Kenia : Verdwalen op Lamu eiland

Hitte, enorme hitte hier op het tropische eiland aan de noordoost kust van Kenia. We lopen onder de brandende zon, een beetje beschermt door onze petjes, door de duinen op zoek naar het kustplaatsje Shela. Achter de duinen hier geen zee, maar nog meer duin, zand en palmbomen. We zijn alleen met de natuur, niets en niemand te vinden, eenzaam, stil en heel warm. We volgen electriciteitsdraden (die leiden vast naar de bewoonde wereld, is onze gedachte), en stuiten na anderhalf uur lopen op een groot afgezet terrein. Verboden toegang lezen we op het bordje. Geen bewoonde wereld, maar de watervoorzieningsinstallatie van Lamu.

Teleurgesteld willen we verder lopen als we ineens kinderstemmen horen. Toch bewoond? We zien een jongetje van een jaar of zeven enthousiast op en neer huppelen als hij ons ziet. Zijn moeder ligt in de schaduw van een boom haar dochtertje te voeden. Vader komt nieuwsgierig om de hoek kijken. "Jambo", groeten we hem en hij loopt op ons af. Zosi is 47 jaar, vader van 9 kinderen en hij heeft 2 vrouwen. Hij woont hier met zijn gezin op dit terrein en is verantwoordelijk voor het goed functioneren van de watertoevoer naar de consument. Hij is blij met ons bezoek en nodigt ons uit voor een kop thee. Zosi vertelt openhartig over zijn komst naar dit eiland, waar hij niet geboren is, en over de ontmoeting met zijn beide vrouwen. Hij vertelt over de armoede, het leed van het verlies van zijn drie kinderen en over zijn visie op de toekomst voor hem en zijn kinderen hier op Lamu.

Twee uur later staan we met behulp van Zosi eindelijk op het strand. "Vanaf hier 30 minuten naar het zuiden lopen en dan kom je in Shela", zegt hij, en we nemen afscheid. Daar staan we dan..... met z'n tweetjes op een verlaten strand, de duinen achter ons en de inmens grote Indische Oceaan uitgestrekt voor ons. Wat een leven.....

Laat een berichtje achter voor San en Det| 5:42:47 PM