Tanzania : Fietsen naar Manta Reef op Pemba

Twee fietsen staan klaar en worden op het dak gelegd van de dala dala, een omgebouwde overdekte pick up waar ongeveer 20 mensen zijwaarts inpassen en waar verder nog 8 mensen aan de achterkant hangen. We vertrekken vanaf het martkpleintje wat gevuld is met allemaal dezelfde groente en fruitkramen, waarachter dames in hun de mooie gekleurde swahilidoeken druk aan het kletsen zijn. We zijn op weg naar het dorpje Konde om vandaaruit te beginnen aan een actieve fietstocht.

De fietsen zijn van goede kwaliteit. We hebben mountainbikes en die blijken we later ook echt zeer nodig te hebben. Het eerste deel van de tocht is door een oase van natuur. Prachtig om de vol in bloeistaande groene bomen op verschillende niveaus bij elkaar te zien staan. Het is heuvelachtig, maar de weg loopt heel geleidelijk af, prettig fietsen zo. We komen aan bij het regenwoud van Pemba en krijgen door een klein deel van het bos een rondleiding. De jonge gids weet ons enorm veel te vertellen over de functies van de verschillende bomen. "This hardwood tree is used to make furniture", legt hij uit. Heel leerzaam! :-) Het bos ruikt naar kruidnagel, dit is waar het eiland beroemd om is. Ze gebruiken het in elk gerecht en zelfs in de koffie en thee, wat een zeer goede smaak geeft.

We fietsen door het bos en Detlev rijdt een aap aan. Een gil en weg is die (de aap). We zien de aap niet meer, maar Det heeft hem goed geraakt. Hopen dat het niet ernstig is. We fietsen verder en de weg wordt zwaarder. We zijn blij met de schaduw van de bomen. Het pad verandert in mul zand en met de fiets is er geen doorkomen meer aan. We moeten wandelen. Dan is de zee (ons uiteindelijke doel) wel erg ver weg. We komen uit het bos en trappen weer verder onder de hete zon. We passeren dorpjes die er stoffig uitzien in de zanderige omgeving. Kleurloze huizen met verroeste golfplaten daken op een rij. De waslijn vol met felgekleurde doeken, steekt er mooi bij af.

Het zweet gutst van onze hoofden en de spieren staan gespannen. Een groep schoolkinderen versperd onbedoeld de weg. Ze juichen naar ons, maar we zijn te moe om erop te reageren. Doortrappen, geconcentreerd, snel naar de zee wat voor afkoeling kan zorgen. Hoe dichter we bij de kust komen, hoe meer paden er in zand veranderen. Nog een klein stukje.. We kunnen aan het eind van het pad de felblauwe zee zien schitteren. We zijn er! ziet er toch verradelijk fraai uit vind je niet?

De teleurstelling is groot als we op het strand aankomen. Het stinkt naar vis en de zeewier ligt in grote zwarte slierten over de hele zandstrook. Bluh! Niet de plek die wij voor ogen hadden. Na een kleine pauze keren we om en slaan een zijweg in die ons naar een ander stuk strand zal brengen. Deze laatste kilometers vallen nog vies tegen. We horen onszelf mopperen: de weg is slecht... dat hadden ze ons wel kunnen vertellen.... het zadel is hard...., mijn billen doen pijn... de zon is vreselijk heet... we verbranden...  De lol van de fietstocht is er een beetje af. We zijn dicht bij de zee, maar het is net als de rijen bij de Efteling.... je bent er bijna en dan moet je weer terug. Zo loopt de weg hier ook. Maar zoals altijd is de beloning bij aankomst groot. Er is een prachtig strand, zo hebben we het nog nooit eerder gezien. Hagelwit zand aan een bosrand. De groene bomen, het witte zand en de blauwe zee maken er een waar kleurenparadijs van. Wat is dit mooi. De zee zorgt even voor de juiste verkoeling EN dan genieten we in de schaduw van de palmbomen van onze eigen meegebrachte lunch. Drie uur zweten, maar dan ben je extra blij met wat je hebt!Kijk! dat is vakantie. Heerlijk strand, lekker water en heerlijke stoelen: uitrusten maar.

Na anderhalf uur rusten hebben we weer voldoende energie voor de terugreis. De billen doen even pijn, maar de tocht was zeker de moeite waard.

Laat een berichtje achter voor San en Det| 5:04:16 PM