Tanzania : Fijn in de Trein

Treinen door Tanzania. We hebben er leuke ritten opzitten. Het is een mooie manier om in contact te komen met de Tanzanianen, zeker in tijden van lange vertagingen....

Met onze bagage op de rug lopen we door het dorp Mpanda. Nog een pittige rit te gaan voordat we het stadje Kigoma bereiken. Ons idee is een vrachtwagen te nemen aangezien er geen bussen rijden. Helaas, na twee uur door het dorp te hebben gewandeld en iedere passant te hebben gevraagd of er transport is, zijn we overtuigd dat dit niet gaat lukken. Ons wordt geadviseerd de trein te nemen. Op de kaart zien we de afstand en we schatten in dat de rit ongeveer 6 uur gaat duren. We kopen 3e klas tickets in het kader van ons budget travelen en sparen daarmee 4 euro pp uit. Belachelijk natuurlijk, maar ten tijde van de aankoop leek het heel logisch. We stappen in de drukke gezellige coupe en wachten voor vertrek. Het is wel een verschil met de trein naar Mbeya zullen we snel genoeg merken. We zitten in een boemeltje en gaan niet harder dan 30 km per uur. De eerste stop is na een uur. We zijn dan in een Burundees vluchtelingenkamp en het is een drukte van jewelste. Als de trein na twee uur weer verder gaat is de coupe overvol. We zitten met een baby op schoot die niet bang is voor de blanke reuzen en sukkelen door het landschap. Midden in de nacht komen we aan in het kleine gehucht Kaliua, geheel in donker gehuld. Electriciteit hebben ze niet, maar twee vriendelijke jongens begeleiden ons naar een guesthouse waar we gebroken in bed ploffen.

Het is een schattig dorp, waar de inwoners bijzonder niewsgierig zijn naar die witte bezoekers. De docent van het plaatselijke schooltje zal er niet blij mee zijn geweest, want de leerlingen zijn ongetwijfeld te laat gekomen. Ons bezoek hier is van korte duur. De trein vanuit Dar es Salaam heeft een vertraging van ruim 24 uur en komt 11 uur hier binnen. Hun pech is ons geluk, anders hadden wij pas morgen de trein gehad. We stappen in en kiezen dit maal voor een slaapcabine, je weet maar nooit hoelang het duurt, is onze gedachte nu.

Sandra deelt haar cabine met drie dames en een kind van anderhalf, Detlev deelt de cabine met zwijgzame mannen. Ja, het is gescheiden slapen hier, maar als alles goed gaat zijn we maar 8 uur onderweg..... Al snel wordt duidelijk dat het ietsje langer gaat duren. We treinen twee uur en staan dan stil. Er is totaal geen informatie, het kan een uur duren, maar ook 5 uur. Wij wachten het wel af. Buiten verzamelen zich steeds meer dorpsbewoners en die zorgen ervoor dat er genoeg hapjes te krijgen zijn. Er schijnen twee treinen op het spoor te staan en we kunnen er niet langs. Om 8 uur s avonds wordt duidelijk dat we de nacht hier zullen doorbrengen.

De soap continues, wat een grap, de trein die 2 dagen later uit Dar is vertrokken, passeert ons zojuist en wordt aan onze trein vastgekoppeld. Dan wachten we gezellig samen. Nog steeds geen idee hoelang het gaat duren, dus we blijven in de buurt van de trein. Het is inmiddels de volgende middag half 3. De mensen uit de beide treinen praten en lachen met elkaar. Naar ons toe worden excuses gemaakt, maar wij hebben ons er redelijk makkelijk bij neergelegd. Af en toe toetert de trein en zien we de mensen als een gek in de trein klimmen, lachwekkend gezicht, maar de trein legt dan 20 meter af en staat weer stil. Wij stappen uit, ontmoeten andere blanken in de trein, waaronder ook een Groningse studente, Monique, die de komende dagen met ons meereist. We hebben lol met een Nieuw Zeelander en een Britse die de pech hebben derde klasse te reizen en we spreken nog een Duitser. Zijn vertraging is zeer jammer want hij mist een belangrijke aansluiting met de boot. Ons samenkomen buiten de trein trekt enorme aandacht van voornamelijk kinderen. In een grote kring staan ze om ons heen, ons ongegeneerd aanstarend. Een onverwachtse beweging van onze kant doet ze uiteenstuiven. Er is volop thee te krijgen en daar zijn we zeer blij mee. Het enige kleine praktische probleem is ons gebrek aan wc papier... Je wordt er wel creatief van, het wedstrijdschema van de volleybaldames biedt uitkomst! 

Uiteindelijk komt de trein dan toch in beweging, gejuich, de dames uit de cabine krijgen de slappe lach, San doet mee. Nog een paar uur dan zijn we er. Dit keer is het waar. Na 36,5 uur bereiken we Kigoma!

Laat een berichtje achter voor San en Det| 3:24:42 PM