatsje Monyovu, een heel klein dorp waar we alle aandacht naar ons toe trekken. Hotel is een groot woord, de overnachtignsplaats heeft geen naam, maar het ziet er keurig uit voor de nacht. Als het donker wordt, is het goed donker! Met een zaklamp lopen we door het dorp op zoek naar thee en een hapje eten. Daarna zoeken we de gezelligheid van het dorp op. Er is een ruimte waar een grote televisie staat en waar de mannen samenkomen om voor een kleine bedrag de spannende voetbalwedstrijden te kijken. Wij schuiven aan. 

De volgende ochtend vroeg wandelen we naar de grens, wat ongeveer drie kilometer is. We passeren een kleine bananenmarkt en glimlachen naar de enthousiaste mensen. We zijn blij als we de slagboom zien, de grens van Tanzania. Er is niemand te bekennen. Weinig mensen die hier de grens passeren waarschijnlijk. Een man controleert onze paspoorten en zegt ons door te lopen. Een andere man op een brommer vertelt dat hij de officier even gaat halen, geweldig! Daarna nog een politiecheck en dan kunnen we niemandsland in. Bizar om hier te lopen. De rode kiezelweg dwars door de prachtige groene heuvels van Burundi. Wat gaan we meemaken zeg?

De grens met Burundi is heel bijzonder..... We zijn al in het land en er is niemand bij de grenspost. In het dorpje woren we aangestaard. Men vertelt ons dat we naar het dorp 18 kilometer verderop moeten om een visum te halen. ? verbazing. We zitten in de taxi en bedenken dat we illegaal in het land zijn. We zien het wel. Aangekomen in Makamba worden we begroet door een hele vriendelijke meneer die ons een visum verkoopt. We hebben 72 uur in dit land en dat is ruim voldoende om naar de grens met Rwanda te reizen.

Ademloos zitten we in de minibus naar de hoofdstad Bujumbura. Wat een prachtig land, wat een mooie groene heuvels, wat een belevenis om hier te zijn. Iedereen is even geinteresseerd in ons. Bij politieposten worden we aangestaard, maar problemen zijn er niet. De mensen zijn uiterst vriendelijk en zien ons graag. We bewonderen het landschap, rijden door de heuvels, hebben een fantastisch uitzicht over Lake Tanganyika op Congo en zijn zeer blij met ons besluit deze route te nemen.

Laat een berichtje achter voor San en Det| 3:02:37 PM